San Luca 12
12
Gesu‐Crist a esorta i sò dë pié‐sse guarda dë l’ipoucrisia, de l’avarissia, & c.; e dë vigilé a soua cariga aspëtand ’l Padroun; dë bin disserni la stagioun, e d’essi prount a la ricounciliassioun.
1Però i troup essend‐se ëmbarounà për miliaia, dë manera ch’a së scarchignavou i un coun i aiti, a s’è buttà‐sse a di ai so dissepoul: Souvra tut pie‐ve guarda dël lëva d’i Farisei, ch’a l è l’ipoucrisia.
2Përché a i è niente dë strëmà, ch’a debia nen essi svelà; nè niente dë coussì segret, ch’a debia nen essi counëssù.
3A l è përché dë lon chë le cose ch’i avi dite ënt le tenebre a së sentiran al ciair; e dë lon ch’i avi parlà ënt l’ouria ënt le stanse, a së predichërà ënsima dë la ca.
4E i vë diou, a voui aiti, i mè amìs: Tëmi nen coui ch’a massou ’l corp, e chë dop dë lon a poudriou fé niente dë pi.
5Ma i vë moustrëreu chi ch’i deve tëmi; tëmi coul ch’a l ha la poutensa, dop ch’a l ha massà, dë mandé ënt la gehenna; si, ch’i vë lou diou, tëmi coul lì.
6A së da‐lou nen sinq passarot për doue pëcite mounede? E pura un ch’a l è un dë lour a l è nen dësmentià dënans a Diou.
7Anche tutti i cavei dë vosta testa a soun countà; dounque tëmi nen; i vale dë pi chë diversi passarot.
8Oura i vë diou, chë chiounque a më counfessërà dënans ai omini, ’l Fieul dë l’om a lou counfessërà dëcò dënans ai angel d’Iddiou.
9Ma chiounque a m’arneghërà dënans ai omini, a sarà arnegà dënans ai angel d’Iddiou.
10E chiounque a parlërà countra ’l Fieul dë l’om, a i sarà përdounà; ma coul ch’a l avrà bëstëmià countra l’Spirit Sant, a sarà nen përdounà.
11E quand a vë menëran a le sinagoghe, e dai magistrat, e da le poutense, butte‐ve nen ën pena dël coum o dël che ch’i avrì da rëspoundi, o dë lon ch’i avrì da di.
12Përché l’Spirit Sant a vë moustrërà bel e ënt coul moument ënsili, lon chë bësognërà di.
13E queicadun dël troup a l ha di‐ie: Padroun, dis‐ie a mè fratel ch’a divida l’eredità.
14Ma chiel a i ha rispost: O om! chi è‐lou ch’a l ha stabili‐me sù voui aiti për essi vost giudisse, e për fé voste divisioun.
15Peui a l ha di‐ie: Guarde, e fe‐ve ënfora da l’avarissia, përché bin chë i beni a abboundou për queicadun, però coui beni a i dan nen la vita.
16E a l ha di‐ie sta parabola: I camp d’un om rich a l aviou dait un prodout abboundant;
17E a pensava da chiel, disand: Cosa hai‐ne da fé; përché i heu nëssun post da raduné i mè racolt?
18Peui a l ha dit: Eccou, lon ch’i fareu; i campëreu giù i mè granè, e i n’a fabrichëreu dë pi grand, e i radunëreu lì drinta tutti i mè redit e i mè racolt.
19Peui i direu a mia anima: Mia anima, të l has moutouben dë redit ëmbarounà për una partia d’anni; arposë‐te, mangia, beiv, e fa bouna vita.
20Ma Iddiou a l ha di‐ie: Mat chë të seus! bel e sta neuit a të sarà ciamà toua anima; e le cose chë të l has prountà dë chi saran‐ne?
21A l è coussì për coul ch’a fa dë gran baroun dë roba për se stess, e ch’a l è nen rich in Diou.
22Anloura a l ha di‐ie a i so dissepoul: Përché dë lon i vë diou: Pie‐ve nëssun crussi për vosta vita, dë lon ch’i mangërì; nè për vost corp, dë lon ch’i sarì vësti.
23La vita a l è pi chë ’l nutriment, e ’l corp a l è pi chë la vëstimenta.
24Fe attensioun ai corv; nè a sëmenou, nè a mëssounou, a l han nëssun sële nè granè; e pura Diou a i nuris: vaire vali‐ve dë pi ch’i ousei?
25E chi è‐lou coul dë voui aiti chë coun ’l so crussi a peussa giounté un ’ounsa a soua statura?
26Së adounque i peuli gnanca lon ch’a l è moutouben pëcit, përché vë pie‐ve pena dë la resta?
27Tëni d’ ament coum a cressou i liri; nè a travaiou, nè a filou: e pura i vë diou chë gnanca Saloumoun, ënt tutta soua gloria, a l era nen vësti coum un dë lour.
28E së Iddiou a vest coussì l’erba ch’a l è ëncheui ai camp, e chë douman a së butta ënt ’l fourn, quantou pi a vë vëstirà‐lou, o gent dë poca fede?
29Dounque tëni nen dit: Cos’ è‐lou ch’i mangërouma, e cos’ è‐lou ch’i beivërouma? E ste nen ën dubi.
30Përché le gent dë coust mound a soun d’ëntourn a sërché tutte coule cose; ma vost Pare a sa ch’i eve bësogn dë coule cose.
31Ma pitost sërche ’l regno d’ Iddiou, e tutte coule cose a vë saran daite sù ’l pat.
32Tem nen, pëcit troup; përché Iddiou a s’è coumpiasù‐sse dë dé‐ve ’l regno.
33Vendi lon ch’i l eve, e fe‐ve limozna: fe‐ve dë bourse ch’a së frustou nen, e un tesor ënt ’l ciel, ch’a vena mai a manc, doua chë ’l lader a s’avësina nen, e doua la camoula a guasta niente;
34Përché doua ch’a l è vost tesor, lì dëcò a i sarà vost cœur.
35Tëni‐ve la sentura d’ëntourn ai ren, e voste lucerne avische.
36E fe parei d’i sërvitour ch’a spetou ’l padroun quand a tournërà da le nosse, afinche quand ch’a venërà, e ch’a tabussërà, a i deurvou subit.
37Fourtunà coui sërvitour chë ’l padroun a treuvërà vigiland, quand ch’a arrivërà. In verità, i vë diou ch’a së buttërà la sentura, e ch’a i farà butté a taula, e avësinand‐se a i sërvirà.
38E s’a arriva sù la secounda, o sù la tersa vià, e ch’a treuva parei vigiland, fourtunà coui sërvitour ënsili.
39Oura bësogna ch’i sappie sò‐ssi, chë së ’l pare dë famia a saveissa a che oura ’l lader a dev vëni, a vigilëria, e a lassëria nen fouré soua ca.
40Voui aiti dounque tëni‐ve dëcò prount; përché ’l Fieul dë l’ om a vënërà a l’ oura ch’i pensërì nen.
41E Pietrou a l ha di‐ie: Sëgnour, dis‐tu sta parabola për noui, o dëcò për tutti?
42E ’l Sëgnour a la dit: Chi è‐lou adounque ’l dispensatour fedel e prudent, chë ’l padroun a l avrà stabili sù tutta la squadra d’i so sërvitour, për dé‐ie l’ ourdinari ënt so temp?
43Fourtunà coul sërvitour ënsili chë so padroun a treuvërà fasand coussì, quand ch’a venërà.
44In verità i vë diou, ch’al lou stabilirà sù tut lon ch’a l ha.
45Ma së coul sërvitour lì a dis ënt so cœur: Mè padroun a tarda un pes dë vëni, e ch’a së butta a dé‐ie ai sërvitour e a le sërvente, e a mangé, e a beivi, e a ënciouché‐sse;
46’L padroun dë coul sërvitour a venërà ’l dì ch’a lou speta nen, e a l’oura ch’a sa nen, e a lou buttërà da banda, e a lou buttërà coun i infedei.
47E ’l sërvitour ch’a l ha counëssù la voulountà dë so padroun, e ch’a l è nen tënù‐sse prount, e ch’a l’ha nen fait secound soua voulountà, a i sarà dait moutouben dë patele.
48Ma coul ch’a l’ha nen counëssù‐la, e ch’a l ha fait dë cose degne dë castig, a i sarà dait pi pochi patele; përché a ognidun ch’a i sarà dait moutoubin, a i sarà tourna ciamà moutoubin; e a coul ch’a i sarà stait counfidà moutoubin, a i sarà tourna ciamà dë pi.
49I soun vënù butté ’l feu sù la terra; e cos’è‐lou ch’i veui, s’a l è già avisc?
50Ma i devou essi batësà d’un batesim; e quantou mai soun‐ne coumpres fin ch’a sia coumpi?
51Pense‐ve ch’i siou vënù butté la pass sù la terra? No, ch’i vë diou; ma pitost la divisioun.
52Përché d’ouranans a saran sinq ënt una ca, divis tre countra doui, e doui countra tre.
53’L pare a sarà divis countra ’l fieul, e ’l fieul countra ’l pare; la mare countra la fia, e la fia countra la mare; la madona countra soua nora, e la nora countra soua madona.
54Peui a disia ai troup dë gent: Quand ch’i vëde una nuvoula ch’a së leva da pounent, i die subit: La pieuva a ven; e coussì a arriva.
55E quand ch’i vëde a souffié ’l vent dël mesdì, i die ch’a farà caud; e lolì a arriva.
56Ipocrita, i seve benissim distingui le apparense dël ciel e dë la terra; e coum è‐lou ch’i distingue nen sta stagioun?
57E përché counossë‐ve dëcò nen da voui aiti istess lou ch’a l è giust?
58Oura, quand të vas dal magistrat coun toua part countraria, proucura për stra dë liberetë‐ne; për paura ch’a të tira dënans al giudisse, e chë ’l giudisse a të daga ën man dël sërvient, e chë ’l sërvient a të butta ën prësoun.
59I të diou chë të surtiras nen da lì fin chë t’abbie restitui l’ultim quatrin.
Currently Selected:
San Luca 12: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
