Oura a l è arrivà chë coum a l era ënt una dë le sità, eccou, un om pien dë lepra vëdand Gesu, a s’i è campà‐sse al dënans, la faccia ën terra, e a l’ha pregà‐lou, disand: Sëgnour, së të veules, të peules rendë‐me poulit.
E Gesu a l ha spourzù la man, e a l’ha toucà‐lou, ën disand: I lou veui, sia poulit; e dal coulp la lepra a l’ha lassà‐lou.