San Luca 23
23
Gesu‐Crist mënà da Pilat e da Erod; coundanà; crucificà; mort e soutërà.
1Peui a soun aussà‐sse tutti e a l’han mënà‐lou a Pilat.
2E a soun buttà‐sse a accusé‐lou, disand: I ouma trouvà st’om soulecitand la nassioun a la ribelioun e prouibiand dë dé ’l tributo a Cesare, e disand ch’a l è Crist, ’l Re.
3E Pilat a l’ha interrougà‐lou, disand: Seus‐tu ’l re d’i Ebreou? E Gesu rispoundand, a l ha di‐ie: Të lou die.
4Anloura Pilat a l ha dit ai principai sacrificatour e a la troupa dël popoul: I treuvou nëssun delit ënt coust om.
5Ma a insistiou ëncoura dë pi, disand: A eccita ’l popoul, insegnand për tutta la Giudea, e avend coumensà da la Galilea fin a sì.
6Oura quand Pilat a l ha senti parlé dë la Galilea, a l ha ciamà së coul om a l era Galilean.
7E avend savù ch’a l era dë la giurisdissioun d’Erod, a l’ha tournà‐lou mandé da Erod, che, ënt coui dì lì, a l era dëcò a Gerusalem.
8E quand Erod a l ha vëdù Gesu, a l è rëstà‐ne moutouben countent, përché a i era un pes ch’a desiderava dë vëd‐lou, a moutiv dë tante cose ch’a sentia di dë chiel, e a sperava ch’a i vëdria fé queich miracoul.
9A l’ha dounque interrougà‐lou coun vari discours; ma Gesu a l ha pa rispoundù‐ie niente.
10E i principai sacrificatour e i Scriba a soun coumpars, accusand‐lou coun gran veemensa.
11Ma Erod coun soua gent avend‐lou dëspresià, e minciounà, dop d’avei‐lou vësti d’ una vëstimenta bianca, a l’ha tournà‐lou mandé a Pilat.
12E ënt coul istess dì Pilat e Erod a soun diventà amis tra dë lour; mentre prima dë lon a l erou inimis.
13Anloura Pilat avend ciamà i principai sacrificatour, e i gouvernatour, e ’l popoul, a l ha di ie:
14I eve presentà‐me coust om coum eccitand ’l popoul, e eccou, avend‐lou fait rispoundi dënans a voui aiti, i heu trouvà ënt coust om nëssun d’i delit d’i quai i lou accuse.
15Nè gnanca Erod; përché i heu tournà‐ve mandé da chiel; e eccou, niente a l è stà‐ie fait ch’a marca ch’a sia degn dë la mort.
16Dounque quand ch’i avreu fà‐lou fouaté, i lou lassëreu ëndé.
17Oura bësougnava ch’a i lasseissa ëndé queicadun ’l dì dë la festa.
18E tutti i troup a soun buttà‐sse a crié ënsem, disand: Leva coul lì, e lassë‐ne ëndé Barabba,
19’L qual a l era stait buttà ën prësoun për queich sedissioun faita ënt la sità, coun oumicidi.
20Pilat dounque a l ha ëncoura parlà‐ie, vouland lassé ëndé Gesu.
21Ma lour a criavou, disand: Buttë‐lou sù la crouss, buttë‐lou sù la crouss.
22E chiel a l ha di‐ie për la tersa volta: Ma che mal ha‐lou fait coust om? I treuvou niente ënt chiel ch’a sia degn dë la mort; dounque avend‐lou fait fouaté, i lou lassëreu ëndé.
23Ma lour a insistiou coun dë gran sgari, ciamand ch’a fussa buttà ën crouss; e i so schiamas e coui d’i principai sacrificatour a së rinfoursavou.
24Anloura Pilat a l ha prounounsià ch’a fussa fait lon ch’a ciamavou.
25E a l ha lassà‐ie ëndé coul ch’a l era stait buttà ën prësoun për sedissioun e për oumicidi, e ch’a ciamavou; e a l ha abbandounà Gesu a soua voulountà.
26E mentre ch’a lou mënavou via, a l han pià un certou Simoun, Cirenian, ch’a vënia dai camp, e a l han carià‐ie la crouss për pourtéla apress a Gesu.
27Oura a l era seguità da una gran furfa dë popoul e dë foumne, ch’a së dasiou dë bot sù l’stomi, e ch’a lou piouravou.
28Ma Gesu voultand‐se vers lour aite, a l ha di‐ie: Fie dë Gerusalem, pioure nen sù mi; ma pioure sù voui istesse, e sù voste masëna.
29Përché eccou, i dì a venëran ch’a së dirà: Fourtunà le sterile, e coule ch’a l han avù nëssune masëna, e le pupe ch’a l han nen dait ’l lait.
30Anloura a së buttëran a di a le mountagne: Casche‐ne ados; e a le couline: Curvi‐ne.
31Përché s’a fan coule cose al bosc verd, cosa sarà‐lou fait al bosc sec?
32Doui aiti dëcò ch’a l erou dë malfatour a soun stait mënà për fé‐ie meuiri ënsem a chiel.
33E quand ch’a soun stait al leug ch’a i diou ’l Test, a l’han crucificà‐lou ënsili, e i malfatour dëcò, un a soua dritta, e l’aut a soua sënistra.
34Ma Gesu a disia: Padre, përdoun‐ie, përché a san nen lon ch’a fan. Dop a l han dëcò fait le part dë soue vëstimente, e a l han tirà‐ie a la sorte.
35E ’l popoul a së tënisia lì guardand; e i gouvernatour a lou minciounavou dëcò ënsem a lour, disand: A l ha salvà i aiti; ch’a së salva chiel istess, s’a l è ’l Crist, l’elett d’Iddiou.
36I souldà dëcò a lou minciounavou, avësinand‐se, e presentand‐ie d’asil,
37 E disand: Së të seus ’l re d’i Ebreou, salvë‐te ti istess.
38Oura a i era dësoura dë chiel un cartel ën lettere greche, e roumane, e ebraiche, ënt ste parole: Coust‐ssi a l è ’l re d’i Ebreou.
39E un d’i malfatour ch’a l erou pendù, a lou oultragiava, disand: Së të seus ’l Crist, salvë‐te ti istess, e noui aiti dëcò.
40Ma l’ aut piand la parola a lou censurava fortement, disand: Al men tëmës‐tu nen Iddiou, da già chë të seus ënt l’ istessa coundanassioun?
41E in quant a noui, i souma sì coun giusta rasoun; përché i ricevouma dë cose degne dë nosti delit, ma coust‐ssi a l ha fait niente ch’a dëveissa nen fé‐sse.
42Peui a l ha dit a Gesu: Sëgnour! arcordë‐te dë mi quand të venëras ënt to regno.
43E Gesu a l ha di‐ie: In verità i të diou, chë ëncheui të saras ënsem a mi ën paradis.
44Oura a l era circa sess oure, e a s’è fà‐sse dë tenebre për tut ’l pais fin a neuv oure.
45E ’l soul a s’è ouscuri‐sse, e ’l vel dël tempio a s’è sciancà‐sse për mes.
46E Gesu criand a auta vouss, a l ha dit: Padre, i rëmettou mè spirit ënt toue man! E avend dit lon a l è spirà.
47Oura ’l sentëne vëdand lon ch’a l era arrivà, a l ha dait gloria a Diou, disand: Sicurament, st’om a l era giust.
48E tutte le troupe ch’a l erou radunà‐sse a coul spetacoul, vëdand le cose ch’a l erou arrivà, a së n’a tournavou dasand‐se dë bot sù l’ stomi.
49E tutti coui dë soua counoussensa, e le done ch’a l’ aviou seguità‐lou da la Galilea, a së tënisiou lountan, guardand coule cose.
50E eccou un përsounage për nom Giusep, counsiè, om dë ben, e giust,
51Ch’a l avia nen counsenti a soua risoulussioun, nè a soua assioun, ’l qual a l era d’Arimatea, sità d’i Ebreou, e ch’a spëtava dëcò ’l regno d’ Iddiou.
52Essend vënù da Pilat, a l ha ciamà‐ie ’l corp dë Gesu.
53E avend‐lou calà giù dë la crouss, a l’ha ënvëluppà‐lou ënt un linseul, e a l’ha buttà‐lou ënt un sepulcro taià ënt ’l roc, doua chë nëssun a l era ëncoura stait buttà.
54Oura a l era ’l dì dë la preparassioun, e ’l dì dël sabbat a ëndasia a prinsipié.
55E le done ch’a l erou vënùe da la Galilea ënsem a Gesu, essend ëndaite apress a Giusep, a l han guardà ’l sepulcro, e coum a l era buttà ’l corp dë Gesu lì ëndrinta.
56Peui essend tournà‐ssëne via, a l han prountà dë droghe aroumatiche, e dë përfum; e ’l dì dël sabbat a soun arpousà‐sse secound ’l coumandament.
Currently Selected:
San Luca 23: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
