San Luca 21
21
Gesu‐Crist a apressia l’oufferta dë la vidoua; a predis la persecussioun d’i sò, e la disoulassioun dë Gerusalem.
1E coum Gesu a guardava a l ha vëdù dë rich ch’a buttavou soua limozna ënt la bussoula.
2A l ha dëcò vëdù una povra vidoua ch’a i buttavou doue pëcite pesse dë mouneda.
3E a l ha dit: Certament, i vë diou chë coula povra vidoua a l ha buttà dë pi chë ne tutti i aiti.
4Përché tutti cousti‐ssi a l han buttà dë so superfluo a le oufferte d’Iddiou; ma cousta‐ssi a l ha buttà‐ie dë soua miseria tut lon ch’a l avia për vivi.
5E coum queicadun, parland dël tempio, a disia ch’a l era ournà dë belle pere, e dë regai, a l ha dit:
6E‐lou lon ch’i guarde? A venëran i dì ch’a i sarà lassà nen pera sù pera ch’a sia nen campà giù.
7E lour a l’han interrougà‐lou, disand: Padroun, quand l è‐lou adounque chë ste cose a l han da arrivé? E che marca a i sarà‐lou quand coule cose a l avran da arrivé?
8E chiel a l ha dit, Pie‐ve guarda dë nen essi sedout; përché diversi a venëran a mè nom, disand: A l è mi chi soun ’l Crist; e anche ’l temp a s’avësina; dounque ënde‐ie nen apress.
9E quand ch’i sentërì dë guerre e dë sedissioun, sbarue‐ve nen, përché a bësogna chë coule cose a arrivou prima, ma la fin a sarà nen coussì prest.
10Anloura a l ha di‐ie: Una nassioun a së levërà countra un’autra nassioun, e un regno countra un autr’regno.
11E a i sarà dë gran terremot da për tut, e dë pest, e dë carëstie, e dë terour, e dë gran segn dël ciel.
12Ma prima dë tutte coule cose, a vë buttëran le man ados, e a vë perseguitëran, dasand‐ve ën man a le sinagoghe, e buttand‐ve ën prësoun; e a vë menëran dënans ai re e i gouvernatour, për causa dë mè nom.
13E lolì a vë sërvirà dë testimouniansa.
14Butte‐ve dounque ënt ’l cœur dë nen pensé dënans a lon ch’i avrì da rispoundi;
15Përché i vë dareu una bouca e una saviëssa a laqual tutti coui ch’a vë soun countrari a poudran nen countradi, nè resisti.
16I sarì dëcò abbandounà da vosti pare e da voste mare, e da vosti fratei, e da vosti parent, e da vosti amis; e a n’a faran meuiri diversi tra dë voui.
17E sarì in odio a tutti për causa dë mè nom.
18Ma un cavei dë vosta testa a sarà nen përdù.
19Countëni voste anime coun la passiensa.
20E quand ch’i vëdrì Gerusalem essi anvirounà d’armade, arcourde‐ve anloura chë soua disoulassioun a l è vësina.
21Anloura, chë coui ch’a soun ën Giudea a scapou sù le mountagne; e chë coui ch’a soun ënt Gerusalem a s’artirou; e chë coui ch’a soun ai camp, a i vadou nen drinta.
22Përché coui dì lì a soun coui dë la vendetta, afin chë tutte le cose ch’a soun scritte a siou coumpie.
23Oura maleur a coule ch’a saran gravide, e a coule ch’a daran la pupa ënt coui dì lì; përché a i sarà una gran calamità sù ’l pais, e una gran colera countra ste popoul.
24E a toumbëran souta ’l tai dë la spa, e a saran mënà prësoune ënt tutte le nassioun; e Gerusalem a sarà calpestà dai gentii, fin chë i temp d’i gentii a siou coumpi.
25E a i sarà dë segn ënt ’l soul e ënt la luna, e ënt le steile, e un tal affan dë le nassioun, chë un savrà nen cosa diventé sù la terra, ’l mar sussurrand e le ounde;
26Dë manera chë i omini a saran quasi për rendi l’anima da la paura, e da l’aspettativa dë le cose ch’a sucedëran për tutta la terra; përché le virtù dël ciel a saran scosse.
27E alloura a së vëdrà ’l Fieul dë l’om venand sù una nuvoula coun poutensa e gran gloria.
28Oura quand coule cose a coumensëran a arrivé, guarde ënsù, e ausse voste teste, përché vosta liberassioun a s’avësina.
29E a l ha proupounù‐ie coust paragoun: Guarde ’l fie, e tutti i aiti erbou.
30Quand a coumensou a poussé, i counossi da voui istess, ën guardand, chë l’istà a l è già vësin.
31Voui aiti dëcò për l’istess, quand ch’i vëdrì arrivé coule cose, accourde‐ve chë ’l regno d’Iddiou a l è vësin.
32In verità i vë diou, chë sta generassioun a passërà nen chë tutte ste cose a siou nen arrivà.
33’L ciel e la terra a passëran; ma mie parole a passëran nen.
34Dounque pie‐ve guarda a voui istess, për paura ch’i vosti cœur a restou agravà da la galuparia e dal ëmbriachesse, o dai crussi dë la vita; e chë coul dì lì a vë ciapa tut ënt una volta.
35Përché a ciapërà parei d’una rete tutti coui ch’a abitou sù la terra ënt tutta soua superficie.
36Vigile dounque, pregand in tutti i temp, për ch’i sie fait degn dë schivié tutte coule cose ch’a devou arrivé; e për ch’i peusse sussisti dënans al Fieul dë l’om.
37Oura a insegnava dë dì ënt ’l tempio; e a surtia e a stasia la neuit ënt la mountagna ch’a së ciama d’i Ulivè.
38E fin da l’alba, tut ’l popoul a vënia da chiel al tempio për senti‐lou.
Currently Selected:
San Luca 21: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
