San Giouan 4
4
Gesu‐Crist a dëscour ënsem a’na Samaritana; diversi a lou crëdou; e fin a un sëgnour, dël qual a guaris ’l fieul.
1Oura quand Nossëgnour a l ha savù ch’i Farisei a l’aviou senti di ch’a fasia e batësava pi dë dissepoul chë Giouan;
2(Però Gesu a batësava nen chiel istess, ma a l era i so dissepoul),
3A l ha lassà la Giudea, e a l è tournà ën Galilea.
4Oura bësougnava ch’a passeissa a travers dë la Samaria.
5 Sicchè dounque a l è vënù ënt una sità dë Samaria, ch’a i disiou Sichar, laqual a l è davësin dël poussess chë Giacob a l avia dait a Giusep so fieul.
6Oura a i era lì una fountana dë Giacob; e Gesu strac dël viage, a së tënia lì assëtà sù la fountana: a l era circa sess oure.
7 E una dona Samaritana a l è vënùa për pié d’acqua, e Gesu a i dis: Da‐me da beivi.
8Përché i so dissepoul a l erou andait a la sità për coumpré dë roba.
9Ma sta dona Samaritana a i dis: Coum è‐lou chë ti, chë të seus Ebreou, të më ciames da beivi, a mi ch’i soun una dona Samaritana? përché i Ebreou a trattou nen coun i Samaritan.
10Gesu a l ha rispost, e a l ha di‐ie: Së të saveisse ’l doun d’Iddiou, e chi ch’a l è coul ch’a të dis: Da‐me da beivi, t’avries ciamà‐iëne, e a t’avria dà‐te d’acqua viva.
11La dona a i dis: Sëgnour, t’has panen për pié d’acqua, e ’l pouss a l è proufound; da doua has‐tu dounque st’acqua viva?
12Seus‐tu pi grand chë Giacob nost pare, ch’a l ha dà‐ne ’l pouss, e chiel istess a l ha bëvù‐ne, e soue masëna, e so bestiam?
13Gesu a l ha rispost, e a l ha di‐ie: Chiounque beiv dë st’acqua a l avrà ëncoura sè;
14Ma coul ch’a beivërà dë l’acqua chë mi i dareu, a l avrà mai pi sè; ma l’acqua chë mi i dareu a diventërà ënt chiel una fountana d’acqua ch’a scourrà fin ënt la vita eterna.
15La dona a i dis: Sëgnour, da‐me dë st’acqua, për ch’i abbiou pi nen sè, e ch’i venou pi nen sì a pié d’acqua.
16Gesu a i dis: Va, e ciama to mari, e tourna sì.
17La dona a l ha rispost e a l ha di‐ie: I heu nëssun mari. Gesu a i dis: T’has dit benissim; i heu nëssun mari.
18Përché të l has avù‐ne sinq, e coul chë t’has adess a l è nen to mari; ënt lon t’has dit la verità.
19La dona a l ha di‐ie: Sëgnour, i vëdou chë të seus un proufeta.
20I nostri pare a l han adourà sù sta mountagna, e voui aiti i die ch’a Gerusalem a l è ’l leug doua ch’a bësogna adouré.
21Gesu a l ha di‐ie: Foumna, crëdë‐me chë l’oura a ven ch’i adorërì pi nen ’l Pare, nè sù sta mountagna, nè a Gerusalem.
22I adore lon ch’i counosse nen: i adourouma lon ch’i counossouma; përché la salute a ven da i Ebreou.
23Ma l’oura ven, e a i è adess, ch’i veri adouratour a adorëran ’l Pare in spirit e in verità; infatti ’l Pare a n’a ciama dë tai ch’a lou adorou.
24Iddiou a l è spirit, e bësogna chë coui ch’a lou adorou, a lou adorou ën spirit e ën verità.
25La dona a i ha rispost: I seu chë ’l Messia, cioè ’l Crist, a dev vëni; sicchè quand a sarà vënù a ne farà savei ogni cosa.
26Gesu a i dis: I lou soun mi ch’i parlou coun ti.
27Ënt coul mentre i so dissepoul a soun arrivà, e a së stupiou dë lon ch’a parlava coun una dona; però nëssun a l ha di‐ie: Cosa ciamës‐tu? o përché parlës‐tu coun chila?
28La dona dounque a l ha lassà lì so doui, e a s’è ëndà‐ssëne a la sità, e a l ha dit ai abitant:
29Vëni, vëdi un om ch’a l ha di‐me tutti i fait‐mè; coust om‐sì sarì‐lou forsi nen ’l Crist?
30A soun dounque surti da la sità, e a soun vënù da chiel.
31Ënt coul mentre i dissepoul a lou pregavou, disand: Padroun, mangia.
32Ma a i dis: I heu da mangé d’una roba ch’i savi nen.
33Sù lon i dissepoul a disiou tra lour: Queicadun i avrì‐lou forsi pourtà‐ie da mangé?
34Gesu a i dis: mè cibo a l è ch’i fassou la voulountà dë coul ch’a l ha mandà‐me, e ch’i adempissou soua opera.
35E‐lou ch’i die nen ch’a i è ëncoura quat meis, e peui ch’a ven ’l temp dë taié gran? Eccou, i vë diou: Ausse i eui e guarde le campagne; përché a soun già bianc da mëssouné.
36Oura coul ch’a mëssouna a riceiv ’l salari, e a ëmbarouna ’l frut in vita eterna; përché coul ch’a sëmena e coul ch’a mëssouna a s’arlegrou ënsem.
37Oura lon ch’a së dis al solit, chë un sëmena e l’aut mëssouna, a l è vera ënt st’oucasioun.
38 Ch’i l hai mandà‐ve a mëssouné, ënt lon ch’i avi nen travaià; d’aitri a l han travaià e voui i si ëntrà ënt so travai.
39Oura diversi d’i Samaritan dë coula sità lì a l han prëstà‐ie fede, për moutiv dë la parola dë la dona ch’a l avia rendù coula testimouniansa: A l ha di‐me tutti i fait‐mè.
40Sicchè quand i Samaritan a soun arrivà da chiel, a l’han pregà‐lou dë sté‐ënsem a lour; e a l è stait là doui dì.
41E moutouben pi dë gent a l han crëdù a soua parola:
42E a disiou a la foumna: A l è pi nen për moutiv dë toua parola ch’i crëdouma; përché noui istess i l’avouma senti‐lou, e i savouma chë coust‐ssi a l è verament ’l Crist ’l Salvatour dël mound.
43Oura doui dì apress a l è parti da lì, e a l è ëndait ën Galilea.
44Përché Gesu a l avia diciarà ch’un proufeta a l è nen ounourà ënt so pais.
45E quand a l è arrivà ën Galilea, i Galilean a l’han ricevù‐lou, për moutiv ch’a l aviou vëdù tutte le cose ch’a l avia faite a Gerusalem ’l dì dë la festa; përché lour dëcò a i erou ëndait a la festa.
46Gesu dounque a l è ëncoura vënù a Cana dë Galilea, doua a l avia cambià l’acqua ën vin. E a i era a Capernaum un sëgnour dë la court, ’l fieul dël qual a l era malavi;
47’L qual avend senti chë Gesu a l era vënù da Giudea ën Galilea, a l è ëndait da chiel, e a l’ha pregà‐lou dë calé për guari so fieul; përché a l era për meuiri.
48Ma Gesu a i dis: S’i vëdi nen dë cose stupende e dë miracoul, i crëdi nen.
49E stou sëgnour dë la court a i dis: Sëgnour, dë grassia cala prima chë mè fieul a meuira.
50Gesu a i dis: Va, to fieul a viv. St’om a l ha crëdù sù la parola chë Gesu a l avia di‐ie, e a s’è ëndà‐ssëne.
51E mentre chë già a calava, i so sërvitour a soun vënù‐ie al dënans, a pourté‐ie dë neuve, disand: To fieul a viv.
52E a l ha ciamà‐ie a che oura (so fieul) a s’era trouvà‐sse mei; e a l han di‐ie: Ier, sù le sett oure, la frev a l’ha chittà‐lou.
53’L pare dounque a l ha counoussù ch’a l’era appount a coul oura chë Gesu a l avia di‐ie: To fieul a viv. E a l ha crëdù, chiel e tutta soua ca.
54Gesu a l ha ëncoura fait coul secound miracoul, quand a l è stait vënù da Giudea ën Galilea.
Currently Selected:
San Giouan 4: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
