Rouman 1
1
La giustissia a ven da la grassia dël Evangeli, e nen da la legge dë la natura courouta.
1Paul servo dë Gesu‐Crist, ciamà për essi Apostoul, segregà për announsié l’evangeli d’Iddiou,
2’L qual evangeli a l avia già da dënans proumëtù dai so proufeta ënt le sante scriture;
3Riguard a so fieul, ch’a l è nassù dë la famia dë David, secound la carn;
4E ch’a l è stait pienament diciarà Fieul d’Iddiou in poutensa, secound l’spirit dë santificassioun për soua risurressioun dai mort, cioè, Nossëgnour Gesu‐Crist,
5Për meso dël qual i ouma ricevù la grassia e la cariga d’ apostoul, afin dë pourté tutti i gentii a crëdi ënt so nom;
6Fra i quai i si dëcò, voui aiti ch’i si ciamà da Gesu‐Crist.
7A tutti voui aiti ch’i si a Rouma, dileti dë Diou, ciamà a essi sant; chë la grassia e la pass a vë siou daite da Diou nost Padre, e dal Sëgnour Gesu‐Crist.
8Ën prim leug i rendou grassia riguard a voui tutti, al mè Diou, për Gesu‐Crist, dë lon chë vosta fede a l è rinoumà për tut ’l mound.
9Përché Iddiou, ch’i servou coun mè spirit ënt l’evangeli dë so fieul, a m’è testimoni ch’i fas sempre mensioun dë voui aiti;
10Ciamand dë countinuo ënt mè ourassioun ch’i peussou finalment trouvé për la voulountà d’Iddiou, queich meso favourevoul për ëndé da voui.
11Përché i desiderou estremament dë vëd‐ve, për coumparti‐ve queich doun spiritual, ch’a vë counforta;
12Vale a diré, afin ch’essend ën mes a voui aiti, i siou counsoulà coun voui për la fede ch’a l è coumuna tra dë noui.
13Oura mei fratei, i veui nen ch’i ignore chë tante volte i më soun proupost d’ëndé da voui aiti afin dë cheui queich frut tant tra dë voui, chë tra d’i aite nassioun; ma i heu d’impediment fin adess.
14I soun debitour tant ai Grec ch’ai barbari, tant ai savi ch’ai ignourant.
15Coussì, për lon ch’a l è dë mi, i soun prount a announsié dëcò l’evangeli a voui aiti, ch’i si a Rouma.
16Përché i heu nen ounta dël evangeli dë Crist, da già ch’a l è la poutensa d’Iddiou për la salute d’ogni credent; prima al Ebreou, peui dëcò al Grec.
17Përché la giustissia d’Iddiou a së rivela ënt chiel dë fede in fede; secound ch’a l è scrit: Oura ’l giust vivrà dë fede.
18Përché la colera d’Iddiou a së rivela pienament dal ciel sovra ogni impietà e ingiustissia d’i omini ch’a tenou ingiustament la verità strëmà;
19Përché lon ch’a së peul counossi d’Iddiou a l è manifestà ënt lour; essend‐ie stait manifestà da Diou.
20Përché le cose invisibil d’Iddiou, cioè, tant soua poutensa eterna chë soua divinità, a së vëdou coum al eui për la creassioun dël mound, essend counsiderà ënt soue opere, dë manera ch’a soun nen scusabil.
21Përché avend counoussù Iddiou, a l han nen dà‐ie gloria coume Diou, e a l han nen rendù‐ie grassia, ma a soun rëstà infatui ënt i so discours, e so cœur sprouvist d’intelligensa, a l è rëstà pien dë tenebre.
22Disand‐se savi, a soun diventà mat.
23E a l han cambià la gloria d’Iddiou incouroutibil, ënt ’l simulacro dë l’ imagine dë l’ om couroutibil, e d’i ousei, e dë le bestie a quat pè, e d’i sërpent.
24A l è in causa dë lon dëcò chë Diou a l ha abbandounà‐ie ai desideri d’i so cœur istess, dë manera ch’a soun dà‐sse al impurità, disounourand tra dë lour i so propi corp;
25Lour ch’a l han cambià la verità d’Iddiou in faussità, e ch’a l han adourà e sërvi la creatura, abbandounand ’l Creatour, ’l qual a l è benedet eternament. Amen.
26A l è in causa dë lon chë Diou a l ha abbandounà‐ie a soua affessioun infame; dë tal manera chë fin a le done, tra dë lour, a l han cambià l’uso natural ënt coul ch’a l è countra natura.
27E i omini, për l’istess, tralassand l’uso natural dë la dona, a soun infiammà‐sse scambievoulment ënt i so desideri, coumëtand, om coum om, dë cose infame, e ricevand ënt lour istess la ricoumpensa dë so erour, coum a bësougnava.
28Përché sicoum a soun nen crussià‐sse dë counossi Iddiou, Iddiou dëcò a l ha abbandounà‐ie a un spirit priv d’ogni giudissi, për coumëti dë cose ch’a soun niente counvenient.
29Essend pien dë tutta ingiustissia, d’impurità, dë malissia, d’avarissia, dë cattiveria, d’invidia, d’omicidi, dë guai, dë frode, dë cattiv coustum;
30Detratour, maldicent, inimis d’Iddiou, oultragiatour, superbi, milantatour, inventour dë cattive cose, disubbidient a pare e mare;
31Sensa intellet, sensa parola ënt lon ch’a l han proumëtù, sensa affessioun natural, gent ch’a s’apasiou mai, sensa misericordia;
32E chë, bin ch’a l abbiou counoussù ’l drit d’Iddiou, cioè, chë coui ch’a fan dë cose parie a soun degn dë mort, nen soulament a i coumëtou, ma ëncoura a favourissou coui ch’a i coumëtou.
Currently Selected:
Rouman 1: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
