San Luca 6
6
Gesu‐Crist a giustifica i so dissepoul gavand dë spi un dì dë Sabbat. A nomina doudess apostoul, e a da varie istrussioun.
1Oura a l è arrivà, ’l sabbat secound‐prim, ch’a passava a travers i gran, e i so dissepoul a gavavou dë spi, e a i sfrisavou ënt le man, e a n’a mangiavou.
2E queicadun d’i Farisei a l han di‐ie: Përché fe‐ve una cosa ch’a l è nen permes dë fé ’l Sabbat?
3E Gesu piand la parola, a l ha di‐ie: Eve nen lësù lon ch’a l ha fait David quand a l ha avù fam, chiel e coui ch’a i erou ënsem;
4Dë qual manera a l è ëntrà ënt la ca d’Iddiou, e a l ha pià i pan dë proupousissioun, e a l ha mangià‐ne, e a l ha dà‐ne dëcò a coui ch’a i erou ënsem; ben ch’a sia mac permes ai sacrificatour soul dë mangé‐ne?
5E peui a l ha di‐ie: ’L Fieul dë l’om a l è Sëgnour fin dël Sabbat.
6A l è dëcò arrivà, un aut sabbat, ch’a l è ëntrà ënt la sinagoga, e ch’a insegnava; e a i era lì un om ch’a l avia la man dritta sëca.
7Oura i Scriba e i Farisei a ousservavou s’a lou guariria ’l Sabbat, për pié‐ne oucasioun d’accusé‐lou.
8Ma chiel a counoussia i so sentiment; e a dis a l’om ch’a l avia la man sëca: Levë‐te, e ten‐te drit ën mes. E chiel lëvand‐se, a s’è tënù‐sse drit.
9E peui Gesu a l ha di‐ie a lour: I vë ciamëreu una cosa: E‐lou permes dë fé dë bin i dì dë Sabbat, o dë fé dë mal? dë salvé una persouna, o dë lassé‐la meuiri?
10E quand a l ha avù‐ie guardà tutti al ëntourn, a dis a coul om: Sporz toua man; lon ch’a l ha fait, e soua man a l è diventà sana coum l’autra.
11E a soun stà‐ne in furia, e a tëniou counsei tra lour sù lon ch’a poudriou fé a Gesu.
12Oura ënt coui dì lì, a l è arrivà ch’a l è andait sù una mountagna për preghé, e ch’a l ha passà la neuit ëntrega a preghé Diou.
13E dì ch’a l è stait, a l ha ciamà i so dissepoul, e a n’ha elett doudess, i quai a l ha dëcò nouminà apostoul:
14Simoun, al qual a l ha dëcò dait ’l nom dë Pietrou; e Andrea so fratel, Giacou e Giouan, Flip e Bërtroume;
15Matteo e Toumà, Giacou d’Alfea, e Simoun ch’a i diou Zelota;
16Giuda fratel dë Giacou, e Giuda Iscariot, ’l qual a l è stait dëcò traditour.
17E peui, caland ënsem a lour, a s’è fermà‐sse ënt una pianura coun la squadra d’i so dissepoul, e una gran furfa dë popoul dë tutta la Giudea, e dë Gerusalem, e dë le part maritim dë Tir e dë Sidoun, ch’a l erou vënù për senti‐lou, e për essi guari dë soue maladie.
18E coui dëcò ch’a l erou tourmentà da spirit impur; e a soun stait guari.
19E tutta la furfa a proucurava dë touché‐lou; për moutiv ch’a i surtia da chiel una virtù laqual a i guaria tutti.
20Anloura voultand i eui vers a i so dissepoul, a i disia: I si beati, voui, pover; për moutiv chë ’l regno d’Iddiou a l è për voui aiti.
21I si beati, voui aiti chë adess i avi fam; përché i sarì gouernà fin ch’i n’abbie prou. I si beati, voui aiti chi pioure adess; përché i sarì ënt la goi.
22I sarì beati quand i omini a vë vourran mal, e ch’a vë buttëran fora, e ch’a v’ingiuriëran, e neghëran vost nom coum essend gram, për causa dël Fieul dë l’om.
23Arlegre‐ve ënt coul dì lì, e saute dë goi; përché, guarde, la vostra mercede a l è granda al ciel; e i so pare dë lour a n’a fasiou altretant ai proufeta.
24Ma guai a voui aiti, rich; përché i avi vostra counsoulassioun.
25Guai a voui aiti chi si pien; përché i avrì fam. Guai a voui aiti chi rie adess; përché i vë lamentërì e i piourërì.
26Guai a voui quand tutti i omini a diran dë bin dë voui; përché i so pare a n’a fasiou altretant ai faus proufeta.
27Ma a voui chi më scoute, i vë diou: Voule‐ie bin ai vostri nemis; fe dë bin a coui ch’a vë veulou mal.
28De dë benedissioun a coui ch’a vë maledissou, e preghe për coui ch’a vë fan tort.
29E a coul ch’a të da sù una massëla, sporz‐ie dëcò l’autra; e së queicadun a të leva to mantel, impedissë‐lou nen dë pié dëcò ’l courpet.
30E a tut om ch’a të ciama, da‐ie; e a coul ch’a të leva lon ch’a l è tò, ripetë‐lou pi nen.
31E coum i veuli ch’i omini a vë fassou, fe‐ie a lour dëcò l’istess.
32Ma s’i veuli mac bin a coui ch’a vë veulou bin, qual gra è‐lou ch’a vë n’avran? përché la grama gent a veul bin dëcò a coui ch’a i veulou bin.
33E s’i fe dë bin mac a coui ch’a l han fà‐ve dë bin, qual gra è‐lou ch’a vë n’avran? përché la grama gent a n’a fa dëcò l’istess.
34E s’i prëste mac a coui da chi i counte d’arseivi, qual gra è‐lou ch’a vë n’avran? përché la grama gent a prësta dëcò a la grama gent, për ch’a n’a ricevou la paria.
35Ma voui, voule‐ie bin ai vostri nemis, e fe dë bin e prëste sensa speré‐ne niente, e vostra mercede a sarà granda, e i sarì i fieui dël Souvran; përché a fa dë bin fin ai ingrat e ai gram.
36Use dounque dë misericordia, coum vost Pare a usa dë misericordia.
37E giudiche nen, e i sarì nen giudicà; coundane nen, e i sarì nen coundanà; fe quitansa, e a vë sarà fait quitansa.
38De, e a ve sarà dait; e a vë daran ënt ’l sen bouna mësura, coun la coumoulura fin ch’a versa, përché dë la mësura ch’i mësurërì, i sarì mësurà dëcò voui.
39A i proupounia dëcò un paragoun: E‐lou poussibil ch’un borgnou a peussa mëné un borgnou? E‐lou ch’a caschëran nen tutti doui ënt ’l foss?
40’L dissepoul a l è nen pi chë ’l so padroun; ma ogni dissepoul, counfourma së dev, a diventërà coum so padroun.
41E përché guardes‐tu la borda ch’a l è ënt l’eui dë to fratel, e të t’accorzes nen chë t’has ti un trav ënt l’eui?
42O coum peus‐tu di a to fratel? Fratel, përmet ch’i levou la borda ch’a l è ënt to eui, ti, chë të vëdes nen un trav ch’a l è ënt to eui. Ipocrita, leva prima ’l trav da to eui, e peui apress të vëdras coum të levëras la borda ch’a l è ënt l’eui dë to fratel.
43Certament, un erbou a l è nen boun, ch’a porta cattiva fruta; nè un erbou a l è nen cattiv, ch’a porta dë bouna fruta.
44E ogni erbou a së counos da so frut; infatti, i fig a së cheuiou nen sù i bossou, e a së vendumia nen le ue sù i bussoun.
45L’ounest om a tira dë boune cose dal boun tesor dë so cœur; e l’om gram a tira dë cattive cose dal cattiv tesor dë so cœur; përché ch’a l è dë l’ abboundansa dël cœur chë la bouca a parla.
46Ma për qual moutiv è‐lou ch’i më ciame Sëgnour, Sëgnour, e i fe nen lon ch’i diou?
47I vad a moustré‐ve a chi semia coul ch’a ven da mi, e ’l qual, sentend mie parole, a i butta ën pratica.
48A sëmia a un om ’l qual, fabricand una ca, a l ha sappà anans, e a l ha fait la foundamenta sù la rocca, dë manera ch’ essend arrivà un inoundassioun d’acque, ’l furoun a l ha ben dait countra sta ca; ma a l’ha nen smouvù‐la, përché ch’a l era foundà sù la rocca.
49Ma al countrari coul ch’a l ha senti mie parole, e ch’a l ha nen buttà‐ie ën pratica, a sëmia a un om ’l qual a l ha fabricà soua ca sù la terra, sensa fé‐ie dë foundamenta; ’l furoun a l ha dà‐ie ëncountra, e dal coulp a l è vënùa giù, e la ruina dë coula ca a l è staita granda.
Currently Selected:
San Luca 6: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
