San Luca 5
5
Gesu‐Crist a ciama Pietrou; a giustifica soua coundouta e coula d’i sò countra i Farisei.
1Oura a l è arrivà, coum la furfa a s’i campava ados për senti la parola d’Iddiou, ch’a së tënia sù la riva dël lac dë Genesaret.
2E vëdand doue nav ch’a l erou sù la spounda dël lac, e da lequai i pëscadour a l erou calà e a lavavou i so filar, a l è mountà ënt una dë coule nav, laqual a l era dë Simoun.
3E a l’ha pregà‐lou dë mëné‐la un po lountan da terra; e peui essend‐se assëtà, a insegnava le furfe da la nav.
4E quand a l ha avù cessà dë parlé, a dis a Simoun: Mena in piena acqua, e lasse ëndé vostri filar për pësché.
5E Simoun rispoundand, a l ha di‐ie: Padroun, i avouma travaià tutta la neuit, e i avouma pià niente; però, sù toua parola i lassëreu andé ’l filar.
6Fait ch’a l’ha avù‐lou, a l han pëscà una tal quantità dë pess, ch’i filar a së sciancavou.
7E a l han fait segn a i so camërada, i quai a l erou ënt l’autra nav, dë vëni‐ie a l’agiut; e essend vënù, a l han ëmpi le doue nav, dë manera tal ch’a proufoundavou.
8E quand Simoun Pietrou a l ha vëdù lon, a s’è campàsse ën gënouioun dënans a Gesu, disand‐ie: Sëgnour, fa‐te lountan da mi; përché ch’i soun un om pecatour;
9Për moutiv chë ’l timour a s’era impadrouni‐sse, sia dë chiel, sia dë tutti coui ch’a i erou ënsem, për causa dë la pësca d’i pess ch’a vëniou dal moument dë fé; sia dëcò dë Giacou e dë Giouan fieui dë Zebedeo, i quai a l erou coumpagn dë Simoun.
10Anloura Gesu a dis a Simoun: Tem nen; d’our’in là të saras un pëscadour d’omini viv.
11E quand a l han avù mënà le nav a terra, a l han lassà tut, e a l’han seguità‐lou.
12Oura a l è arrivà chë coum a l era ënt una dë le sità, eccou, un om pien dë lepra vëdand Gesu, a s’i è campà‐sse al dënans, la faccia ën terra, e a l’ha pregà‐lou, disand: Sëgnour, së të veules, të peules rendë‐me poulit.
13E Gesu a l ha spourzù la man, e a l’ha toucà‐lou, ën disand: I lou veui, sia poulit; e dal coulp la lepra a l’ha lassà‐lou.
14E a l ha coumandà‐ie dë di‐lou a nëssun; ma va, i ha‐lou di‐ie, fa‐te vëdi al sacrificatour, e presenta për toua purificassioun lon chë Mose a l ha prescrit, për sërvi‐ie dë testimouniansa.
15E soua arnomina a së spantiava dë pi ën pi, talment chë dë gran furfe a s’ëmbarounavou për senti‐lou, e për essi guarie dë soue maladie da chiel.
16Ma chiel a së tënia da banda ënt i dësert, e a pregava.
17Oura a l è arrivà, un dì ch’a insegnava, chë dë Farisei e dë doutour dë la legge, i quai a l erou vënù da tutti i paisot dë la Galilea, e de la Giudea, e da Gerusalem, a l erou lì assëtà; e la poutensa dël Sëgnour a l era lì për ouperé dë guarigioun.
18E eccou dë’ gent ch’a pourtavou ënt un let un om ’l qual a l era paralitic; e a proucuravou dë pourté‐lou ënt la ca, e dë butté‐lou denans a chiel.
19Ma trouvand nen dë qual part a poudriou fé‐lou intré për causa dë la furfa, a soun mountà sù la ca, e a l’han calà‐lou giù për i coup, ënsem al pëcit let, al bel e mes, dënans a Gesu;
20’L qual vëdand soua fede, a dis al paralitic: Om, i to pëcà a të soun përdounà.
21Anloura i Scriba e i Farisei a soun buttà‐sse a dëscouri fra lour aiti, disand: Chi è‐lou coust‐ssi ch’a dis dë bëstemie; Chi peul përdouné i pëcà, sëdënò Diou soul?
22Ma Gesu counoussand i so sentiment, a l ha pià la parola, e a l ha di‐ie: Përché dëscouri‐ve parei fra voui aiti?
23’L qual è‐lou pi facil, o dë di: I to pëcà a të soun përdounà, o dë di: Levë‐te, e camina?
24Oura për ch’i sappie chë ’l Fieul dë l’om a l ha l’autourità sù la terra dë përdouné i pëcà, a dis al paralitic: I të diou, levë‐te, carië‐te to pëcit let, e vatë‐ne a toua ca.
25E dal coulp essend‐se lëvà ën prësensa dë lour, a s’è buttà‐sse ados ’l let doua a l era cougià, e a l è ëndà‐ssëne a soua ca, glourificand Iddiou.
26E tutti a soun stait stupi, e a glourificavou Iddiou; e essend intimori, a disiou: Për sicur, i avouma vëdù ëncheui dë cose chë mai a dëviou aspëté‐sse.
27Dop dë lon a l è surti, e a l ha vëdù un dë le dugane ch’a l avia nom Levi, assëtà al leug dël peage, e a l ha di‐ie: Ven‐me apress.
28’L qual lassand tut, a s’è lëvà‐sse, e a l’ha seguità‐lou.
29E Levi a l ha fait un gran fëstin ënt soua ca, doua a i era una grossa adunansa dë coui dë la dugana, e d’aitre gent ch’a l erou ënsem a lour ataulà.
30E i Scriba dë coul pais là e i Farisei a sussuravou countra i dissepoul, disand: Për qual moutiv è‐lou ch’i mange e ch’i beivi ënsem a coui dë la dugana e a dë grama gent?
31Ma Gesu piand la parola, a i dis: Coui ch’a soun ën sanità a l han nen da manca dë medic, ma ben si coui ch’a stan mal.
32I soun nen vënù a ciamé i giust al pentiment, ma ben si i pecatour.
33A l han di‐ie dëcò: Për qual moutiv è‐lou ch’i dissepoul dë Giouan a fan souvens dë digiun e dë preghiere; e l’istess a n’a fan coui d’i Farisei; ma i tò a mangiou e a beivou.
34E a l ha di‐ie: E‐lou ch’i peuli fé‐ie fé digiun ai amis dë l’spouss, mentre chë l’spouss a l è ënsem a lour?
35Ma i temp a venëran chë l’spouss a i sarà lëvà; anloura a faran digiun ënt coui dì lì.
36E peui a i ha proupost stou paragoun: Nëssun a butta un tacoun dë vësti neuv a una vëstimenta veia; sëdënò ’l neuv a strassa; e ’l tacoun neuv a së riferis nen a lon ch’a l è vei.
37Dë l’istessa manera, nëssun a butta ’l vin neuv ënt dë vass vei; sëdënò ’l vin neuv a farà sauté i vass, e andarà ën maloura, e i vass a saran pers.
38Ma ’l vin neuv a dev essi buttà ënt dë vass neuv; e coussì tutti doui a së counservou.
39E a i è nëssun dë coui ch’a beivou dë vei, ch’a veuia subit dë neuv; përché a dis: ’L vei a val mei.
Currently Selected:
San Luca 5: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
