Atti 28
28
Casi dë San Paul a Malta e a Rouma.
1Essend‐se dounque salvà, a l han ricounoussù anloura chë l’isoula a së ciamava Malta.
2E i barbari a l han usà d’una singoular umanità vers dë noui; përché a l han viscà un gran feu, e a l han ricevù‐ne tutti ën causa dë la pieuva ch’a ne premia, e ën causa dë la freid.
3E Paul avend rabastà una certa quantità dë sarmenta, coum a l’ ha avù‐la buttà sù ’l feu, una vipera a l è surti‐ne ën causa dël caud, e a s ’è tacà‐sse a soua man.
4E quand i barbari a l han vëdù coula bestia ch’a pendia a soua man, a soun di‐sse un al aut: Sicurament coust om a l è un omicida; da già ch’ essend scapà dal mar, la vendetta a permet nen ch’a viva.
5Ma Paul avend soupatà la bestia ënt ’l feu, a l ha ricevù‐ne nëssun mal;
6In vece ch’a së spëtavou ch’a dëveissa bourenfié, o casché mort tut a coulp. Ma quand a l han avù spëtà un pes, e ch’a l han avù vist ch’a i n’arrivava nëssun mal, a l han cambià, e a l han dit ch’a l era un diou.
7Oura ënt coul post ënsili a i era dë pousses dël principal dë l’isoula, ch’a së ciamava Publio, ch’a l ha ricevù‐ne e ch’a l ha allougià‐ne durant tre dì coun moutouben dë bountà.
8E a l è arrivà chë ’l pare dë Publio a l era ënt ’l let, malavi dë la frev, e dë la dissenteria; e Paul essend ëndait a vëdë‐lou, a l ha fait la preghiera, a l ha fà‐ie l’impousissioun dë le man, e a l’ha guari‐lou.
9Laqual cosa essend arrivà, tutti i aiti malavi dë l’isoula a soun vënù da chiel, e a soun stait guari;
10I quai dëcò a l han fà‐ne dë gran ounour, e a nosta partensa a l han souministrà‐ne lon ch’a n’era necessari.
11Tre meis dop i souma parti sù una nav d’Alessandria, ch’a l era staita l’invern ënt l’isoula, e ch’a l avia për ansëgna Castor e Polluce.
12E essend arrivà a Siracusa, i souma stà‐ie tre dì.
13Da lì, ën costegiand, i souma arrivà a Reggio; e un dì apress, ’l vent dël mes‐dì essend‐se lëvà, i souma vënù ’l secound dì a Pozzuoli;
14Doua ch’avend trouvà dë fratei, i souma stait pregà dë sté coun lour sett dì; e in seguit i souma arrivà a Rouma.
15E quand i fratei ch’a i erou a l ha avù dë noste neuve, a soun vënù‐ne al incountr’ fin al marcà d’ Appio, e a le Tre‐Bouteghe; e Paul, vëdand‐ie, a l ha rendù grassia a Diou, e a l ha pià courage.
16E quand i souma stait arrivà a Rouma, ’l centurioun a l ha armëtù i prësoune al Prefet dël pretori; ma, in quant a Paul, a l è stà‐ie permes dë sté da part, coun un souldà ch’a lou custoudia.
17Oura a l è arrivà, tre dì dop, chë Paul a l ha counvoucà i principai d’i Ebreou; e quand a soun stait vënù, a l ha di‐ie: Omini fratei! quantounque i abbiou fait niente countra ’l popoul, nè countra le coustume d’i pare, tuttavia i soun stait fait prësoune a Gerusalem, e dait ënt le man d’i Rouman;
18I quai, dop d’avei‐me esaminà, a vouliou lassé‐me ën libërtà, përché ch’a i era ënt mi nëssun delit degn dë mort.
19Mai Ebreou oupounendssie, i soun stait coustret a appelé‐me a Cesare; sensa però ch’i abbiou intensioun d’accusé mia nassioun.
20Coust a l è dounque l’ouget për ’l qual i l heu ciamà‐ve, për vëdë‐ve e parlé‐ve; mentre a l è për la speransa d’Israel ch’i soun carigà dë sta cadena.
21Ma a l han rispoundù‐ie: I ouma ricevù nëssune lettere da Giudea ch’a parlou dë ti; nè nëssun d’i fratei a l è vënù ch’a l abbia riferi o dit queich mal dë ti.
22Però i sentirouma voulounte da ti qual a l è to sentiment; perché, ën quant a coula setta, i savouma ch’a la countradiou dapërtut.
23E dop d’avei‐ie fissà un dì, diversi a soun vënù da chiel ënt so allogi, ai quai a spiegava, coun diverse testimounianse, ’l regno d’Iddiou; e da la matin a la seira, a i pourtava a crëdi lon ch’a riguarda Gesu, tant për meso dë Mose chë për meso d’i proufeta.
24E i un a soun stait persuas për le cose ch’a disia; e i aiti a i crëdiou nen.
25Përché dë lon, nen essend d’accordi tra dë lour, a soun artirà‐sse, dop chë Paul a l ha avù‐ie dit sta parola: L’Spirit Sant a l ha ben parlà a nosti pare, për Isaia ’l proufeta,
26Disand: Va da coust popoul, e dis‐ie: I scoutërì dë voste ourie, e i sentirì nen; e guardand i vëdrì, e i distinguërì nen.
27Përché ’l cœur dë coust popoul a l è ëngrassà; e a l han senti coun d’ourie dure, e a l han sarà i eui; për paura ch’a vëdou d’i eui, ch’a sentou d’i ourie, ch’a capissou dël cœur, ch’a së counvërtissou, e ch’i guarissou.
28I eve dounque da savei chë cousta salute d’Iddiou a l è mandà ai Gentii, e a la scoutëran.
29Quand a l ha avù dit coule cose, i Ebreou a soun artirà‐sse da chiel, essend‐ie una gran countestassioun tra dë lour.
30Ma Paul a l è stait doui anni ëntreg ënt una ca ch’a l avia fità për chiel, doua a ricevia tutti coui ch’a vëniou a vëd‐lou;
31Predicand ’l regno d’Iddiou, e insegnand le cose ch’a riguardou ’l Sëgnour Gesu‐Crist coun tutta libërtà dë parlé, sensa nëssun impediment.
Currently Selected:
Atti 28: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
