San Giouan 13
13
Gesu‐Crist a lava i pè d’i Apostoul e a i esorta a essi umil; a predis la traisoun dë Giuda, e chë Pietrou l’arneghërà.
1Oura prima dë la festa dë pasqua, coum Gesu a savia chë soua oura a l era vënùa për passé dë stou mound al Pare, dë l’istessa manera ch’a l avia voulsù ben ai sò, ch’a l erou al mound, a l ha voulsù‐ie ben fin a la fin.
2E dop la sina, ’l demoni avend già buttà al cœur dë Giuda Iscariot, fieul dë Simoun, dë tradi‐lou.
3 E Gesu savend chë ’l Pare a l avia dà‐ie ën man ogni cosa, e ch’a l era vënù da Iddiou, e së n’andasia a Diou,
4A s’è lëvà‐sse da sina, a s’è dëspuii‐sse dë soua vesta, e avend pià una serviëta, a s’è buttà‐ssëla a la sentura;
5E peui a l ha vërsà d’ acqua ënt un bassin, e a s’è buttà‐sse a lavé i pè d’i so dissepoul, e a sué‐ie coun la serviëta ch’a l avia a la sentura.
6Anloura a l è vënù a Simoun Pietrou; ma Pietrou a l ha di‐ie: Sëgnour, më lavës‐tu i pè?
7Gesu a l ha rispost, e a l ha di‐ie: Të capisses nen adess lon ch i fas; ma të lou savras peui.
8Pietrou a i dis: Mai të më lavëras i pè. Gesu a i ha rispost: S’i të lavou nen, t’avras gnune part coun mi.
9Simoun Pietrou a i dis: Sëgnour, no mac i mè pè, ma dëcò le man e la testa.
10Gesu a i dis: Coul ch’a l è lavà, a l ha gnanca da bësogn ch’un i lava i pè, e anloura a l è poulit; e voui aiti i si poulit, ma nen tutti.
11Përché a savia chi era coul ch’a lou tradiria; a l è për lon ch’a l ha dit: I si nen tutti poulit.
12Dop dounque ch’a l ha avù lavà i pè dë lour, a s’è tournà‐sse butté soua vesta; e essend‐se tourna butté a taula, a i dis: Eve capi lon ch’i heu fait a vost risguard?
13I më ciame, Padroun e Sëgnour; e i avi rasoun, përché i lou soun.
14Së dounque mi, ch’i soun ’l Sëgnour e ’l Padroun, i heu lavà vostri pè, i deve dëcò lavé i pè i un d’i aiti.
15Përché i l hai dà‐ve un esempi, afinche coum i heu fà‐ve, i fasse l’istess.
16In verità, in verità i vë diou: Chë ’l sërvitour a l è nen pi chë so padroun, nè l’ ëmbassadour pi chë coul ch’a l’ha mandà‐lou.
17S’i savi ste cose, i si beati mediante ch’i le butte ën pratica.
18I parlou nen dë tutti voui: i seu quai i heu buttà da banda; ma bësogna chë sta scritura a sia verificà: Coul ch’a mangia ’l pan ënsem a mi, a l ha lëvà ’l pè countra mi.
19I vë lou diou bel e adess, dënans ch’a arriva, për chë quand a sarà arrivà, i sie persuas ch’a l è mi.
20In verità, in verità i vë diou: S’i mandou queicadun, coul ch’a lou ricev, a më ricev mi; e coul ch’a më ricev, a ricev coul ch’a l ha mandà‐me.
21Quand Gesu a l ha avù dit ste cose, so spirit a l è stait commoss, e a l ha diciarà, e dit: In verità, in verità i vë diou, ch’un dë voui aiti a më tradirà.
22Anloura i dissepoul a së guardavou i un i aiti, essend ënt l’incertëssa dë chi a vouleissa parlé.
23Oura un d’i dissepoul dë Gesu, coul chë Gesu amava, a l era a taula sù so sen;
24E Simoun Pietrou a l ha fà‐ie segn dë ciamé chi l’ era coul dë chi a parlava.
25Chiel dounque essend apougià sù ’l sen dë Gesu, a i dis: Sëgnour, chi è‐lou?
26Gesu a l ha rispost: A l è coul a chi i dareu ’l toc bagnà; e bagnà ch’a l ha avù ’l toc, a l’ha dà‐lou a Giuda Iscariot, fieul dë Simoun.
27E subit apress ’l toc dait, anloura Satan a l è ëntrà ënt chiel. Gesu dounque a l ha di‐ie: Fa prest lon chë t’has da fé.
28Ma nëssun dë coui ch’a l erou a taula a l ha capi për qual moutiv a l avia di‐ie lon.
29Queicadun però a pensavou chë për causa chë Giuda a l avia la boursa, Gesu a l aveissa di‐ie: Coumpra lon ch’a ne fa da bësogn për la festa; o ch’a deissa queicosa ai pover.
30Dounque dop ch’a l ha avù pià ’l toc, a l è ëndait via subit, e a l era neuit.
31E fora ch’a l è stait Giuda, Gesu a dis: Adess ’l Fieul dë l’om a l è glourificà; e Iddiou a l è glourificà ënt chiel.
32S’Iddiou a l è glourificà ënt chiel, Iddiou dëcò lou glourifichërà in se stess, e fra poc a lou glourifichërà.
33Cari fieui, i soun ëncoura ënsem a voui për poc temp; i më serchërì; ma coum i heu dit ai Ebreou, chë là doua i vad, a poudiou nen vëni‐ie, i vë lou diou dëcò adess.
34I veui dé‐ve un coumandament neuv, a l è ch’i vë veui‐ie ben l’un l’aut, e chë coum i l heu amà‐ve voui aiti, i v’ame dëcò l’un l’aut.
35Ënt sò‐ssi tutti a counossëran ch’i si i mè dissepoul, s’i avi dë benevoulensa l’un për l’aut.
36Simoun Pietrou a i dis: Sëgnour, doua vas‐tu? Gesu a i ha rispost: Là doua i vad, të peules nen vëni‐me apress për coust moument; ma t’i venëras coun ’l temp.
37Pietrou a i dis: Sëgnour, për qual moutiv è‐lou ch’i peus nen andé‐te apress bel e adess? I veui butté mia vita për ti.
38Gesu a i ha rispost: Të veules butté toua vita për mi? In verità, in verità i të diou, chë prima chë ’l gal a l abbia cantà, të l avras già arnegàme tre volte.
Currently Selected:
San Giouan 13: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
