San Luca 14
14
Gesu‐Crist a guaris un idropic ’l dì dël Sabbat. La parabola dë la gran sina.
1A l è dëcò arrivà chë Gesu essend ëntrà un dì dë sabbat ënt la ca d’un d’i principai farisei për pié so past, a lou guardavou.
2E eccou, a i era lì un om idropic dënans a chiel.
3E Gesu piand la parola, a l ha parlà ai doutour dë la legge e a i Farisei, disand: E‐lou permes dë guari ’l dì dël sabbat?
4E lour a l han pa dit niente. Anloura avend pià ’l malavi a l’ha guari‐lou, e a l’ha mandà‐lou via.
5E peui ëndirissand‐se a lour, a l ha di‐ie: Chi è‐lou coul dë voui aiti chë, avend un asou o un beu, ’l qual a vena a toumbé ënt un pouss, a lou gava nen subit ’l dì dël sabbat?
6E a saviou nen cosa rëspoundi a coule cose.
7A l ha dëcò proupounù‐ie a i counvità una similitudine, ousservand coum a sërcavou le prime piasse a taula, e a i disia:
8Quand të saras ënvità da queicadun a nosse, buttë‐te nen a taula a la prima piassa, për paura ch’a arriva ch’un aut pi ounourevoul chë ti a sia dëcò ënvità:
9E chë coul ch’a l avrà ënvità‐ve a vena, e ch’a të dia: Da‐ie to post a coust‐ssi; e chë anloura të prinsipie coun vërgogna a butté‐te a l’ultima piassa.
10Ma quand të saras ënvità, va, e buttë‐te a l’ultim post, afinche quand coul ch’a l ha ënvità‐ve a venërà, a të dia: Mè amis, mounta pi ënsù; e anloura lolì a të farà ounour dënans a tutti coui ch’a saran a taula coun ti.
11Përché chiounque a s’eleva, a sarà abassà; e chiounque s’abassa, a sarà elevà.
12A disia dëcò a coul ch’a l’avia ënvità‐lou: Quand të fas un disnè o una sina, ënvita nen i to amis, nè i to fratei, nè i to parent, nè i to vësin rich; për paura ch’a t’invitou a so tourn, e ch’a të rendou ’l pan.
13Ma quand të faras un fëstin, ënvita i pover, i impoutent, i sop e i borgnou;
14E të saras ben fourtunà ch’a l han nen da restitui‐te, përché lolì a të sarà restitui a la risurressioun d’i giust.
15E un dë coui ch’a l erou a taula avend senti coule parole, a l ha di‐ie: Fourtanà coul ch’a mangërà dë pan ënt ’l regno d’Iddiou.
16E Gesu a l ha dit: Un om a l avia fait una gran sina, e a l avia ënvità moutoubin dë gent.
17E a l’oura dë la sina a l ha mandà so sërvitour për di‐ie a i counvità: Vëni, përché tut a l è prount.
18Ma tutti d’accordi a l han coumensà a scusé‐sse. ’L prim a l ha di‐ie; I heu coumprà un eredità, e a bësogna për forsa ch’i partou për ëndéla vëdi; i të pregou, ten‐me për scusà.
19Un aut a l ha dit: I heu coumprà sinq coubie dë beu, e i vad a prouvé‐ie; i të pregou, ten‐me për scusà.
20E un aut a l ha dit: I heu spousà una foumna, a l è përché dë lon ch’i peus nen ëndé‐ie.
21Dë manera chë ’l sërvitour a s’è tournà‐ssëne, e a l ha riferi coule cose a so padroun. Anloura ’l pare dë famia, tut ën colera, a l ha dit a so sërvitour: Vatë‐ne subit ënt le piasse, e ënt le countrà dë la sità, e mena sì i pover, e i impoutent, e i sop, e i borgnou.
22Peui ’l sërvitour a l ha dit: Padroun, a s’è fà‐sse lon chë të l has coumandà, e a i è ëncoura dë post.
23E ’l padroun a l ha di‐ie al sërvitour: Va ënt le stra e giù dë le bussouna, e coui chë të treuvëras, oblighë‐ie dë vëni drinta, për chë mia ca a sia piena.
24Përché i vë diou chë nëssun dë coui omini ch’a l erou stait ënvità a tastëran nen dë mia sina.
25Oura dë gran troup dë gent a i ëndasiou ënsem; e chiel voultand‐se, a l ha di‐ie:
26Së queicadun a ven da mi, e ch’a odia nen so pare, e soua mare, e soua foumna, e soue masëna, e i so fratei, e soue sourele, e fin a soua propria vita, a peul nen essi mè dissepoul.
27E chiounque a porta nen soua crouss, e a më ven nen apress, a peul nen essi mè dissepoul.
28Ma chi è‐lou coul dë voui aiti chë, vouland fabriché una tour, a coumensa nen a assëté‐sse, e ch’a calcoula nen la speisa për vëdi s’a l ha abbastansa për terminé‐la?
29Për paura chë dop d’avei fait la foundamenta, e nen avend‐la poudù terminé, tutti coui ch’a lou vëdran a së buttou a minciouné‐lou,
30Disand: Coul om a l ha coumensà a fabriché, e a l ha nen poudù terminé,
31Oppura, chi è‐lou coul re ch’a part për dé battaia a un aut re, chë prima dë tut, a s’asseta nen e a counsulta nen s’a poudrà coun dess mila omini ëndé al incountr’ dë coul ch’a i ven ëncountra coun vint mila.
32Sëdënò, a i manda un ëmbassadour, mentre ch’a l è ëncoura lountan, e a ciama la pass.
33Coussì dounque ognidun dë voui aiti ch’a arnounsia nen a tut lon ch’a l ha, a peul nen essi mè dissepoul.
34La sal a l è bouna, ma së la sal a resta insipida, coun cos’è‐lou ch’un i rendërà so savour?
35A l è pi nen bouna nè për la terra, nè për la drugia, ma a së campa fora. Coul ch’a l ha d’ourie për scouté, ch’a scouta.
Currently Selected:
San Luca 14: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
