San Luca 13
13
Gesu‐Crist a esorta al pentiment a l’ oucasioun d’i Galilei massacrà, e dël fiè taià; a paragouna ’l regno d’Iddiou al gran e al lëva. Dë la porta streita.
1Ënt l’istess temp queicadun ch’a së trouvavou lì present, a l han countà‐ie lon ch’a l era arrivà riguard ai Galilei, d’i quai Pilat a l avia mëscià ’l sang coun i so sacrifissi.
2E Gesu rëspoundand, a l ha di‐ie: Crëdi‐ve chë coui Galilei a fussou pi pecatour chë tutti i Galilei, përché ch’a l han pati dë cose parie.
3No, ch’i vë diou; ma s’i vë pente nen, i ëndarì tutti a peri dë l’istessa manera.
4Oppura è‐lou ch’i crëde chë coui disdeut, ch’a i è toumbà‐ie acol la tour dë Siloe, e ch’a l ha massà‐ie, a fussou pi coulpevoul chë ne tutti i abitant dë Gerusalem?
5No, ch’i vë diou; ma s’i vë pente nen, i ëndarì tutti a peri dë l’istessa manera.
6A disia dëcò sta parabola: A i era un ch’a l avia un fiè piantà ënt soua vigna, e a l è vënù a sërché‐ie dë frut; ma a l ha nen trouvài‐ne.
7E a l ha dit al vignoulant: Eccou, a i è tre anni ch’i venou sërché dë frut a coust fiè, e i n’a treuvou pa; Taië‐lou, përché tenë‐lou inutilment un post ënt la terra?
8E ’l vignoulant rispoundand, a l ha di‐ie: Sëgnour, lassë‐lou ëncoura për st’ann, fin ch’i l’abbiou dëscaussà‐lou, e ch’i abbiou buttà‐ie dë drugia.
9E s’a fa dë frut, të lou lassëras, sëdënò, dop, të lou tairas.
10Oura sicoum a insegnava ënt soue sinagoghe un dì dë sabbat;
11Eccou, ch’a i era ënsili una foumna ch’a l era ëmpoussessà d’un demoni ch’a la rendia malavia da disdeut anni; e a l era ëndrënà, e a poudia nen aussé‐sse.
12E quand Gesu a l’ha vëdù‐la, a l’ha ciamà‐la, e a l ha di‐ie: Foumna, të seus liberà da toua maladia.
13E a l ha pousà‐ie le man ados; e ënt coul moument a s’è tournà‐sse drissé, e a dasia gloria a Diou.
14Ma ’l padroun dë la sinagoga, indegnà dë lon chë Gesu a l avia guari ’l dì dël sabbat, piand la parola, a l ha dit a l’adunansa: A i è sess dì chë bësogna travaié; vëni dounque coui dì lì, e fe‐ve guari, ma nen ’l dì dël sabbat.
15E ’l Sëgnour a l ha rëspoundù‐ie, e a l ha dit: Ipocrita, ciaschedun dë voui aiti dëstachë‐lou nen da la grëpia so beu o so asou ’l dì dël sabbat, e a i menë‐lou a beivi?
16E bësougnavë‐lou nen un dì dë sabbat dëslié dë sta staca cousta‐ssi ch’a l è fia d’Abraam, laqual Satan a l avia lià disdeut anni fa?
17Mentre ch’a disia coule cose, tutti i so aversari a l erou counfus; ma tutti i troup dë le gent a së rallegravou dë tutte le cose glouriouse ch’a ouperava.
18E a disia dëcò: A cosa ’l regno d’Iddiou è‐lou simil, e a cosa avrai‐ne da paragouné‐lou?
19A sëmia a la grana dë sëmens dë sënëvra ch’un om a l ha pià, e ch’a l ha buttà ënt so giardin, laqual a l ha crëssù, e a l è diventà un erbou grand, dë tal manera ch’i ousei dël ciel a fasiou i so ni ënt i so branc.
20A l ha ëncoura dit: A cosa avrai‐ne da paragouné ’l regno d’Iddiou?
21A sëmia al lëva ch’una dona a l ha pià, e ch’a l ha buttà ën mes a tre mësure dë farina, fin ch’a l è staita tutta lëvà.
22Dop dë lon a së n’andasia për le sità e për le bourgià, insegnand, e tënand la stra dë Gerusalem.
23E queicadun a l ha di‐ie: Sëgnour, i è‐lou mac poca gent dë salv?
24E chiel a l ha di‐ie: Fe forsa për intré da la porta streita; përché i vë diou chë diversi a proucurëran d’intré, e a poudran nen.
25E dop chë ’l pare dë famia a sarà aussà‐sse, e ch’a l avrà sarà la porta, e chë voui aiti, essend fora, i vë buttërì a tabussé a la porta, disand: Sëgnour! Sëgnour! deurvë‐ne; e chë chiel, dasand‐ve risposta, a vë dirà: I seu nen dë doua ch’i si:
26Anloura i vë buttërì a di: I l ouma mangià e bëvù ënt toua prësensa, e të l has insegnà ënt noste countrà.
27Ma chiel a dirà: I vë diou ch’i seu nen dë doua ch’i si; artire‐ve da mi, tutti voui aiti ch’i fe ’l mëste d’iniquità.
28Lì a i sarà dë piour e dë rabbia; quand ch’i vëdrì Abraam, Isaac e Giacob, e tutti i proufeta ënt ’l regno d’Iddiou, c ch’i sarì campà fora.
29A i n’a venërà dëcò d’Ourient, e d’Oucident, e dal Setentrioun, e dal Mesdì, ch’a saran a taula ënt ’l regno d’Iddiou.
30E guarde sì, coui ch’a soun i ultim a saran i prim, e coui ch’a soun i prim a saran i ultim.
31E ënt coul istess dì queich farisei a soun vënù da chiel, e a l han di‐ie: Artirëte e vatë‐ne via da sì; përché Erod a veul massé‐te.
32E chiel a l ha rëspoundù‐ie: Ënde, e di‐ie a coula voulp: Eccou, i scassou i demoni, e i finissou ëncheui e douman dë fé dë guarigioun, e ’l ters dì i piou fin.
33A l è përché dë lon ch’a bësogna ch’i caminou ëncheui e douman, e ’l dì dop; përché a peul nen ëndé ch’un proufeta a meuira fora dë Gerusalem.
34Gerusalem, Gerusalem, ch’a massa i proufeta, e ch’a lapida coui ch’a të soun mandà; quante volte hai‐ne voulsù raduné toue masëna, coum la cious a raduna i so pëcit souta soue ale, e i eve nen voulsù!
35Eccou, vostra ca a va rësté dëserta: e i vë diou in verità, ch’i më vëdrì nen fin ch’a arrivërà ch’i die: Sia benedet coul ch’a ven a nom dël Sëgnour.
Currently Selected:
San Luca 13: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
