Atti 27
27
Navigassioun dë San Paul ën Italia, e d’i so coumpagn; so naufrage.
1Oura dop ch’a l è stait risolt ch’i navighëriou ën Italia, a l han rëmëtù Paul ënsem a queich autre prësoune a un certou Giuli, centurioun d’una coorta ch’a së ciamava Augusta.
2E essend mountà ënt una nav d’Adramito, i souma parti për tiré vers i quartè d’Asia; e Aristarco Macedonian, dë Tessalonica, a l era ënsem a noui.
3’L dì apress i souma arrivà a Sidone; e Giuli, tratand Paul coun umanità, a l ha përmëtù‐ie d’ëndé dai so amis, për ch’a l aveissou cura dë chiel.
4Peui, essend parti da lì, i ouma tënù nostra stra al dëssouta dë Cipro, përché ch’i vent a l erou countrari.
5E dop d’avei passà ’l mar ch’a l è vis‐a‐vi dë la Cilicia e dë la Panfilia, i souma vënù a Mira dë Licia.
6Doua chë ’l centurioun a l ha trouvà una nav d’Alessandria ch’a ëndasia ën Italia, ënt laqual a l ha fà‐ne mounté.
7E coum i navigavou lentament për diversi dì, dë manera chë coun gran pena i ouma poudù arrivé fin a la vista dë Gnido, përché chë ’l vent a ne poussava nen, i souma passà souta dë Creta, vers Salmona.
8E costegiand‐la coun pena, i souma vënù ënt un post ch’a i diou Bei‐Port, vësin al qual a i era la sità dë Lasea.
9E sicoum a s’era già counsumà‐sse moutouben dë temp, e chë la navigassioun a l era già pericoulousa, përché anche ’l digiun a l era già passà, Paul a i esourtava,
10Disand‐ie: Omini! I vëdou chë la navigassioun a sarà pericoulousa, e ch’i sarouma espost pa mac a la perdita dël caric dë la nav, ma fin a dë noste proprie vite.
11Ma ’l centurioun a crëdia dë pi ’l pilota, e ’l padroun dë la nav, chë ne lon ch’a disia Paul.
12E sicoum ’l port a l era nen adatà për passé‐ie l’invern, la pi part a soun stait dë sentiment dë parti da lì, për abbourdé a Fenice, ch’a l è un port dë Creta, voultà countra ’l vent d’Africa e dël pounent settentrional, për passé‐ie l’invern.
13E ’l vent dël mes‐di prinsipiand a souffié legerment, a l han crëdù dë poudei outëni so intent, e, essend parti, a l han costegià Creta pi da vësin.
14Ma, un poc apress, un vent dë tempoural, ch’a së ciama Euroclidon, a s’è lëvà‐sse da la part dë l’isoula.
15E la nav essend pourtà via dal vent, dë tal manera ch’a poudia nen resisti, i ouma lassà‐la ëndé, e i souma stait pourtà via.
16E essend passà souta d’una pëcita isoula, ch’a së ciama Clauda, coun gran pena i ouma poudù essi padroun dël barchet;
17Ma avend‐lou tirà a noui, a sërcavou tutti i agiut poussibil, groupand la nav për souta; e coum a tëmiou dë casché sù dë baroun dë sabbia, a l han campà giù le vele, e a l erou pourtà dë coula manera.
18Oura, përché ch’i erou agità da una gran tempesta, ’l dì dop a l han campà le mercansie ënt ’l mar.
19Peui, ’l ters dì, i ouma campà, dë noste proprie man, i ourdegn dë la nav.
20E sicoum i ouma vëdù, durant diversi dì, nè soul nè steile, e ch’una gran tempesta a n’agitava coun vioulensa, tutta speransa dë poudei‐ne salvé al aveni, a l è stà‐ne lëvà.
21Ma dop ch’a soun stait un pes sensa mangé, Paul, tënand‐se anloura drit ën mes a lour, a l ha di‐ie: O omini! Sicurament a bësougnava crëdë‐me, e nen parti da Creta, afin dë schivié sta tempesta e sta perdita.
22Ma adess i v’esortou a pié boun courage; përché nëssun dë voui a përdrà la vita, e la nav soula a së përdrà.
23Përché, bel e ënt cousta neuit, un angel dël Diou al qual i soun, e ’l qual i servou, a s’è presentà‐sse a mi,
24Disand: Paul, tem nen, a bësogna chë të sie presentà a Cesare; e eccou, Iddiou a l ha dà‐te tutti coui ch’a navigou ënsem a ti.
25Ën counseguensa, o omini! pie boun courage, përché i heu coula fiducia ën Diou, chë la cosa a arrivërà coum a l è stà‐me dita.
26Ma a bësogna ch’i siou campà countra queich isoula.
27Quand dounque la decimaquarta neuit a l è vënùa, coum i erou pourtà ënsà e ënlà sù ’l mar Adriatic, i marinar a l ha avù idea circa sù la mesa‐neuit ch’a s’avësinavou dë queich pais.
28E avend campà ’l pioumb, a l han trouvà vint brasse; peui essend passà ën po pi lountan, e avend ëncoura campà ’l pioumb, a l han trouvà quindess brasse.
29Ma avend paura dë dé ëncountra queich roc, a l han campà quatr’ancore da la poupa, coun ’l desideri ch’a vëneissa ’l dì.
30E coum i marinar a sërcavou a scapé‐sse d’ënt la nav, avend calà giù ’l barchet ën mar, souta ’l pretest d’ëndé a pourté lountan le ancore dë la part dë la prora,
31Paul a l ha dit al centurioun e ai souldà: Së sti‐ssi a stan nen ënt la nav, i peuli nen salvé‐ve.
32Anloura i souldà a l han taià le corde dël barchet, e a l’han lassà‐lou casché.
33E ëntant chë ’l dì a vëneissa, Paul a i esourtava tutti dë pié queich nutriment, disand‐ie: A l è ëncheui ’l decimquart dì chë spëtand i si rëstà digiun, e ch’i eve pià niente;
34I v’esortou dounque dë pié queich nutriment, përché lolì a l è necessari për consërvé‐ve; e a i caschërà nen un cavei da la testa dë nëssun dë voui.
35E quand a l ha avù dit coule cose, a l ha pià dë pan, e a l ha rendù grassia a Diou ën prësensa dë tutti; e, avend‐lou rout a toc, a l ha coumensà a mangé.
36Anloura avend tutti pià courage, a l han dëcò coumensà a mangé.
37Oura i erou ën tut ënt la nav dousent e stante‐sess persoune.
38E quand a l han avù mangià fin ch’a l han avù‐ne prou, a l han ënlegeri la nav, campand ’l gran ënt ’l mar.
39E ’l dì essend vënù a arcounoussiou nen ’l pais; ma a l han ousservà un golfo coun una riva, e a l han risoulù dë fé‐ie ënciampé la nav, s’a i era poussibil.
40Ën counseguensa, avend artirà le ancore, a l han abbandounà la nav al mar, lassand ëndé ënt l’ istess temp le stache d’i timoun; e avend disteis la vela d’artimoun, a l han tirà vers la riva.
41Ma essend cascà ënt un post doua ch’a s’ëncountravou doui courent d’acqua, la nav a l ha dà‐ie ëncountra; e la prora essend‐ssie ficà drinta, a stasia ferma, ma la poupa a së roumpia për la vioulensa dë le ounde.
42Anloura ’l sentiment d’i souldà a l è stait dë massé i prësoune, për paura chë queicadun, salvand‐se al nout, a scapeissa.
43Ma ’l centurioun, voulend salvé Paul, a l ha ëmpedi‐ie dë fé lon, e a l ha coumandà chë coui ch’a poudriou noué a së campeissou fora i prim, e ch’a së salveissou a terra;
44E ’l rimanent, i un sù d’as e i aiti sù queich dëspeui dë la nav; e coussì a l è arrivà chë tutti a soun salvà‐sse a terra.
Currently Selected:
Atti 27: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
