San Luca 22
22
Coumplot dë Giuda countra Gesu‐Crist. La Pasqua. l’Ucaristia. Gesu‐Crist a l è pià e mënà al pountefice; a l è arnegà da Pietrou.
1O ura la festa d’i pan sensa lëva, ch’a së ciama pasqua, a s’avësinava.
2E i principai sacrificatour e i Scriba a sërcavou coum a poudriou fé‐lou meuiri; përché a tëmiou ’l popoul.
3Ma Satan a l è ëntrà ënt Giuda, për stranom Iscariot, ch’a l era ënt ’l numer d’i doudess;
4’L qual a s’è ëndà‐ssëne, e a l ha parlà ai principai sacrificatour e ai capitani; dë che manera ch’a l avria da dei‐lou ënt le man.
5E a soun rëstà‐ne countent, e a l han counvënù dë dé‐ie dë dëne.
6E a l’ha proumëtùi‐lou; e a sërcava ’l temp a propozit për dei‐lou ënt le man sensa sussur.
7Oura ’l dì d’i pan sensa lëva, al qual a bësougnava sacrifiché l’agnel dë pasqua, a l è arrivà.
8E Gesu a l ha mandà Pietrou e Giouan, disand‐ie: Ande, e prounte‐ne l’agnel dë pasqua, për ch’i lou mangiou.
9E lour a l han di‐ie. Doua veus‐tu ch’i lou prountou?
10E chiel a l ha di‐ie: Eccou, quand ch’i sarì ëntrà ënt la sità, i ëncountrërì un om pourtand un vass d’acqua; seguite‐lou ënt la ca doua ch’a intrërà.
11E die al padroun dë ca: ’L padroun a të manda di, dou’è‐lou l’allog doua ch’i mangëreu l’agnel dë pasqua coun i mè dissepoul?
12E a vë moustrërà una gran stansa auta, adournà; prounte ënsilì l’agnel dë pasqua.
13Essendsë‐ne dounque ëndait, a l han trouvà tut coum a l avia di‐ie; e a l han prountà l’agnel dë pasqua.
14E quand l’oura a l è vënùa, a s’è buttà‐sse a taula, e i doudess apostoul ënsem a chiel.
15E a l ha di‐ie: I heu desiderà moutouben dë mangé coust agnel dë pasqua ënsem a voui aiti prima ch’i patissa.
16Përché i vë diou, ch’i n’a mangëreu pi nen, fin ch’a sia coumpi ënt ’l regno d’Iddiou.
17E avend pià la coupa, a l ha rendù grassia, e a l ha dit: Pie‐la, e distribui‐la tra dë voui.
18Përché i vë diou ch’i beivëreu pi nen dël frut dë la vigna, fin chë ’l regno d’Iddiou a sia vënù.
19Peui piand ’l pan, e avend rendù grassia, a l’ha roumpù‐lou, e a l’ha dài‐lou, disand: Sò‐ssi a l è mè corp, ch’a l è dait për voui; fe sò‐ssi ën memoria dë mi.
20Dë l’istessa manera a l ha dëcò dà‐ie la coupa dop dë la sina, disand: Sta coupa a l è ’l neuv testament ënt mè sang ch’a l è spantia për voui aiti.
21Però eccou, la man dë coul ch’a më tradis a l è coun mi a taula.
22E certament, ’l Fieul dë l’om a së n’a va, secound lon ch’a l è determinà; tuttavia maleur a coul om da chi ch’a l è tradi.
23Anloura a soun buttà‐sse a ciamé‐sse tra dë lour, chi ch’a saria coul dë lour aiti al qual a i arrivëria dë coumëti coul’assioun.
24A l è dëcò insourt una countestassioun tra dë lour, për savei ’l qual tra dë lour a saria stimà ’l pi grand.
25Ma chiel a l ha di‐ie: I re dë le nassioun a i trattou da padroun; e coui ch’a l han d’autourità sù lour a soun ciamà benefatour.
26Ma la cosa për voui aiti a sarà nen paria; al countrari, ch’ë ’l pi grand tra dë voui a sia parei dël pi pëcit; e coul ch’a l ha ’l gouvern parei dë coul ch’a serv.
27Difatti qual è‐lou ’l pi grand, coul ch’a l è a taula, oppura coul ch’a serv? E‐lou nen coul ch’a l è a taula? Oura i soun ën mes a voui aiti parei dë coul ch’a serv.
28Oura i si coui ch’i avi tënù boun coun mi ënt mie tentassioun.
29A l è përché dë lon ch’i vë counfidou ’l regno coum mè pare a l’ha counfidàmë‐lou;
30Për ch’i mange e ch’i beive a mia taula ënt mè regno; e ch’i sie assëtà sù dë tronou giudicand le doudess tribù d’Israel.
31’L Sëgnour a l ha dëcò dit: Simoun, Simoun, eccou, Satan a l ha ciamà premurousament dë crivëlé‐ve parei dël gran;
32Ma i heu pregà për ti chë toua fede a vena nen a manc; ti dounque, quand të saras un dì counvërti, counforta i to fratei.
33E Pietrou a l ha di‐ie: Sëgnour, i soun bel e prount d’ëndé ënsem a ti, sia ën prësoun, sia a la mort.
34Ma Gesu a l ha di‐ie: Pietrou, i të diou chë ’l gal a cantërà nen ëncheui, chë prima të neghe nen tre volte d’avei‐me counoussù.
35Peui a l ha di‐ie: Quand ch’i heu mandà‐ve sensa bourse, sensa sac, e sensa scarpe, eve mancà dë queicosa? Lour a l han rispost: Dë niente.
36E chiel a l ha di‐ie: Ma adess chë coul ch’a l ha una boursa al la pia, e për l’istess coul ch’a l ha un sac; e chë coul ch’a l ha nëssune spa a venda soua vesta e ch’a coumpra una spa.
37Përché i vë diou, chë bësogna dëcò chë sò‐ssi ch’a l è scrit, a sia coumpi ënt mi: E a l è stait buttà al rang d’i malfatour. Përché certament le cose ch’a soun staite predette dë mi, a van a essi coumpie.
38E a l han dit: Sëgnour, eccou doue spa. E a l ha di‐ie: A basta.
39Peui a l è parti, e a l è ëndà‐ssëne, secound so solit, al mount d’i Ulivè; e i so dissepoul a l’han seguità‐lou.
40E quand ch’a l è stait arrivà ënt coul post ënsilì, a l ha di‐ie: Preghe ch’i ëntre nen ën tentassioun.
41Peui essend‐se allountanà da lour d’un tir dë pera, e essend‐se ëngënouià, a pregava,
42Disand: Padre, së të vouleisse traspourté sta coupa lountan da mi! tuttavia chë mia voulountà a sia nen faita, ma la toua.
43E un angel a i è coumparù‐ie dal ciel, counfourtand‐lou.
44E chiel essend ën angounia, a pregava pi fortement, e so sudour a l è rëstà coum dë grum dë sang ch’a scouriou ën terra.
45Peui essend‐se aussà da soua ourassioun, a l è tournà dai so dissepoul, ch’a l ha trouvà ëndurmi dall’affan;
46E a l ha di‐ie: Përché durmi‐ve? Ausse‐ve, e preghe ch’i ëntre nen ën tentassioun.
47E mentre ch’a parlava ëncoura, eccou una troupa; e coul ch’a l avia nom Giuda, un d’i doudess, a l è vënù dënans a lour, e a s’è avësinà‐sse da Gesu për basé‐lou.
48E Gesu a l ha di‐ie: Giuda, tradisses‐tu ’l Fieul dë l’om coun un basin?
49Anloura coui ch’a l erou ëntourn a chiel, vëdand lon ch’a ëndasia arrivé, a l han di‐ie: Sëgnour, oum‐ne da dé coun la spa?
50E un dë lour a l ha dà‐ie al sërvitour dël gran sacrificatour, e a l ha pourtà‐ie via l’ouria dritta.
51Ma Gesu, piand la parola, a l ha dit: Lasse‐ie fé fin a sì. E avend‐ie toucà l’ouria, a l’ha guari‐lou.
52Peui Gesu a l ha dit ai principai sacrificatour, e ai capitani dël tempio, e ai ansian ch’a l erou vënù countra chiel: Se‐ve vënù coum a fussa apress a un brigant, coun dë spa e dë bastoun?
53Bin ch’i siou stait tutti i dì coun voui aiti al tempio, i eve nen buttà‐me la man ados; ma cousta a l è vostr’oura, e la poutensa dë le tenebre.
54Essend‐se dounque ëmpadrouni dë chiel, a l’han mënà‐lou via, e a l’han fà‐lou ëntrè ënt la ca dël gran sacrificatour; e Pietrou a seguitava da lountan.
55Oura coule gent avend viscà dë feu ën mes a la court, e essend‐se assëtà ënsem, Pietrou a s’è dëcò assëtà‐sse tra dë lour.
56E una serva vëdand‐lou assëtà vësin al feu, e guardand‐lou fis, a l ha dit: Coust‐ssi dëcò a l era ënsem a chiel.
57Ma a l’ha negà‐lou, disand: Foumna, i lou counossou nen.
58E un poc apress, un aut vëdand‐lou, a l ha dit: Të seus dëcò dë coule gent lì. Ma Pietrou a l ha dit: O om! I n’a soun nen.
59E circa l’spassi d’un’oura dop, queicadun aut a affirmava, e a disia: Sicurament coust‐ssi dëcò a l era ënsem a chiel; përché a l è Galilean.
60E Pietrou a l ha dit: O om! I seu nen lon chë të die. E ënt coul moument, mentre ch’a parlava ëncoura, ’l gal a l ha cantà.
61E ’l Sëgnour voultand‐se, a l ha guardà Pietrou; e Pietrou a l è arcourdà‐sse dë la parola dël Sëgnour, ch’a l avia di‐ie: Prima chë ’l gal a canta, të m’arneghëras tre volte.
62Anloura Pietrou essend surti fora, a l ha piourà amarament.
63Oura coui ch’a tënisiou Gesu a lou minciounavou, e a i dasiou.
64E avend‐ie bindà i eui, a i dasiou dë bot sù ’l moustas, e a l’interrougavou, disand: Ëndëvina, chi ch’a l ha dà‐te?
65E a disiou diverse aite cose countra chiel, oultragiand‐lou dë parole.
66E quand ch’a l è stait dì, i ansian dël popoul, e i prineipai sacrificatour e i Scriba, a soun radunà‐sse, e a l’han mënà‐lou ënt ’l counsei,
67E a l han di‐ie: Së të seus ’l Crist, dis‐lou. E a l ha rispost: S’i vë lou diou, i lou crëdërì nen.
68Chë së mi dëcò i v’interrougou, i më rispoundërì nen, e i më lassërì nen ëndé.
69D’ouranans ’l Fieul dë l’om a sarà assëtà a la dritta dë la poutensa d’Iddiou.
70Alloura tutti a l han dit: Dounque seus‐tu ’l Fieul d’Iddiou? E a l ha di‐ie: I lou die voui aiti istess ch’i lou soun.
71E a l han dit: Cosa l oum‐ne pi da bësogn dë testimouniansa? Da già ch’i ouma senti‐lou noui aiti istess da soua bouca.
Currently Selected:
San Luca 22: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
