San Giouan 5
5
Gesu‐Crist a guaris un paralitic un dì dë Sabbat, e së difend sù lon e sù soua persouna countra i Ebreou.
1Dop ste cose a i era una festa d’i Ebreou, e Gesu a l è mountà a Gerusalem.
2Bësogna savei ch’a i è a Gerusalem sù ’l marcà d’i moutoun un recipient d’acqua, ch’a së ciama ën lingua Ebraica Betesda, avend sinq porti;
3Ënt i quai a l erou cougià moutouben dë malavi, dë borgnou, dë sop, e dë gent ch’a l aviou i membri sec, spëtand ’l mouviment dë l’acqua.
4Përché un angel a calava a un’ora daita ënt ’l recipient, e a trëboulava l’acqua; e anloura ’l prim ch’a i calava dop chë l’acqua a n’era staita trëboulà, a l era guari dël coulp qualounque maladia ch’a l aveissa.
5Oura a i era lì un om malavi da trant e eut anni.
6 E Gesu ch’a l’ha vëdù‐lou cougià për terra, e ch’a savia chë st’om a l era già stait lì un pes, a l ha di‐ie; Veus‐tu essi guari?
7’L malavi a i dis: Sëgnour, i heu nëssun ch’a më campa ënt ’l recipient quand l’acqua a l è trëboulà; e mentre ch’i veui andé‐ie, un aut a i cala prima dë mi.
8Gesu a i dis: Levë‐te, carië‐te ados to let, e camina.
9E dël coulp l’om a l è stait guari, a s’è carià‐sse so let, e a caminava. E a l era un dì dë sabbat.
10I Ebreou dounque a l han dit a coul ch’a l era stait guari: A l è sabbat ëncheui, a t’è nen permes dë carié to let.
11A i ha rispost: Coul ch’a l ha guari‐me a l ha di‐me: Carië‐te to let, e camina.
12Anloura a l han ciamà‐ie: Chi è‐lou coul ch’a l ha di‐te: Caria to let, e camina?
13Ma coul ch’a l era stait guari a savia nen chi fussa; përché Gesu a s’era schivà‐sse d’ën mes dë la furfa ch’a l era lì.
14Dop peui Gesu a l’ha trouvà‐lou ënt ’l tempio, e a l ha di‐ie: Eccou, të seus stait guari; d’our’in là pëca pi nen, dë paura ch’a t’arriva ëncoura pes
15St’om a l è ëndà‐ssëne, e a l ha dit ai Ebreou ch’a l era Gesu ch’a l’avia guari‐lou.
16Për coul moutiv i Ebreou a courriou apress a Gesu, e a sërcavou a fé‐lou meuiri, përché ch’a l avia fait ste cose un dì dë sabbat.
17Ma Gesu a i ha rispost: Mè Pare a travaia fin adess, e i travaiou dëcò.
18E ën causa dë lon i Ebreou a proucuravou ëncoura pi dë fé‐lou meuiri, përché ch’a s’era nen countentà‐sse dë roumpi ’l sabbat, ma dëcò përché ch’a disia ch’Iddiou a l era propi so Pare, fasand‐se parei ugual a Iddiou.
19Ma Gesu a l ha rispost, e a l ha di‐ie: In verità, in verità i vë diou, chë ’l Fieul a peul fé niente da se istess, sëdënò ch’a lou vëda fé al Pare; përché qualounque cosa chë ’l Pare a fassa, ’l Fieul dëcò a fa l’istess.
20Përché ’l Pare a ama ’l Fieul, e a i moustra tut lon ch’a fa; e a i moustrërà d’opere pi grande chë ste‐ssi, për ch’i n’a sie ënt l’amirassioun.
21Përché coum ’l Pare arsussita i mort e a i fa arvivi, dë l’istessa manera ’l Fieul dëcò a fa arvivi chi a veul.
22Përché ’l Pare a giudica nëssun, ma a l ha dait tut da giudiché al Fieul;
23Përché chë tutti a portou rispet al Fieul, coum a portou rispet al Pare; coul ch’a porta nen rispet al Fieul, a porta nen rispet al Pare ch’a l’ha mandà‐lou.
24In verità, in verità i vë diou, chë coul ch’a sent mia parola, e ch’a cred a coul ch’a l ha mandà‐me, a l ha la vita eterna, e a sarà nen espost a la coundanassioun; ma a l è passà da la mort a la vita.
25In verità, in verità i vë diou, chë l’oura a ven, ansi a l è già vënùa, ch’i mort a sentiran la vouss dël Fieul d’Iddiou, e coui ch’a l’avran senti‐la a vivran.
26Përché coum ’l Pare a l ha la vita in se istess, coussì a l ha dait al Fieul d’avei la vita in se istess.
27E a l ha dà‐ie la facoultà dë giudiché, përché ch’a l è ’l Fieul dë l’om.
28Bësogna nen stupi‐ve dë lon; përché l’oura a venërà ënt laqual tutti coui ch’a soun ënt le toumbe a sentiran soua vouss.
29E a seurtiran; cioè, coui ch’a l avran fait ben in risurressioun dë vita; e coui ch’a l avran fait mal, in risurressioun dë coundanassioun.
30I peus fé niente da mi istess; i giudicou counfourma lon ch’i sentou, e lon ch’i diciarou a l è giust; përché i sercou nen mia voulountà, ma la voulountà dël Pare ch’a l ha mandà‐me.
31S’i rendou testimouniansa dë mi istess, mia testimouniansa a l è nen degna dë fede.
32A l è un aut ch’a rend testimouniansa dë mi, e i seu chë la testimouniansa ch’a rend dë mi a l è degna dë fede.
33I avi mandà da Giouan, e a l ha rendù testimouniansa a la verità.
34Oura i sercou nen la testimouniansa d’i omini; ma i diou ste cose për ch’i sie salvà.
35A l era una lampada ardent ch’a lusia; e i avi voulsù arlegré‐ve për poc temp a so ciair.
36Ma mi i heu una testimouniansa aut pi granda chë coula dë Giouan; përché le opere chë mè Pare a l ha dà‐me da fé, ste opere stesse ch’i fas, a fan testassioun dë mi coumqualment mè Pare a l ha mandà‐me.
37E ’l Pare ch’a l ha mandà‐me, a l ha chiel istess rendù testimouniansa dë mi; i avi mai senti soua vouss, e i avi mai vëdù soua ciera.
38E i avi nen soua parola ch’a staga ënt voui; postou ch’i crëdi nen coul ch’a l’ha mandà.
39Infourme‐ve coun cura dë le scriture; përché i stime për so meso avei la vita eterna, e a soun lour ch’a rendou testimouniansa dë mi.
40Ma i veuli nen vëni da mi për avei la vita.
41I tirou nen mia gloria da i omini.
42Ma i counossou ben ch’i avi nen l’amour d’Iddiou ënt voui.
43I soun vënù al nom dë mè Pare, e voui i m’arseivi nen; s’un aut peui a ven a so nom soul, i l’arseivrì.
44Coum è‐lou ch’i peuli crëdi, postou ch’i serche la gloria l’un da l’aut, e ch’i serche nen la gloria ch’a ven da Iddiou soul?
45Figure‐ve nen ch’i abbia da accusé‐ve ënvers a mè Pare; Mose, sù ’l qual i fe capital, a l è coul ch’a v’accusërà.
46Përché s’i crëdeisse Mose, i më crëdërie dëcò mi; postou ch’a l ha scrit dë mi.
47Ma s’i crëdi nen a i so scrit, coum è‐lou ch’i crëdërì a mie parole.
Currently Selected:
San Giouan 5: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
