Atti 17
17
Atti e patiment dë San Paul a Tessalonica, a Berea e a Atene.
1Peui avend travërsà për Anfipoli e për Apollonia, a soun vënù a Tessalonica, doua ch’a i era una sinagoga d’Ebreou.
2E Paul, secound soua coustuma, a l è ëndà‐ie, e durant tre Sabbat, a disputava coun lour për le scriture;
3Spiegand e prouvand ch’a l avia bësougnà chë Crist a patiessa, e ch’a arsussiteissa d’i mort, e chë coul Gesu, ’l qual a disia i v’announsiou, a l era ’l Crist.
4E queicadun dë lour a l han crëdù, e a soun uni‐sse a Paul e a Sila, e una gran moltitudine dë Grec ch’a sërviou Iddiou, e dë foumne dë qualità ën boun numer.
5Ma i Ebreou incredul essend pien d’invidia, a l han pià queich fenean pien dë malissia, i quai, avend rabastà dë gent dël popoul, a l han fait un sussur ënt la sità, e che, avend foursà la ca dë Giasoun, a l han sërcà‐ie për mëné‐ie al popoul.
6Ma avend‐ie nen trouvà, a l han rabëlà Giasoun e queich fratei dënans ai gouvernatour dë la sità; ën criand: Cousti‐ssi ch’a l han buttà tut ’l mound ën scounquas, a soun dëcò vënù sì.
7E Giasoun a l ha artirà‐ie a soua ca; e a van tutti countra i edit dë Cesare, disand, ch’a i è un aut re, Gesu.
8Dounque a l han soulevà ’l popoul e i gouvernatour dë la sità, ch’a sentiou coule cose.
9Ma, dop d’avei ricevù caussioun da Giasoun a dai aiti, a l han lassà‐ie ëndé.
10E subit i fratei a l han buttà fora dë neuit, Paul e Sila, për ëndé a Berea, doua essend arrivà a soun ëntrà ënt la sinagoga d’i Ebreou.
11Oura sti‐ssi a soun stait pi generous chë ne i Ebreou dë Tessalonica; përché a l han ricevù la parola coun tutta premura, esaminand tutti i dì le scriture, së le cose a l erou coum a i lou disiou.
12Dounque diversi dë lour a l han crëdù, e dë foumne greche dë distinsioun, e dëcò d’omini, ën numer passabilment gros.
13Ma quand i Ebreou dë Tessalonica a l han savù chë la parola d’Iddiou a l era dëcò announsià da Paul a Berea, a soun vënù‐ie, e a l han eccità ’l popoul.
14Ma anloura i fratei a l han fait subit seurti Paul fora dë la sità, coum për ëndé vers ’l mar; ma Sila e Timoteo a soun ëncoura stait lì.
15E coui ch’a s’erou incarigà‐sse dë butté Paul al sicur, a l’han mënà‐lou fin a Atene; e a soun parti‐ssëne dop d’avei ricevù ourdin për Sila e Timoteo ch’a vëneissou prest a giounz‐lou.
16E mentre chë Paul a i spëtava a Atene, so spirit a s’inaspria ënt chiel istess, counsiderand coula sità intierament daita al idoulatria.
17A disputava dounque ënt la sinagoga coun i Ebreou e coun i dëvot, e tutti i dì ënt la piassa publica coun coui ch’a s’i trouvavou.
18E queicadun d’i filosof epicurian, e d’i stoissian a soun buttà‐sse a parlé coun chiel, e i un a disiou: Cos’è‐lou ch’a veul di coust ciaramëloun? E i aiti a disiou: A sëmia ch’a sia announsiatour dë diou fourëste; përché ch’a i announsiava Gesu e la risurressioun.
19E avend‐lou pià, a l’han mënà‐lou ënt l’areopago, e a l han dit: Poudroum‐ne nen savei qual a sia coula neuva doutrina, dë cui të parles?
20Përché të n’ëmpisses i ourie dë certe cose straourdinarie; dounque i voulouma savei cosa ch’a significou coule cose.
21Oura tutti i Atenieis e i fourëste ch’a stasiou ënsili, a s’oucupavou dë nen aut mac a di, o a senti dë nouvità.
22Paul essend dounque ën mes a l’areopago, a l ha dit: Omini Atenieis! i vë vëdou quasi trop dëvot in ogna cosa.
23Përché ën passand e ën countempland voste divoussioun, i un fin a trouvà un altar sù ’l qual a i era scrit: AL DIOU NEN COUNOUSSU; coul lì dounque ch’i ounoure sensa counossë‐lou, a l è coul ch’i v’announsiou.
24’L Diou ch’a l ha fait ’l mound e tutte le cose ch’a i soun, essend ’l Sëgnour dël ciel e dë la terra, a abita nen ënt i tempi fait coun la man;
25E a l è nen sërvi për le man d’i omini, coum s’a l aveissa bësogn dë queicosa, mentre a l è chiel ch’a da a tutti la vita, ’l respir, e tutte le cose;
26E a l ha fait d’un sang soul tutta la specie umana për abité sù tutta l’estensioun dë la terra, avend determinà le stagioun ch’a l ha stabilie e i counfin dë soua abitassioun,
27Afin ch’a sercou ’l Sëgnour, për vëdi s’a poudriou ënt queich manera touché‐lou ën tastouniand, e trouvé‐lou, bin ch’a sia nen lountan d’un a përun dë noui aiti.
28Përché da chiel i ouma la vita, ’l moto e l’essere; secound ch’a l han di‐lou anche queicadun d’i vosti poeta: Përché dëcò i souma soua progenie.
29Essend dounque la progenie d’Iddiou, i dëvouma nen stimé chë soua divinità a sia simil a l’or, o a l’argent, o a la pera taia për l’arte e l’industria d’i omini.
30Ma Iddiou passand sù coui temp d’ignouransa, a announsia adess a tutti i omini, ën tutti i leug, ch’a së pentou;
31Përché a l ha fissà un dì al qual a dev giudiché secound la giustissia ’l mound universal, për meso d’un om ch’a l ha predestinà; dël che a l ha dait una preuva certa a tutti, avend‐lou arsussità dai mort.
32Ma quand a l han senti coula parola dë la risurressioun d’i mort, i un a së n’a burlavou, e i aiti a disiou: I të sentirouma peui sù lon.
33E coussì Paul a s’è ëndà‐ssëne d’ën mes a lour.
34Però queicadun a soun ëndà‐ie ënsem, e a l han crëdù; fra i quai ansi a i era Diounis dë l’Areopago, e una foumna për nom Damaride, e queicadun aiti ënsem a lour.
Currently Selected:
Atti 17: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
