Atti 27
27
Navigassioun dë San Paul ën Italia, e d’i so coumpagn; so naufrage.
1Oura dop ch’a l è stait risolt ch’i navighëriou ën Italia, a l han rëmëtù Paul ënsem a queich autre prësoune a un certou Giuli, centurioun d’una coorta ch’a së ciamava Augusta.
2E essend mountà ënt una nav d’Adramito, i souma parti për tiré vers i quartè d’Asia; e Aristarco Macedonian, dë Tessalonica, a l era ënsem a noui.
3’L dì apress i souma arrivà a Sidone; e Giuli, tratand Paul coun umanità, a l ha përmëtù‐ie d’ëndé dai so amis, për ch’a l aveissou cura dë chiel.
4Peui, essend parti da lì, i ouma tënù nostra stra al dëssouta dë Cipro, përché ch’i vent a l erou countrari.
5E dop d’avei passà ’l mar ch’a l è vis‐a‐vi dë la Cilicia e dë la Panfilia, i souma vënù a Mira dë Licia.
6Doua chë ’l centurioun a l ha trouvà una nav d’Alessandria ch’a ëndasia ën Italia, ënt laqual a l ha fà‐ne mounté.
7E coum i navigavou lentament për diversi dì, dë manera chë coun gran pena i ouma poudù arrivé fin a la vista dë Gnido, përché chë ’l vent a ne poussava nen, i souma passà souta dë Creta, vers Salmona.
8E costegiand‐la coun pena, i souma vënù ënt un post ch’a i diou Bei‐Port, vësin al qual a i era la sità dë Lasea.
9E sicoum a s’era già counsumà‐sse moutouben dë temp, e chë la navigassioun a l era già pericoulousa, përché anche ’l digiun a l era già passà, Paul a i esourtava,
10Disand‐ie: Omini! I vëdou chë la navigassioun a sarà pericoulousa, e ch’i sarouma espost pa mac a la perdita dël caric dë la nav, ma fin a dë noste proprie vite.
11Ma ’l centurioun a crëdia dë pi ’l pilota, e ’l padroun dë la nav, chë ne lon ch’a disia Paul.
12E sicoum ’l port a l era nen adatà për passé‐ie l’invern, la pi part a soun stait dë sentiment dë parti da lì, për abbourdé a Fenice, ch’a l è un port dë Creta, voultà countra ’l vent d’Africa e dël pounent settentrional, për passé‐ie l’invern.
13E ’l vent dël mes‐di prinsipiand a souffié legerment, a l han crëdù dë poudei outëni so intent, e, essend parti, a l han costegià Creta pi da vësin.
14Ma, un poc apress, un vent dë tempoural, ch’a së ciama Euroclidon, a s’è lëvà‐sse da la part dë l’isoula.
15E la nav essend pourtà via dal vent, dë tal manera ch’a poudia nen resisti, i ouma lassà‐la ëndé, e i souma stait pourtà via.
16E essend passà souta d’una pëcita isoula, ch’a së ciama Clauda, coun gran pena i ouma poudù essi padroun dël barchet;
17Ma avend‐lou tirà a noui, a sërcavou tutti i agiut poussibil, groupand la nav për souta; e coum a tëmiou dë casché sù dë baroun dë sabbia, a l han campà giù le vele, e a l erou pourtà dë coula manera.
18Oura, përché ch’i erou agità da una gran tempesta, ’l dì dop a l han campà le mercansie ënt ’l mar.
19Peui, ’l ters dì, i ouma campà, dë noste proprie man, i ourdegn dë la nav.
20E sicoum i ouma vëdù, durant diversi dì, nè soul nè steile, e ch’una gran tempesta a n’agitava coun vioulensa, tutta speransa dë poudei‐ne salvé al aveni, a l è stà‐ne lëvà.
21Ma dop ch’a soun stait un pes sensa mangé, Paul, tënand‐se anloura drit ën mes a lour, a l ha di‐ie: O omini! Sicurament a bësougnava crëdë‐me, e nen parti da Creta, afin dë schivié sta tempesta e sta perdita.
22Ma adess i v’esortou a pié boun courage; përché nëssun dë voui a përdrà la vita, e la nav soula a së përdrà.
23Përché, bel e ënt cousta neuit, un angel dël Diou al qual i soun, e ’l qual i servou, a s’è presentà‐sse a mi,
24Disand: Paul, tem nen, a bësogna chë të sie presentà a Cesare; e eccou, Iddiou a l ha dà‐te tutti coui ch’a navigou ënsem a ti.
25Ën counseguensa, o omini! pie boun courage, përché i heu coula fiducia ën Diou, chë la cosa a arrivërà coum a l è stà‐me dita.
26Ma a bësogna ch’i siou campà countra queich isoula.
27Quand dounque la decimaquarta neuit a l è vënùa, coum i erou pourtà ënsà e ënlà sù ’l mar Adriatic, i marinar a l ha avù idea circa sù la mesa‐neuit ch’a s’avësinavou dë queich pais.
28E avend campà ’l pioumb, a l han trouvà vint brasse; peui essend passà ën po pi lountan, e avend ëncoura campà ’l pioumb, a l han trouvà quindess brasse.
29Ma avend paura dë dé ëncountra queich roc, a l han campà quatr’ancore da la poupa, coun ’l desideri ch’a vëneissa ’l dì.
30E coum i marinar a sërcavou a scapé‐sse d’ënt la nav, avend calà giù ’l barchet ën mar, souta ’l pretest d’ëndé a pourté lountan le ancore dë la part dë la prora,
31Paul a l ha dit al centurioun e ai souldà: Së sti‐ssi a stan nen ënt la nav, i peuli nen salvé‐ve.
32Anloura i souldà a l han taià le corde dël barchet, e a l’han lassà‐lou casché.
33E ëntant chë ’l dì a vëneissa, Paul a i esourtava tutti dë pié queich nutriment, disand‐ie: A l è ëncheui ’l decimquart dì chë spëtand i si rëstà digiun, e ch’i eve pià niente;
34I v’esortou dounque dë pié queich nutriment, përché lolì a l è necessari për consërvé‐ve; e a i caschërà nen un cavei da la testa dë nëssun dë voui.
35E quand a l ha avù dit coule cose, a l ha pià dë pan, e a l ha rendù grassia a Diou ën prësensa dë tutti; e, avend‐lou rout a toc, a l ha coumensà a mangé.
36Anloura avend tutti pià courage, a l han dëcò coumensà a mangé.
37Oura i erou ën tut ënt la nav dousent e stante‐sess persoune.
38E quand a l han avù mangià fin ch’a l han avù‐ne prou, a l han ënlegeri la nav, campand ’l gran ënt ’l mar.
39E ’l dì essend vënù a arcounoussiou nen ’l pais; ma a l han ousservà un golfo coun una riva, e a l han risoulù dë fé‐ie ënciampé la nav, s’a i era poussibil.
40Ën counseguensa, avend artirà le ancore, a l han abbandounà la nav al mar, lassand ëndé ënt l’ istess temp le stache d’i timoun; e avend disteis la vela d’artimoun, a l han tirà vers la riva.
41Ma essend cascà ënt un post doua ch’a s’ëncountravou doui courent d’acqua, la nav a l ha dà‐ie ëncountra; e la prora essend‐ssie ficà drinta, a stasia ferma, ma la poupa a së roumpia për la vioulensa dë le ounde.
42Anloura ’l sentiment d’i souldà a l è stait dë massé i prësoune, për paura chë queicadun, salvand‐se al nout, a scapeissa.
43Ma ’l centurioun, voulend salvé Paul, a l ha ëmpedi‐ie dë fé lon, e a l ha coumandà chë coui ch’a poudriou noué a së campeissou fora i prim, e ch’a së salveissou a terra;
44E ’l rimanent, i un sù d’as e i aiti sù queich dëspeui dë la nav; e coussì a l è arrivà chë tutti a soun salvà‐sse a terra.
Currently Selected:
Atti 27: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 27
27
Navigassioun dë San Paul ën Italia, e d’i so coumpagn; so naufrage.
1Oura dop ch’a l è stait risolt ch’i navighëriou ën Italia, a l han rëmëtù Paul ënsem a queich autre prësoune a un certou Giuli, centurioun d’una coorta ch’a së ciamava Augusta.
2E essend mountà ënt una nav d’Adramito, i souma parti për tiré vers i quartè d’Asia; e Aristarco Macedonian, dë Tessalonica, a l era ënsem a noui.
3’L dì apress i souma arrivà a Sidone; e Giuli, tratand Paul coun umanità, a l ha përmëtù‐ie d’ëndé dai so amis, për ch’a l aveissou cura dë chiel.
4Peui, essend parti da lì, i ouma tënù nostra stra al dëssouta dë Cipro, përché ch’i vent a l erou countrari.
5E dop d’avei passà ’l mar ch’a l è vis‐a‐vi dë la Cilicia e dë la Panfilia, i souma vënù a Mira dë Licia.
6Doua chë ’l centurioun a l ha trouvà una nav d’Alessandria ch’a ëndasia ën Italia, ënt laqual a l ha fà‐ne mounté.
7E coum i navigavou lentament për diversi dì, dë manera chë coun gran pena i ouma poudù arrivé fin a la vista dë Gnido, përché chë ’l vent a ne poussava nen, i souma passà souta dë Creta, vers Salmona.
8E costegiand‐la coun pena, i souma vënù ënt un post ch’a i diou Bei‐Port, vësin al qual a i era la sità dë Lasea.
9E sicoum a s’era già counsumà‐sse moutouben dë temp, e chë la navigassioun a l era già pericoulousa, përché anche ’l digiun a l era già passà, Paul a i esourtava,
10Disand‐ie: Omini! I vëdou chë la navigassioun a sarà pericoulousa, e ch’i sarouma espost pa mac a la perdita dël caric dë la nav, ma fin a dë noste proprie vite.
11Ma ’l centurioun a crëdia dë pi ’l pilota, e ’l padroun dë la nav, chë ne lon ch’a disia Paul.
12E sicoum ’l port a l era nen adatà për passé‐ie l’invern, la pi part a soun stait dë sentiment dë parti da lì, për abbourdé a Fenice, ch’a l è un port dë Creta, voultà countra ’l vent d’Africa e dël pounent settentrional, për passé‐ie l’invern.
13E ’l vent dël mes‐di prinsipiand a souffié legerment, a l han crëdù dë poudei outëni so intent, e, essend parti, a l han costegià Creta pi da vësin.
14Ma, un poc apress, un vent dë tempoural, ch’a së ciama Euroclidon, a s’è lëvà‐sse da la part dë l’isoula.
15E la nav essend pourtà via dal vent, dë tal manera ch’a poudia nen resisti, i ouma lassà‐la ëndé, e i souma stait pourtà via.
16E essend passà souta d’una pëcita isoula, ch’a së ciama Clauda, coun gran pena i ouma poudù essi padroun dël barchet;
17Ma avend‐lou tirà a noui, a sërcavou tutti i agiut poussibil, groupand la nav për souta; e coum a tëmiou dë casché sù dë baroun dë sabbia, a l han campà giù le vele, e a l erou pourtà dë coula manera.
18Oura, përché ch’i erou agità da una gran tempesta, ’l dì dop a l han campà le mercansie ënt ’l mar.
19Peui, ’l ters dì, i ouma campà, dë noste proprie man, i ourdegn dë la nav.
20E sicoum i ouma vëdù, durant diversi dì, nè soul nè steile, e ch’una gran tempesta a n’agitava coun vioulensa, tutta speransa dë poudei‐ne salvé al aveni, a l è stà‐ne lëvà.
21Ma dop ch’a soun stait un pes sensa mangé, Paul, tënand‐se anloura drit ën mes a lour, a l ha di‐ie: O omini! Sicurament a bësougnava crëdë‐me, e nen parti da Creta, afin dë schivié sta tempesta e sta perdita.
22Ma adess i v’esortou a pié boun courage; përché nëssun dë voui a përdrà la vita, e la nav soula a së përdrà.
23Përché, bel e ënt cousta neuit, un angel dël Diou al qual i soun, e ’l qual i servou, a s’è presentà‐sse a mi,
24Disand: Paul, tem nen, a bësogna chë të sie presentà a Cesare; e eccou, Iddiou a l ha dà‐te tutti coui ch’a navigou ënsem a ti.
25Ën counseguensa, o omini! pie boun courage, përché i heu coula fiducia ën Diou, chë la cosa a arrivërà coum a l è stà‐me dita.
26Ma a bësogna ch’i siou campà countra queich isoula.
27Quand dounque la decimaquarta neuit a l è vënùa, coum i erou pourtà ënsà e ënlà sù ’l mar Adriatic, i marinar a l ha avù idea circa sù la mesa‐neuit ch’a s’avësinavou dë queich pais.
28E avend campà ’l pioumb, a l han trouvà vint brasse; peui essend passà ën po pi lountan, e avend ëncoura campà ’l pioumb, a l han trouvà quindess brasse.
29Ma avend paura dë dé ëncountra queich roc, a l han campà quatr’ancore da la poupa, coun ’l desideri ch’a vëneissa ’l dì.
30E coum i marinar a sërcavou a scapé‐sse d’ënt la nav, avend calà giù ’l barchet ën mar, souta ’l pretest d’ëndé a pourté lountan le ancore dë la part dë la prora,
31Paul a l ha dit al centurioun e ai souldà: Së sti‐ssi a stan nen ënt la nav, i peuli nen salvé‐ve.
32Anloura i souldà a l han taià le corde dël barchet, e a l’han lassà‐lou casché.
33E ëntant chë ’l dì a vëneissa, Paul a i esourtava tutti dë pié queich nutriment, disand‐ie: A l è ëncheui ’l decimquart dì chë spëtand i si rëstà digiun, e ch’i eve pià niente;
34I v’esortou dounque dë pié queich nutriment, përché lolì a l è necessari për consërvé‐ve; e a i caschërà nen un cavei da la testa dë nëssun dë voui.
35E quand a l ha avù dit coule cose, a l ha pià dë pan, e a l ha rendù grassia a Diou ën prësensa dë tutti; e, avend‐lou rout a toc, a l ha coumensà a mangé.
36Anloura avend tutti pià courage, a l han dëcò coumensà a mangé.
37Oura i erou ën tut ënt la nav dousent e stante‐sess persoune.
38E quand a l han avù mangià fin ch’a l han avù‐ne prou, a l han ënlegeri la nav, campand ’l gran ënt ’l mar.
39E ’l dì essend vënù a arcounoussiou nen ’l pais; ma a l han ousservà un golfo coun una riva, e a l han risoulù dë fé‐ie ënciampé la nav, s’a i era poussibil.
40Ën counseguensa, avend artirà le ancore, a l han abbandounà la nav al mar, lassand ëndé ënt l’ istess temp le stache d’i timoun; e avend disteis la vela d’artimoun, a l han tirà vers la riva.
41Ma essend cascà ënt un post doua ch’a s’ëncountravou doui courent d’acqua, la nav a l ha dà‐ie ëncountra; e la prora essend‐ssie ficà drinta, a stasia ferma, ma la poupa a së roumpia për la vioulensa dë le ounde.
42Anloura ’l sentiment d’i souldà a l è stait dë massé i prësoune, për paura chë queicadun, salvand‐se al nout, a scapeissa.
43Ma ’l centurioun, voulend salvé Paul, a l ha ëmpedi‐ie dë fé lon, e a l ha coumandà chë coui ch’a poudriou noué a së campeissou fora i prim, e ch’a së salveissou a terra;
44E ’l rimanent, i un sù d’as e i aiti sù queich dëspeui dë la nav; e coussì a l è arrivà chë tutti a soun salvà‐sse a terra.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835