San Giouan 7
7
Gesu‐Crist a va a Gerusalem in segret apress a i so fratei; a countend coun i Ebreou riguard a soua persouna e soua doutrina.
1Dop ste cose Gesu a stasia ën Galilea; përché ch’a voulia nen sté ën Giudea, për moutiv ch’i Ebreou a sërcavou dë fé‐lou meuiri.
2Oura la festa d’i Ebreou, ch’a së ciama dë le tende, a l era davësin.
3E i so fratei a l han di‐ie: Part da sì, e va‐tëne ën Giudea, për ch’i to dissepoul a amirou dëcò le opere chë të fas.
4Përché quand un veul andé‐ie franc, un fa niente ën segret; së të fas ste cose sì, fa‐te vëdi ti istess al mound.
5Përché fin a i so fratei a i prëstavou nen fede.
6E Gesu a i dis: Mè temp a l è ëncoura nen vënù, ma vost temp a l è sempre lì.
7’L mound a peul nen voulei‐ve mal, ma a m’ha an ira; përché ch’i rendou testimouniansa countra dë chiel chë soue opere a soun cattive.
8Mounte voui aiti a coula festa; për mi i veui ëncoura nen andé‐ie, për moutiv chë mè temp a l è ëncoura nen coumpi.
9E avend‐ie dit coule cose, a s’è ëncoura fermà‐sse ën Galilea.
10Ma coum i so fratei a soun mountà, anloura a l è dëcò mountà a la festa, nen publicament, ma coum in segret.
11Oura a la festa, i Ebreou a lou sërcavou e a disiou: Dou’è‐lou?
12E a i era un gran sussur sù so count fra ’l popoul. Chi disia: A l è un galant om; chi disia: No, ma a ingana ’l popoul.
13Però nëssun a parlava franc sù so count për causa dël timour ch’a l aviou d’i Ebreou.
14E coum la festa a l era già mesa passà, Gesu a l è mountà al tempio, e a insegnava.
15E i Ebreou a së n’a stupiou, disand: Coum è‐lou chë st’om‐sì a sa le scriture, postou ch’a l ha nen ëmprendù‐ie?
16Gesu a i ha rispost, e a l ha di‐ie. Mia doutrina a ven nen da mi, ma a l è dë coul ch’a l ha mandà‐me.
17Së queicadun a veul fé soua voulountà, a counossërà dë la doutrina; cioè, s’a l è d’Iddiou, o s’i parlou da mi istess.
18Coul ch’a parla dë se istess, a serca soua gloria propria; ma coul ch’a serca la gloria dë coul ch’a l’ha mandà‐lou, a dis la verità, e a i è nëssuna ingiustissia ënt chiel.
19Mose l ha‐lou nen dà‐ve la legge? e però nëssun dë voui aiti a ousserva la legge? Përché proucure‐ve dë fé‐me meuiri?
20’L popoul a l ha rispost: T’has un demoni; chi è‐lou ch’a proucura dë fé‐te meuiri?
21Gesu a l ha rispost, e a l ha di‐ie: I heu fait una opera; e voui aiti, i n’a si tutti stupi.
22 E voui aiti, për moutiv chë Mose a l ha dà‐ve la circouncisioun, laqual però a l è nen da Mose, ma da i pare, i fe la circouncisioun a un om un dì dë sabbat.
23 Së dounque l’om a ricev la circouncisioun un dì dë sabbat, për chë la legge dë Mose a sia nen tralassà, se‐ve nec countra mi dë lon ch’i heu guari dë pianta un om un dì dë sabbat?
24Giudiche nen sù le apparense, ma giudiche counfourma lon ch’a l è giust.
25Anloura queicadun dë coui dë Gerusalem a disiou: E‐lou nen coul ch’a proucuravou dë fé meuiri.
26E però, eccou, a parla liberament, e a i diou niente: E‐lou ch’i gouvernatour a l avriou counoussù për sicur chë coust‐ssi a l è verament ’l Crist?
27Oura i savouma bin da doua a l è coust‐ssi; ma quand ’l Crist a venërà, nëssun a savrà da doua a sia.
28Gesu dounque a predicava pian e fort ënt ’l tempio, e a insegnava disand: I më counosse, e i savi da doua i soun; i soun nen vënù da mi istess, ma coul ch’a l ha mandà‐me a l è veritabil, e voui i lou counosse nen.
29Ma mi i lou counossou; përché i soun surti da chiel, e a l è chiel ch’a l ha mandà‐me.
30Anloura a proucuravou dë ciapé‐lou; ma nëssun a l ha buttà‐ie le man ados, për moutiv chë soua oura a l era ëncoura nen vënùa.
31E diversi dël popoul a l han prëstà‐ie fede, e a disiou: Quand ’l Crist a sarà vënù, farà‐lou pi dë miracoul chë lon ch’a n’ha fà coust‐ssi?
32I Farisei a l han senti chë ’l popoul a mourmourava ste cose dë chiel; e i farisei, coun i cap d’i sacrificatour, a l han mandà dë sbiri për pié‐lou.
33E Gesu a i dis: I soun ëncoura për poc temp ënsem a voui, e peui i më n’a vad da coul ch’a l ha mandà‐me.
34I më serchërì, ma i më treuvërì nen; e là doua i sareu, i peuli nen vëni‐ie.
35I Ebreou dounque a l han dit tra lour: Dou’è‐lou ch’a dev andé ch’i lou trouvërouma nen? devë‐lou andé da coui ch’a soun sbardà fra i Grec, e insegné i Grec?
36Qual è‐lou stou dëscours ch’a l ha tënù: I më serchërì ma i më treuvërì nen; là doua i sareu, i peuli nen vëni‐ie?
37E ënt l’ultim e gran dì dë la festa, Gesu a s’è trouvà‐sse là, predicand fort, e disand: Së queicadun a l ha sè, ch’a vena da mi e ch’a beiva.
38Coul ch’a më prësta fede, counfourma lon ch’a dis la scritura, dë fium d’acqua viva a coulëran da soua pansa.
39Oura a disia lon dë l’ Spirit ch’a dëviou risseivi coui ch’a i prëstavou fede; përché l’Spirit Sant a l era ëncoura nen dait, për moutiv chë Gesu a l era ëncoura nen glourificà.
40Diversi dounque dël popoul senti ch’a l han avù stou dëscours, a disiou: Coust‐ssi a l è verament ’l Proufeta.
41I aitri a disiou: Coust‐ssi a l è ’l Crist. E d’aitri a disiou: Ma ’l Crist venërà‐lou da Galilea?
42La scritura dis‐la nen, chë ’l Crist a venërà dë la sëmens dë David, e da la bourgià dë Betleem, doua stasia David?
43A i è dounque stà‐ie dë divisioun tra ’l popoul për causa dë chiel.
44E certi un dë lour a vouliou ciapé‐lou; ma nëssun a l ha buttà‐ie le man ados.
45Coussì i sbiri a soun tournà‐ssëne da i cap d’i sacrificatour e d’i farisei, i quai a l han di‐ie: Përché l’eve nen mënà‐lou?
46I sbiri a l han rispost: Mai om a l ha parlà coum st’om.
47Ma i farisei a i han rispost: E voui, vë sari‐ve forsi nen lassà‐ve dëcò guadagné?
48Gnun d’i gouvernatour o d’i farisei i ha‐lou forsi prëstà‐ie fede?
49Ma sta plebaia, ch’a sa nen lon ch’a sia dë la legge, a fa ourour.
50Nicodemo (coul ch’a l era vënù da Gesu, dë neuit, e ch’a l era un dë lour), a l ha di‐ie:
51E‐lou chë nostra legge a giudica un om prima d’avei‐lou senti, e d’avei counoussù lon ch’a l ha fait?
52A l han rispost, e a l han di‐ie: Seus‐tu nen dëcò dë la Galilea? Infourmë‐te, e të vëdras chë nëssun proufeta a l è mai vënù da Galilea.
53E ognidun a s’è artirà‐sse a soua ca.
Currently Selected:
San Giouan 7: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
