San Giouan 11
11
Mort e risurressioun dë Lazaro fratel dë Maria e dë Martra; ’l counsei d’i Ebreou a së raduna a coula oucasioun.
1Oura a i era un cert om malavi, për nom Lazaro, ch’a l era dë Betania, la bourgià dë Maria e dë Martra soua sourela, ’l qual a l era malavi.
2E Maria a l era coula ch’a l avia ounzù d’un unguent Nossëgnour, e a l avia suà‐ie i pè coun i so cavei; e a l era so fratel ch’a l era malavi.
3Soue sourele a l han dounque mandà da chiel, për di‐ie: Eccou, Sëgnour, coul chë t’i veules ben, a l è malavi.
4E Gesu avend senti lon, a dis: Sta maladia a l è nen për fé‐lou meuiri, ma a l è për la gloria d’Iddiou, e për chë ’l Fieul d’Iddiou a sia glourificà.
5Oura Gesu a voulia ben a Martra e a Maria soua sourela, e a Lazaro.
6E dop ch’a l ha avù senti chë coust om‐sì a l era malavi, a s’è ëncoura fermà‐sse doui dì ënt l’istess post.
7E apress dë lon a dis a i so dissepoul: Tournouma a andé in Giudea.
8I dissepoul a l han di‐ie: Padroun, i Ebreou a sërcavou, pochi dì fa, a lapidé‐te, e të veules tourné là?
9Gesu a l ha rispost: I è‐lou nen doudess oure al dì? quand un om a camina dë dì, a s’ënsupa nen, për moutiv ch’a ved la luce dë coust mound.
10Ma së queicadun a camina dë neuit, a s’ënsupa; për moutiv ch’a i sciaira nen.
11A l ha dit ste cose, e peui, a l ha di‐ie: Nostr’amis Lazaro a deurm, ma i vad a dësvié‐lou dë so seugn.
12E i so dissepoul a l han di‐ie: S’a deurm, Sëgnour, a sarà guari.
13Oura Gesu a l avia dit lon dë soua mort, e lour aiti a pensavou ch’a l aveissa parlà dël deurmi d’un ch’a l ha seugn.
14Gesu a l ha di‐ie dounque apertament: Lazaro a l è mort.
15E i heu piasi për causa dë voui dë nen essi stait là, për ch’i abbie la fede; ma andouma da chiel.
16Anloura Toumà, ch’a i diou dëcò Didimo, a dis a i aiti dissepoul: Andouma dëcò noui, për ch’i meuirou dëcò noui coun chiel.
17Gesu essend‐ie dounque arrivà, a l ha trouvà chë Lazaro, a l era già da quat dì al sepulcro.
18Oura Betania a l era lountan quindess stadi da Gerusalem.
19E diversi Ebreou a l erou vënù da Martra e Maria për counsoulé‐ie riguard al fratel.
20Martra però subit ch’a l ha avù senti chë Gesu a vënia, a l è andà‐ie a l’incountra; ma Maria a stasia a ca.
21Martra dounque a dis a Gesu: Së të fusses stait sì, Sëgnour, mè fratel a saria nen mort.
22Ma i seu ch’ëncoura adess qualounque sia la cosa chë të ciamëras a Iddiou, Iddiou a të la councedërà.
23Gesu a l ha di‐ie: To fratel a tournërà vivi.
24Martra a i ha rispost: I seu ch’a arsussitërà a la risurressioun, al ultim dì.
25Gesu a i dis: I soun la risurressioun e la vita; chi fa capital dë mi, bin ch’a sia mort, a vivrà.
26E chiounque viv, e fa capital dë mi, a murirà nen për sempre; crëdës‐tu lon?
27Chila a i ha rispost: Si, Sëgnour, i soun persuasa chë të seus ’l Crist, ’l Fieul d’Iddiou, coul ch’a dëvia vëni al mound.
28E quand a l ha avù dit lon, a l è ëndà‐ssëne, e a l è andaita in segret a ciamé Maria soua sourela, disand‐ie: ’L Padroun a l è sì, e a të ciama.
29Subit ch’a l ha avù senti lon, Maria a s’è lëvà‐sse coun premura, e a l è andaita da chiel.
30Oura Gesu a l era ëncoura nen ëntrà ënt ’l bourg; ma a s’era trattenù‐sse ënt l’ istess post doua Martra a l’avia ëncountrà‐lou.
31Anloura i Ebreou ch’a s’erou fermà‐sse a soua ca coun Maria, e ch’a la counsoulavou, quand a l han vëdù ch’a s’era lëvà‐sse tantou prest, e ch’a l era surtia, a soun andà‐ie apress, e a disiou: A va, sicur, a la fossa për piouré.
32Ma subit chë Maria a l è staita arrivà doua ch’a l era Gesu, avend‐lou vëdù, a s’è campà‐ssie ai so pè, disand‐ie: Sëgnour, së të fusses stait sì, mè fratel a saria nen mort.
33Quand Gesu a l ha vëdù‐la piouré, e i Ebreou dëcò ch’a l erou vënù ënsili coun chila, a s’è senti‐sse counturbé ën spirit, e a l è coumouvù‐sse.
34E peui a l ha dit: Doua l’eve buttà‐lou? A i han rispost: Sëgnour, ven, e guarda.
35Gesu a s’è buttà‐sse a piouré.
36Sù lon i Ebreou a disiou: Guarde quanta ben a i voulia.
37Ma d’aitri a soun buttà‐sse a di: E‐lou chë coust om ch’a l ha poudù deurvi i eui al borgnou, poudië‐lou dëcò nen fé chë coust om a mureissa nen?
38Anloura Gesu ch’a l era ëncoura tut commoss, a s’è avësinà‐sse dë la fossa (ch’a l era una sors dë grota, sù laqual a l aviou buttà una pera).
39Gesu a i dis: Lëve la losa. Martra, sourela dël mort, a dis a Gesu: Sëgnour, a spussa già; përché a i è quat dì.
40Gesu a i ha rispost: E‐lou ch’i l heu nen di‐te chë së t’has la fede të vëdras la gloria d’Iddiou?
41A l han dounque lëvà la losa ch’a curvia ’l mort; e peui Gesu guardand sù al ciel, a dis: Pare, i të ringrassiou dë lon chë të l has esaudi‐me.
42Oura i lou savia bin prou chë të m’esaudisses sempre; ma i l’heu di‐lou për causa dël popoul ch’a më sta d’ëntourn, për ch’a crëdou chë të l has mandà‐me.
43E avend dit coule cose, a l ha crià a auta vouss: Lazaro, ven fora.
44E subit ’l mort a l è surti, le man e i pè fassà: e ’l moustas cuvert d’un sudari. E Gesu a i dis: Dësfasse‐lou, e lassë‐lou andé.
45Përché dë lon moutouben d’i Ebreou ch’a l erou vënù da Maria, e ch’a l aviou vëdù lon chë Gesu a l avia fait, a l han prëstà‐ie fede.
46Ma queicadun dë lour a soun andait dai farisei, e a l han countà‐ie le cose chë Gesu a l avia faite.
47Anloura i principai sacrificatour e i farisei a l han radunà ’l counsei, e a disiou: Cosa foumë‐ne? përché coust om a fa moutouben dë miracoul.
48S’i lou lassouma fé, tutti a lou crëdëran, e i Rouman a venëran, e a faran fin dë nost pais e dë la nassioun.
49Ma un dë lour ch’a l avia nom Caifa, e ch’a l era coul ann lì ’l gran sacrificatour, a i dis: I n’a savi dë nen.
50I fe nen rifless ch’a ne tourna a count a noui qu’un om a meuira për ’l popoul, e chë tutta la nassioun a perissa nen.
51Oura lon, a l ha nen di‐lou da chiel; ma essend gran sacrificatour dë coul ann lì, a l ha proufetisà chë Gesu a dëvia meuiri për la nassioun.
52E nen mac për la nassioun; ma dëcò për raduné i fieui d’Iddiou, ch’a l erou dispers.
53Da coul dì lì a l han pensà a fé‐lou meuiri.
54Gesu dounque a fasia pi nen counvërsassioun in public fra i Ebreou; ma a s’è ëndà‐ssëne ënt un pais vësin al dësert, ënt una sità ch’a së ciamava Efraim, e lì a i stasia ënsem a i so dissepoul.
55Oura la pasqua d’i Ebreou a l era davësin, e diversi dë coul pais a soun ëndait a Gerusalem prima dë pasqua, për purifiché‐sse.
56E a sërcavou Gesu, e a disiou fra lour ënt ’l tempio: Chi sa cosa sia ch’a l è nen vënù a la festa?
57Oura i principai sacrificatour e i farisei a l aviou dait ourdin chë së queicadun a savia doua fussa Gesu, a n’a deissa avis a lour, për moutiv ch’a vouliou ciapé‐lou.
Currently Selected:
San Giouan 11: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
