San Giouan 6
6
Gesu‐Crist a gouerna sinq mil’om coun sinq pan; a camina sù l’acqua, e a dëscour ënsem al popoul al riguard dël ver pan dël ciel.
1Dop ste cose Gesu a l è ëndait al dëlà dël mar dë Galilea, cioè ’l mar dë Tiberiada.
2E dë granda gent i andasiou apress, për moutiv ch’a vëdiou i miracoul ch’a fasia ën favour d’i malavi.
3Ma Gesu a l è mountà sù una elevassioun, e a së i è assëtà‐sse coun i so dissepoul.
4Oura ’l dì dë Pasqua, ch’a l era la festa d’i Ebreou, a l era davësin.
5Gesu dounque a l ha lëvà i eui, e vëdand sta granda gent ch’a vënia da chiel, a dis a Flip: Dou’è‐lou ch’i coumprërouma dë pan, për chë ste gent‐sì a l abbiou da mangé.
6Oura a disia lon për butté‐lou a le preuve; përché a savia benissim lon ch’a l avia da fé.
7Flip a i ha rispost: I aveissou bin për douzent dëne dë pan, a i n’a saria nen abbastansa, për dei‐ne mac una frisa a pr’un.
8E un d’i so dissepoul cioè Andrea, fratel dë Simoun Pietrou, a i dis:
9A i è sì un fieul ch’a l ha sinq pan d’eurdi e doui pess; ma cosa è‐lou lon për tanta gent?
10Anloura Gesu a dis: Fe assëté le gent (a i era ënt coul post moutouben d’erba); le gent dounque a soun assëtà‐sse, circa sinq mila.
11E Gesu a l ha pià i pan; a l ha benedi‐ie, a l ha distribù‐ie ai dissepoul, e i dissepoul a coui ch’a l erou assëtà, e a l ha fà‐ne l’istess d’i pess, tant ch’a n’a vouliou.
12E dop ch’a l han avù prou mangià, a dis a i so dissepoul: Rabaste i toc ch’a soun d’avans, për chë niente a vada ën maloura.
13A l han dounque rabastà‐ie, e a l han ëmpi‐ne doudess courbelle dë toc d’i sinq pan d’eurdi, ch’a l erou avansà a coui ch’a l aviou mangià‐ne.
14Oura ste gent vëdand ’l miracoul chë Gesu a l avia fait, a disiou: Coust‐ssi a l è verament ’l proufeta ch’a dëvia vëni al mound.
15Ma Gesu avend counoussù ch’a dëviou vëni për pié‐lou e fé‐lou re, a s’è artirà‐sse ëncoura bel e soul sù la mountagna.
16E quand la seira a l è stait vënùa, i so dissepoul a soun calà al mar.
17E essend mountà ënt la nav, a soun passà dëlà dël mar dë le part dë Capernaum; e a l era già neuit, chë Gesu a l era pancoura vënù da lour.
18E ’l mar a s’è gounfià‐sse d’un grand vent ch’a souffiava.
19Ma dop ch’a l han avù dait d’i rem circa vint e sinq o trenta stade, a l han vëdù Gesu caminand sù ’l mar, e avësinand‐se dë la nav; e a soun rëstà bel e sbaruà.
20Ma chiel a l ha di‐ie: A l è mi, tëmi nen.
21A l’han ricevù‐lou dounque coun piasi ënt la nav, e subit apress la nav a l ha abbourdà doua a ëndasiou.
22All indouman le gent ch’a l erou stait da l’autra part dël mar, a l han vëdù ch’a i era lì nëssune aitre nav fora coula soula ënt laqual i so dissepoul a l erou ëntrà, e chë Gesu a l era nen ëntrà ënt la nav ënsem a i so dissepoul, ma ch’i so dissepoul a l erou parti soui;
23E d’aitre nav a l erou vënùe da Tiberiada davësin al post doua a l aviou mangià ’l pan, dop chë Nossëgnour a l’ha avù‐lou benedet.
24Ste gent dounque ch’a vëdiou chë Gesu a l era nen lì, nè i so dissepoul, a soun mountà dëcò sù coule nav, e a soun vënù a Capernaum, sercand Gesu.
25E avend‐lou trouvà për dëlà dël mar, a l han di‐ie: Padroun, da quand seus‐tu arrivà sì?
26Gesu a l ha rispost, e a l ha di‐ie: In verità, in verità i vë diou: I më serche, nen përché ch’i avi vëdù d’i miracoul, ma për moutiv ch’i avi mangià dë pan, e ch’i si stait gouernà abbastansa.
27Travaie, nen për avei ’l cibo ch’a peris, ma për avei coul ch’a sta fin ënt la vita eterna, ’l qual ’l Fieul dë l’om a vë darà; përché ’l Pare, cioè Iddiou, a l’ha approuvà‐lou dë so sigil.
28Dounque a l han di‐ie: Cos’è‐lou ch’i avouma da fé për fé le opere d’Iddiou?
29Gesu a l ha rispost, e a l ha di‐ie: A l è sì l’opera d’Iddiou, ch’i abbie da crëdi coul ch’a l ha mandà.
30Anloura a l han di‐ie: Che miracoul fas‐tu dounque, për chë vëdand‐lou noui i abbiou da crëdë‐te? Che opera fas‐tu?
31I nostri pare a l han mangià la manna al dësert; counfourma lon ch’a l è scrit: A l ha dà‐ie da mangé ’l pan dël ciel.
32Ma Gesu a i dis: In verità, in verità i vë diou: Mose a l ha nen dà‐ve ’l pan dël ciel; ma mè Pare a vë da ’l ver pan dël ciel;
33Përché ’l pan d’Iddiou, a l è coul ch’a l è vënù giù dal ciel, e ch’a da la vita al mound.
34Dounque a l han di‐ie: Sëgnour, da‐ne sempre coul pan lì.
35E Gesu a l ha di‐ie: I soun mi ’l pan dë vita. Coul ch’a ven da mi a l avrà pi nen fam; e coul ch’a më prësta fede a l avrà mai pi sè.
36Ma i l hai di‐ve ch’i l avi vëdù‐me, e però i crëdi nen.
37Tut lon chë mè Pare a më da a venërà da mi, e i buttëreu nen fora coul ch’a venërà da mi.
38Përché i soun calà giù dal ciel nen për fé a mè meut, ma për fé la voulountà dë coul ch’a l ha mandà‐me.
39E a l è sì la voulountà dël Pare ch’a l ha mandà‐me, ch’i perdou niente dë tut lon ch’a l ha dà‐me, ma ch’i l’arsussitou al ultim dì.
40E a l è sì tourna la voulountà dë coul ch’a l ha mandà‐me, chë chiounque a counos ’l Fieul, e i prësta fede, a l abbia la vita eterna; in counseguensa i l’arsussitëreu al ultim dì.
41Oura i Ebreou a fasiou dë sussur countra chiel dë lon ch’a l avia dit: I soun ’l pan vënù giù dal ciel.
42Përché a disiou: E‐lou nen sì Gesu ’l fieul dë Giusep, dël qual i counossouma ’l pare e la mare? Coum è‐lou dounque ch’a dis coust‐ssi: I soun calà giù dal ciel?
43Gesu dounque a l ha rispost, e a l ha di‐ie: Fe nen dë sussur tra voui aiti.
44Nëssun a peul vëni da mi, së ’l Pare, ch’a l’ha mandà‐me, a lou tira nen; e mi i l’arsussitëreu al ultim dì.
45A l è scrit ënt i proufeta: A saran tutti insegnà da Iddiou. Chiounque dounque a l ha scoutà ’l Pare, e a l è stait infourmà dë soue intensioun, a ven da mi;
46A l è nen chë nëssun a l abbia vëdù ’l Pare, sëdënò coul ch’a l è da Iddiou; coul lì a l ha vëdù ’l Pare.
47In verità, in verità i vë diou: Chi më prësta fede a l ha la vita eterna.
48I soun ’l pan dë vita.
49I vostri pare a l han mangià la manna al dësert, e a soun mort.
50A l è sì ’l pan ch’a l è calà giù dal ciel, për chë së queicadun a n’a mangia, a meuira nen.
51I soun ’l pan ch’a da la vita e ch’a l è calà giù dal ciel, së queicadun a mangia dë stou pan, a vivrà eternament; e ’l pan ch’i dareu, a l è mia carn, laqual i dareu për la vita dël mound.
52I Ebreou dounque a countendiou tra lour, e a disiou: Coum è‐lou chë coust‐ssi peul dé‐ne soua carn da mangé?
53E Gesu a i dis: In verità, in verità i vë diou, chë s’i mange nen la carn dël Fieul dë l’om, e s’i beivi nen so sang, i avrì nen la vita ënt voui.
54Coul ch’a mangia mia carn, e ch’a beiv mè sang, a l ha la vita eterna; e i l’arsussitëreu al ultim dì.
55Përché mia carn a l è verament cibo, e mè sang a l è verament da bevanda.
56Coul ch’a mangia mia carn e ch’a beiv mè sang, a sta ënt mi, e mi ënt chiel.
57Coum ’l Pare ch’a l è vivent a l ha mandà‐me, e ch’i soun viv da ’l Pare, coussì coul ch’a më mangërà, a vivrà dëcò da mi.
58A l è sì ’l pan ch’a l è calà giù dal ciel, nen coum i vostri pare a l han mangià la manna, e a soun mort; coul ch’a mangërà stou pan a vivrà eternament.
59A l ha dit ste cose ënt la sinagoga, mentre ch’a insegnava a Capernaum.
60E diversi d’i so dissepoul ch’a l’han senti‐lou, a disiou: Sta parola a l è dura; chi peul senti‐la?
61Ma Gesu savend ënt chiel istess ch’i so dissepoul a sussuravou dë lon, a i dis: E‐lou chë lon a vë scandalisa?
62 Cosa sarà‐lou dounque s’i vëde ’l Fieul dë l’om mounté doua a l era prima?
63A l è l’spirit ch’a da la vita; la carn a serv dë niente: Le parole ch’i vë diou, a soun spirit e vita.
64Ma a i n’a i è diversi tra voui ch’a crëdou nen: përché Gesu a savia dal prinsipi chi sariou coui ch’a crëdëriou nen, e chi saria coul ch’a lou tradiria.
65A i dis dounque: A l é për lon ch’i l hai di‐ve chë nëssun a peul vëni da mi, s’a i è nen dait da mè Pare.
66Da st’oura lì diversi d’i so dissepoul a l’han chittà‐lou, e a ëndasiou pi nen ënsem a chiel.
67E Gesu a dis ai doudess: E voui aiti, veuli nen dëcò andévëne via.
68Ma Simoun Pietrou a i ha rispost: Sëgnour! da chi è‐lou ch’i avouma d’andé? a l è ti chë t’has le parole dë la vita eterna;
69E i avouma crëdù, e i avouma counoussù chë të seus ’l Crist, ’l Fieul d’Iddiou vivent.
70Gesu a i ha rispost: E‐lou ch’i v’hai nen elett voui aitri doudess? e però un dë voui a l è un demoni.
71Oura a disia lon dë Giuda Iscariot, fieul dë Simoun; përché a l era coul ch’a dëvia arrivé‐ie dë tradi‐lou, quand bin ch’a fussa un d’i doudess.
Currently Selected:
San Giouan 6: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
