Atti 28
28
Casi dë San Paul a Malta e a Rouma.
1Essend‐se dounque salvà, a l han ricounoussù anloura chë l’isoula a së ciamava Malta.
2E i barbari a l han usà d’una singoular umanità vers dë noui; përché a l han viscà un gran feu, e a l han ricevù‐ne tutti ën causa dë la pieuva ch’a ne premia, e ën causa dë la freid.
3E Paul avend rabastà una certa quantità dë sarmenta, coum a l’ ha avù‐la buttà sù ’l feu, una vipera a l è surti‐ne ën causa dël caud, e a s ’è tacà‐sse a soua man.
4E quand i barbari a l han vëdù coula bestia ch’a pendia a soua man, a soun di‐sse un al aut: Sicurament coust om a l è un omicida; da già ch’ essend scapà dal mar, la vendetta a permet nen ch’a viva.
5Ma Paul avend soupatà la bestia ënt ’l feu, a l ha ricevù‐ne nëssun mal;
6In vece ch’a së spëtavou ch’a dëveissa bourenfié, o casché mort tut a coulp. Ma quand a l han avù spëtà un pes, e ch’a l han avù vist ch’a i n’arrivava nëssun mal, a l han cambià, e a l han dit ch’a l era un diou.
7Oura ënt coul post ënsili a i era dë pousses dël principal dë l’isoula, ch’a së ciamava Publio, ch’a l ha ricevù‐ne e ch’a l ha allougià‐ne durant tre dì coun moutouben dë bountà.
8E a l è arrivà chë ’l pare dë Publio a l era ënt ’l let, malavi dë la frev, e dë la dissenteria; e Paul essend ëndait a vëdë‐lou, a l ha fait la preghiera, a l ha fà‐ie l’impousissioun dë le man, e a l’ha guari‐lou.
9Laqual cosa essend arrivà, tutti i aiti malavi dë l’isoula a soun vënù da chiel, e a soun stait guari;
10I quai dëcò a l han fà‐ne dë gran ounour, e a nosta partensa a l han souministrà‐ne lon ch’a n’era necessari.
11Tre meis dop i souma parti sù una nav d’Alessandria, ch’a l era staita l’invern ënt l’isoula, e ch’a l avia për ansëgna Castor e Polluce.
12E essend arrivà a Siracusa, i souma stà‐ie tre dì.
13Da lì, ën costegiand, i souma arrivà a Reggio; e un dì apress, ’l vent dël mes‐dì essend‐se lëvà, i souma vënù ’l secound dì a Pozzuoli;
14Doua ch’avend trouvà dë fratei, i souma stait pregà dë sté coun lour sett dì; e in seguit i souma arrivà a Rouma.
15E quand i fratei ch’a i erou a l ha avù dë noste neuve, a soun vënù‐ne al incountr’ fin al marcà d’ Appio, e a le Tre‐Bouteghe; e Paul, vëdand‐ie, a l ha rendù grassia a Diou, e a l ha pià courage.
16E quand i souma stait arrivà a Rouma, ’l centurioun a l ha armëtù i prësoune al Prefet dël pretori; ma, in quant a Paul, a l è stà‐ie permes dë sté da part, coun un souldà ch’a lou custoudia.
17Oura a l è arrivà, tre dì dop, chë Paul a l ha counvoucà i principai d’i Ebreou; e quand a soun stait vënù, a l ha di‐ie: Omini fratei! quantounque i abbiou fait niente countra ’l popoul, nè countra le coustume d’i pare, tuttavia i soun stait fait prësoune a Gerusalem, e dait ënt le man d’i Rouman;
18I quai, dop d’avei‐me esaminà, a vouliou lassé‐me ën libërtà, përché ch’a i era ënt mi nëssun delit degn dë mort.
19Mai Ebreou oupounendssie, i soun stait coustret a appelé‐me a Cesare; sensa però ch’i abbiou intensioun d’accusé mia nassioun.
20Coust a l è dounque l’ouget për ’l qual i l heu ciamà‐ve, për vëdë‐ve e parlé‐ve; mentre a l è për la speransa d’Israel ch’i soun carigà dë sta cadena.
21Ma a l han rispoundù‐ie: I ouma ricevù nëssune lettere da Giudea ch’a parlou dë ti; nè nëssun d’i fratei a l è vënù ch’a l abbia riferi o dit queich mal dë ti.
22Però i sentirouma voulounte da ti qual a l è to sentiment; perché, ën quant a coula setta, i savouma ch’a la countradiou dapërtut.
23E dop d’avei‐ie fissà un dì, diversi a soun vënù da chiel ënt so allogi, ai quai a spiegava, coun diverse testimounianse, ’l regno d’Iddiou; e da la matin a la seira, a i pourtava a crëdi lon ch’a riguarda Gesu, tant për meso dë Mose chë për meso d’i proufeta.
24E i un a soun stait persuas për le cose ch’a disia; e i aiti a i crëdiou nen.
25Përché dë lon, nen essend d’accordi tra dë lour, a soun artirà‐sse, dop chë Paul a l ha avù‐ie dit sta parola: L’Spirit Sant a l ha ben parlà a nosti pare, për Isaia ’l proufeta,
26Disand: Va da coust popoul, e dis‐ie: I scoutërì dë voste ourie, e i sentirì nen; e guardand i vëdrì, e i distinguërì nen.
27Përché ’l cœur dë coust popoul a l è ëngrassà; e a l han senti coun d’ourie dure, e a l han sarà i eui; për paura ch’a vëdou d’i eui, ch’a sentou d’i ourie, ch’a capissou dël cœur, ch’a së counvërtissou, e ch’i guarissou.
28I eve dounque da savei chë cousta salute d’Iddiou a l è mandà ai Gentii, e a la scoutëran.
29Quand a l ha avù dit coule cose, i Ebreou a soun artirà‐sse da chiel, essend‐ie una gran countestassioun tra dë lour.
30Ma Paul a l è stait doui anni ëntreg ënt una ca ch’a l avia fità për chiel, doua a ricevia tutti coui ch’a vëniou a vëd‐lou;
31Predicand ’l regno d’Iddiou, e insegnand le cose ch’a riguardou ’l Sëgnour Gesu‐Crist coun tutta libërtà dë parlé, sensa nëssun impediment.
Currently Selected:
Atti 28: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 28
28
Casi dë San Paul a Malta e a Rouma.
1Essend‐se dounque salvà, a l han ricounoussù anloura chë l’isoula a së ciamava Malta.
2E i barbari a l han usà d’una singoular umanità vers dë noui; përché a l han viscà un gran feu, e a l han ricevù‐ne tutti ën causa dë la pieuva ch’a ne premia, e ën causa dë la freid.
3E Paul avend rabastà una certa quantità dë sarmenta, coum a l’ ha avù‐la buttà sù ’l feu, una vipera a l è surti‐ne ën causa dël caud, e a s ’è tacà‐sse a soua man.
4E quand i barbari a l han vëdù coula bestia ch’a pendia a soua man, a soun di‐sse un al aut: Sicurament coust om a l è un omicida; da già ch’ essend scapà dal mar, la vendetta a permet nen ch’a viva.
5Ma Paul avend soupatà la bestia ënt ’l feu, a l ha ricevù‐ne nëssun mal;
6In vece ch’a së spëtavou ch’a dëveissa bourenfié, o casché mort tut a coulp. Ma quand a l han avù spëtà un pes, e ch’a l han avù vist ch’a i n’arrivava nëssun mal, a l han cambià, e a l han dit ch’a l era un diou.
7Oura ënt coul post ënsili a i era dë pousses dël principal dë l’isoula, ch’a së ciamava Publio, ch’a l ha ricevù‐ne e ch’a l ha allougià‐ne durant tre dì coun moutouben dë bountà.
8E a l è arrivà chë ’l pare dë Publio a l era ënt ’l let, malavi dë la frev, e dë la dissenteria; e Paul essend ëndait a vëdë‐lou, a l ha fait la preghiera, a l ha fà‐ie l’impousissioun dë le man, e a l’ha guari‐lou.
9Laqual cosa essend arrivà, tutti i aiti malavi dë l’isoula a soun vënù da chiel, e a soun stait guari;
10I quai dëcò a l han fà‐ne dë gran ounour, e a nosta partensa a l han souministrà‐ne lon ch’a n’era necessari.
11Tre meis dop i souma parti sù una nav d’Alessandria, ch’a l era staita l’invern ënt l’isoula, e ch’a l avia për ansëgna Castor e Polluce.
12E essend arrivà a Siracusa, i souma stà‐ie tre dì.
13Da lì, ën costegiand, i souma arrivà a Reggio; e un dì apress, ’l vent dël mes‐dì essend‐se lëvà, i souma vënù ’l secound dì a Pozzuoli;
14Doua ch’avend trouvà dë fratei, i souma stait pregà dë sté coun lour sett dì; e in seguit i souma arrivà a Rouma.
15E quand i fratei ch’a i erou a l ha avù dë noste neuve, a soun vënù‐ne al incountr’ fin al marcà d’ Appio, e a le Tre‐Bouteghe; e Paul, vëdand‐ie, a l ha rendù grassia a Diou, e a l ha pià courage.
16E quand i souma stait arrivà a Rouma, ’l centurioun a l ha armëtù i prësoune al Prefet dël pretori; ma, in quant a Paul, a l è stà‐ie permes dë sté da part, coun un souldà ch’a lou custoudia.
17Oura a l è arrivà, tre dì dop, chë Paul a l ha counvoucà i principai d’i Ebreou; e quand a soun stait vënù, a l ha di‐ie: Omini fratei! quantounque i abbiou fait niente countra ’l popoul, nè countra le coustume d’i pare, tuttavia i soun stait fait prësoune a Gerusalem, e dait ënt le man d’i Rouman;
18I quai, dop d’avei‐me esaminà, a vouliou lassé‐me ën libërtà, përché ch’a i era ënt mi nëssun delit degn dë mort.
19Mai Ebreou oupounendssie, i soun stait coustret a appelé‐me a Cesare; sensa però ch’i abbiou intensioun d’accusé mia nassioun.
20Coust a l è dounque l’ouget për ’l qual i l heu ciamà‐ve, për vëdë‐ve e parlé‐ve; mentre a l è për la speransa d’Israel ch’i soun carigà dë sta cadena.
21Ma a l han rispoundù‐ie: I ouma ricevù nëssune lettere da Giudea ch’a parlou dë ti; nè nëssun d’i fratei a l è vënù ch’a l abbia riferi o dit queich mal dë ti.
22Però i sentirouma voulounte da ti qual a l è to sentiment; perché, ën quant a coula setta, i savouma ch’a la countradiou dapërtut.
23E dop d’avei‐ie fissà un dì, diversi a soun vënù da chiel ënt so allogi, ai quai a spiegava, coun diverse testimounianse, ’l regno d’Iddiou; e da la matin a la seira, a i pourtava a crëdi lon ch’a riguarda Gesu, tant për meso dë Mose chë për meso d’i proufeta.
24E i un a soun stait persuas për le cose ch’a disia; e i aiti a i crëdiou nen.
25Përché dë lon, nen essend d’accordi tra dë lour, a soun artirà‐sse, dop chë Paul a l ha avù‐ie dit sta parola: L’Spirit Sant a l ha ben parlà a nosti pare, për Isaia ’l proufeta,
26Disand: Va da coust popoul, e dis‐ie: I scoutërì dë voste ourie, e i sentirì nen; e guardand i vëdrì, e i distinguërì nen.
27Përché ’l cœur dë coust popoul a l è ëngrassà; e a l han senti coun d’ourie dure, e a l han sarà i eui; për paura ch’a vëdou d’i eui, ch’a sentou d’i ourie, ch’a capissou dël cœur, ch’a së counvërtissou, e ch’i guarissou.
28I eve dounque da savei chë cousta salute d’Iddiou a l è mandà ai Gentii, e a la scoutëran.
29Quand a l ha avù dit coule cose, i Ebreou a soun artirà‐sse da chiel, essend‐ie una gran countestassioun tra dë lour.
30Ma Paul a l è stait doui anni ëntreg ënt una ca ch’a l avia fità për chiel, doua a ricevia tutti coui ch’a vëniou a vëd‐lou;
31Predicand ’l regno d’Iddiou, e insegnand le cose ch’a riguardou ’l Sëgnour Gesu‐Crist coun tutta libërtà dë parlé, sensa nëssun impediment.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835