San Giouan 12
12
Gesu‐Crist a sina a ca dë Lazaro arsussità, a l è ounzù da Maria; e a fa soua intrada a Gerusalem.
1Gesu dounque, sess dì dënans pasqua, a l è vënù a Betania, doua chë Lazaro a l era stait mort, e ch’a l avia arsussità d’i mort.
2E lì a l han dà‐ie da sina, a Martra a sërvia a taula, e Lazaro a l era un dë coui ch’a l erou a taula ënsem a chiel.
3Anloura Maria a l ha pià una lira d’unguent odorifero dë gran pressi, a n’ha ounzù i pè dë Gesu, e a l ha suà‐ie coun i so propri cavei; e la ca a l è rëstà përfumà dë l’oudour de l’unguent.
4Anloura Giuda Iscariot, fieul dë Simoun, un d’i dissepoul dë Gesu, e coul a chi a dëvia arrivé dë tradi‐lou, a l ha di‐ie:
5Përché coul përfum è‐lou nen stait vendù trësent dëne, e sta mouneda daita ai pover?
6Oura a disia lon, nen ch’a vouleissa pié cura d’i pover; ma për moutiv ch’a l era lader, e ch’a tënia la boursa, e ch’a pourtava lon ch’a s’i buttava.
7Ma Gesu a l ha di‐ie: Lassë‐la, a l ha tënù coul përfum ën riserva për ’l dì dë mia sepultura.
8Përché i avrì sempre dë pover ënsem a voui; ma i m’avrì nen sempre.
9E dë gran troupe d’Ebreou ch’a l han savù ch’a l era lì, a i soun vënù‐ie, nen mac për causa dë Gesu; ma dëcò për vëdi Lazaro, ch’a l avia arsussità d’i mort.
10Për coul moutiv i principai sacrificatour a l han risolt dë fé meuiri dëcò Lazaro.
11Përché diversi d’i Ebreou a andasiou pi nen da lour për causa dë chiel, e a prëstavou fede a Gesu.
12All indouman, una gran furfa dë popoul, ch’a l era vënùa a la festa, coum a l ha senti di chë Gesu a vënia a Gerusalem,
13A l han pià dë frasche dë palme, e peui a andasiou dënans a chiel, e a criavou: Osanna! Benedett a sia ’l re d’Israel, ’l qual a ven al nom dël Sëgnour.
14E coum Gesu a l ha trouvà un asnet, a s’è assëtà‐ssie ados, a tenour dë lon ch’a l è scrit:
15Tem nen, fia dë Sioun: Eccou, to re ch’a ven, assëtà sù l’asnet d’una soma.
16Oura i so dissepoul a l han nen capi subit ste cose; quand però Gesu a l è stait glourificà, anloura a soun arcourdà‐sse chë ste cose a l erou scritte sù so count, e ch’a i aviou faite a so risguard.
17E la furfa ch’a stasia ënsem a chiel, a fasia testassioun ch’a l avia ciamà Lazaro fora dë la fossa, e ch’a l’avia arsussità‐lou d’i mort.
18Për coul moutiv dëcò ’l popoul a l è andà‐ie al dënans; përché a l aviou senti ch’a l avia fait coul miracoul.
19Sù lon i Farisei a soun buttà‐sse a di fra lour: Vëdi‐ve nen ch’i fe un bel niente? eccou, ’l mound a i va apress.
20Oura a i era certi Grec fra coui ch’a l erou mountà për adouré Diou a la festa.
21I quai a soun vënù da Flip, ch’a l era dë Betsaida dë Galilea, e a l’han arcedù‐lou, disand: Sëgnour, i desiderouma dë vëdi Gesu.
22Flip a l è vënù, e a l’ha di‐lou a Andrea, e Andrea e Flip a l’han di‐lou a Gesu.
23E Gesu a i ha rispost, disand: L’oura a l è vënùa chë ’l Fieul dë l’om a dev essi glourificà.
24In verità, in verità i vë diou: Së la grana dë fourment a toumba ën terra a meuir nen, e a resta soula; ma s’a meuir, a porta moutouben dë frut.
25Coul ch’a ama soua vita, al la përdrà; e coul ch’a fa poc cas dë soua vita ënt stou mound, al la counservërà, fin ënt la vita eterna.
26Së queicadun a më serv, ch’a vena apress a mi; e là doua i sareu, a sarà dëcò coul ch’a më serv; e chiounque më serv, mè pare a i farà ounour.
27Për adess l’anima mia a l è counturbà; e cos’è‐lou ch’i heu da di? O Pare! liberë‐me dë st’oura; ma a l è appount për st’oura ch’i soun vënù.
28Pare, da gloria a to nom. Anloura una vouss a l è vënùa dal ciel, disand: E i l’heu glourificà‐lou, e i lou glourifichëreu ëncoura.
29E la furfa ch’a l era lì, e ch’a l avia senti sta vouss, a disia ch’a s’era fà‐sse un troun; d’aitri però a disiou: Un angel a l ha parlà‐ie.
30Gesu a l ha pià la parola, e a l ha dit: Sta vouss a l è nen vënùa për mi, ma për voui.
31Adess ’l giudissi dë stou mound a l è vënù; adess ’l prinsi dë stou mound a sarà campà fora.
32Mi, peui, quand i sareu lëvà da la terra, i tirëreu a mi tutti i omini.
33Oura a disia lon për dé da intendi dë qual mort a dëvia meuiri.
34La furfa a i ha rispost: I ouma senti da la legge, chë ’l Crist a sta për sempre. Coum va‐lou dounque chë të dies chë bësogna chë ’l Fieul dë l’om a sia lëvà? Chi è‐lou coul Fieul dë l’om?
35Anloura Gesu a i dis: La luce a sta ëncoura ënsem a voui për un poc; camine mentre ch’i avi la luce, dë paura ch’i sie souvrapreis da la neuit; përché coul ch’a camina dë neuit, a sa nen doua a vada.
36Mentre ch’i avi la luce, butte‐la a proufit, për ch’i sie fieui dë la luce. Gesu a l ha dit ste cose, e peui a s’è ëndà‐ssëne, e a s’è strëmà‐sse dë dënans a lour.
37E bin ch’a l aveissa fait tanti miracoul ën prësensa dë lour, a l han nen voulsù prëstéie fede.
38Dë manera chë sta parola, ch’a l è staita dita dal proufeta Esaia a s’è verificà‐sse; Sëgnour, chi è‐lou ch’a l ha crëdù a nostra parola, e a chi è‐lou chë ’l bras dël Sëgnour a l è stait dëscuvert?
39A l è për lon ch’a poudiou nen crëdi, për causa ch’ Esaia a dis ëncoura:
40A l ha ëmbourgnà‐ie i eui, e a l ha fà‐ie diventé dur ’l cœur, për ch’a i sciairou nen d’i so eui, e ch’a intendou nen dal cœur, e ch’a siou nen counvërti, e ch’i abbiou nen da guari‐ie.
41Esaia a l ha dit ste cose quand a l ha vëdù soua gloria, e ch’a l ha parlà dë chiel.
42Diversi però, fin d’i principai a l han prëstà‐ie fede, ma a lou counfessavou nen për causa d’i farisei, e ch’a tëmiou d’essi buttà fora dë la sinagoga.
43Për moutiv ch’a i è stà‐ie pi car la gloria d’i omini, chë la gloria d’Iddiou.
44Oura Gesu a l ha crià, e a l ha dit: Coul ch’a cred ënt mi, a cred nen mac ënt mi, ma ënt coul ch’a l ha mandà‐me.
45E coul ch’a më guarda, a guarda coul ch’a l ha mandà‐me.
46I soun vënù al mound për essi‐ne la luce, për chë chiounque a cred ënt mi a resta nen ënt le tenebre.
47E së queicadun a sent mie parole, e a i cred nen, i lou giudicou nen; përché i soun nen vënù për giudiché ’l mound, ma për salvé ’l mound.
48Coul ch’a më rigetta, e ricev nen mie parole, a l ha chi lou giudica; la parola ch’i heu predicà, a sarà coula ch’a lou giudichërà al ultim dì.
49Përché i heu nen parlà da mi istess: ma ’l Pare ch’a l ha mandà‐me, a m’ha prescrit lon ch’i heu da di, e dë cosa i devou parlé.
50E i seu chë so coumandament a l è la vita eterna; le cose dounque ch’i diou, i le diou, coum a soun stà‐me dite da mà Pare.
Currently Selected:
San Giouan 12: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
