Atti 17
17
Atti e patiment dë San Paul a Tessalonica, a Berea e a Atene.
1Peui avend travërsà për Anfipoli e për Apollonia, a soun vënù a Tessalonica, doua ch’a i era una sinagoga d’Ebreou.
2E Paul, secound soua coustuma, a l è ëndà‐ie, e durant tre Sabbat, a disputava coun lour për le scriture;
3Spiegand e prouvand ch’a l avia bësougnà chë Crist a patiessa, e ch’a arsussiteissa d’i mort, e chë coul Gesu, ’l qual a disia i v’announsiou, a l era ’l Crist.
4E queicadun dë lour a l han crëdù, e a soun uni‐sse a Paul e a Sila, e una gran moltitudine dë Grec ch’a sërviou Iddiou, e dë foumne dë qualità ën boun numer.
5Ma i Ebreou incredul essend pien d’invidia, a l han pià queich fenean pien dë malissia, i quai, avend rabastà dë gent dël popoul, a l han fait un sussur ënt la sità, e che, avend foursà la ca dë Giasoun, a l han sërcà‐ie për mëné‐ie al popoul.
6Ma avend‐ie nen trouvà, a l han rabëlà Giasoun e queich fratei dënans ai gouvernatour dë la sità; ën criand: Cousti‐ssi ch’a l han buttà tut ’l mound ën scounquas, a soun dëcò vënù sì.
7E Giasoun a l ha artirà‐ie a soua ca; e a van tutti countra i edit dë Cesare, disand, ch’a i è un aut re, Gesu.
8Dounque a l han soulevà ’l popoul e i gouvernatour dë la sità, ch’a sentiou coule cose.
9Ma, dop d’avei ricevù caussioun da Giasoun a dai aiti, a l han lassà‐ie ëndé.
10E subit i fratei a l han buttà fora dë neuit, Paul e Sila, për ëndé a Berea, doua essend arrivà a soun ëntrà ënt la sinagoga d’i Ebreou.
11Oura sti‐ssi a soun stait pi generous chë ne i Ebreou dë Tessalonica; përché a l han ricevù la parola coun tutta premura, esaminand tutti i dì le scriture, së le cose a l erou coum a i lou disiou.
12Dounque diversi dë lour a l han crëdù, e dë foumne greche dë distinsioun, e dëcò d’omini, ën numer passabilment gros.
13Ma quand i Ebreou dë Tessalonica a l han savù chë la parola d’Iddiou a l era dëcò announsià da Paul a Berea, a soun vënù‐ie, e a l han eccità ’l popoul.
14Ma anloura i fratei a l han fait subit seurti Paul fora dë la sità, coum për ëndé vers ’l mar; ma Sila e Timoteo a soun ëncoura stait lì.
15E coui ch’a s’erou incarigà‐sse dë butté Paul al sicur, a l’han mënà‐lou fin a Atene; e a soun parti‐ssëne dop d’avei ricevù ourdin për Sila e Timoteo ch’a vëneissou prest a giounz‐lou.
16E mentre chë Paul a i spëtava a Atene, so spirit a s’inaspria ënt chiel istess, counsiderand coula sità intierament daita al idoulatria.
17A disputava dounque ënt la sinagoga coun i Ebreou e coun i dëvot, e tutti i dì ënt la piassa publica coun coui ch’a s’i trouvavou.
18E queicadun d’i filosof epicurian, e d’i stoissian a soun buttà‐sse a parlé coun chiel, e i un a disiou: Cos’è‐lou ch’a veul di coust ciaramëloun? E i aiti a disiou: A sëmia ch’a sia announsiatour dë diou fourëste; përché ch’a i announsiava Gesu e la risurressioun.
19E avend‐lou pià, a l’han mënà‐lou ënt l’areopago, e a l han dit: Poudroum‐ne nen savei qual a sia coula neuva doutrina, dë cui të parles?
20Përché të n’ëmpisses i ourie dë certe cose straourdinarie; dounque i voulouma savei cosa ch’a significou coule cose.
21Oura tutti i Atenieis e i fourëste ch’a stasiou ënsili, a s’oucupavou dë nen aut mac a di, o a senti dë nouvità.
22Paul essend dounque ën mes a l’areopago, a l ha dit: Omini Atenieis! i vë vëdou quasi trop dëvot in ogna cosa.
23Përché ën passand e ën countempland voste divoussioun, i un fin a trouvà un altar sù ’l qual a i era scrit: AL DIOU NEN COUNOUSSU; coul lì dounque ch’i ounoure sensa counossë‐lou, a l è coul ch’i v’announsiou.
24’L Diou ch’a l ha fait ’l mound e tutte le cose ch’a i soun, essend ’l Sëgnour dël ciel e dë la terra, a abita nen ënt i tempi fait coun la man;
25E a l è nen sërvi për le man d’i omini, coum s’a l aveissa bësogn dë queicosa, mentre a l è chiel ch’a da a tutti la vita, ’l respir, e tutte le cose;
26E a l ha fait d’un sang soul tutta la specie umana për abité sù tutta l’estensioun dë la terra, avend determinà le stagioun ch’a l ha stabilie e i counfin dë soua abitassioun,
27Afin ch’a sercou ’l Sëgnour, për vëdi s’a poudriou ënt queich manera touché‐lou ën tastouniand, e trouvé‐lou, bin ch’a sia nen lountan d’un a përun dë noui aiti.
28Përché da chiel i ouma la vita, ’l moto e l’essere; secound ch’a l han di‐lou anche queicadun d’i vosti poeta: Përché dëcò i souma soua progenie.
29Essend dounque la progenie d’Iddiou, i dëvouma nen stimé chë soua divinità a sia simil a l’or, o a l’argent, o a la pera taia për l’arte e l’industria d’i omini.
30Ma Iddiou passand sù coui temp d’ignouransa, a announsia adess a tutti i omini, ën tutti i leug, ch’a së pentou;
31Përché a l ha fissà un dì al qual a dev giudiché secound la giustissia ’l mound universal, për meso d’un om ch’a l ha predestinà; dël che a l ha dait una preuva certa a tutti, avend‐lou arsussità dai mort.
32Ma quand a l han senti coula parola dë la risurressioun d’i mort, i un a së n’a burlavou, e i aiti a disiou: I të sentirouma peui sù lon.
33E coussì Paul a s’è ëndà‐ssëne d’ën mes a lour.
34Però queicadun a soun ëndà‐ie ënsem, e a l han crëdù; fra i quai ansi a i era Diounis dë l’Areopago, e una foumna për nom Damaride, e queicadun aiti ënsem a lour.
Currently Selected:
Atti 17: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 17
17
Atti e patiment dë San Paul a Tessalonica, a Berea e a Atene.
1Peui avend travërsà për Anfipoli e për Apollonia, a soun vënù a Tessalonica, doua ch’a i era una sinagoga d’Ebreou.
2E Paul, secound soua coustuma, a l è ëndà‐ie, e durant tre Sabbat, a disputava coun lour për le scriture;
3Spiegand e prouvand ch’a l avia bësougnà chë Crist a patiessa, e ch’a arsussiteissa d’i mort, e chë coul Gesu, ’l qual a disia i v’announsiou, a l era ’l Crist.
4E queicadun dë lour a l han crëdù, e a soun uni‐sse a Paul e a Sila, e una gran moltitudine dë Grec ch’a sërviou Iddiou, e dë foumne dë qualità ën boun numer.
5Ma i Ebreou incredul essend pien d’invidia, a l han pià queich fenean pien dë malissia, i quai, avend rabastà dë gent dël popoul, a l han fait un sussur ënt la sità, e che, avend foursà la ca dë Giasoun, a l han sërcà‐ie për mëné‐ie al popoul.
6Ma avend‐ie nen trouvà, a l han rabëlà Giasoun e queich fratei dënans ai gouvernatour dë la sità; ën criand: Cousti‐ssi ch’a l han buttà tut ’l mound ën scounquas, a soun dëcò vënù sì.
7E Giasoun a l ha artirà‐ie a soua ca; e a van tutti countra i edit dë Cesare, disand, ch’a i è un aut re, Gesu.
8Dounque a l han soulevà ’l popoul e i gouvernatour dë la sità, ch’a sentiou coule cose.
9Ma, dop d’avei ricevù caussioun da Giasoun a dai aiti, a l han lassà‐ie ëndé.
10E subit i fratei a l han buttà fora dë neuit, Paul e Sila, për ëndé a Berea, doua essend arrivà a soun ëntrà ënt la sinagoga d’i Ebreou.
11Oura sti‐ssi a soun stait pi generous chë ne i Ebreou dë Tessalonica; përché a l han ricevù la parola coun tutta premura, esaminand tutti i dì le scriture, së le cose a l erou coum a i lou disiou.
12Dounque diversi dë lour a l han crëdù, e dë foumne greche dë distinsioun, e dëcò d’omini, ën numer passabilment gros.
13Ma quand i Ebreou dë Tessalonica a l han savù chë la parola d’Iddiou a l era dëcò announsià da Paul a Berea, a soun vënù‐ie, e a l han eccità ’l popoul.
14Ma anloura i fratei a l han fait subit seurti Paul fora dë la sità, coum për ëndé vers ’l mar; ma Sila e Timoteo a soun ëncoura stait lì.
15E coui ch’a s’erou incarigà‐sse dë butté Paul al sicur, a l’han mënà‐lou fin a Atene; e a soun parti‐ssëne dop d’avei ricevù ourdin për Sila e Timoteo ch’a vëneissou prest a giounz‐lou.
16E mentre chë Paul a i spëtava a Atene, so spirit a s’inaspria ënt chiel istess, counsiderand coula sità intierament daita al idoulatria.
17A disputava dounque ënt la sinagoga coun i Ebreou e coun i dëvot, e tutti i dì ënt la piassa publica coun coui ch’a s’i trouvavou.
18E queicadun d’i filosof epicurian, e d’i stoissian a soun buttà‐sse a parlé coun chiel, e i un a disiou: Cos’è‐lou ch’a veul di coust ciaramëloun? E i aiti a disiou: A sëmia ch’a sia announsiatour dë diou fourëste; përché ch’a i announsiava Gesu e la risurressioun.
19E avend‐lou pià, a l’han mënà‐lou ënt l’areopago, e a l han dit: Poudroum‐ne nen savei qual a sia coula neuva doutrina, dë cui të parles?
20Përché të n’ëmpisses i ourie dë certe cose straourdinarie; dounque i voulouma savei cosa ch’a significou coule cose.
21Oura tutti i Atenieis e i fourëste ch’a stasiou ënsili, a s’oucupavou dë nen aut mac a di, o a senti dë nouvità.
22Paul essend dounque ën mes a l’areopago, a l ha dit: Omini Atenieis! i vë vëdou quasi trop dëvot in ogna cosa.
23Përché ën passand e ën countempland voste divoussioun, i un fin a trouvà un altar sù ’l qual a i era scrit: AL DIOU NEN COUNOUSSU; coul lì dounque ch’i ounoure sensa counossë‐lou, a l è coul ch’i v’announsiou.
24’L Diou ch’a l ha fait ’l mound e tutte le cose ch’a i soun, essend ’l Sëgnour dël ciel e dë la terra, a abita nen ënt i tempi fait coun la man;
25E a l è nen sërvi për le man d’i omini, coum s’a l aveissa bësogn dë queicosa, mentre a l è chiel ch’a da a tutti la vita, ’l respir, e tutte le cose;
26E a l ha fait d’un sang soul tutta la specie umana për abité sù tutta l’estensioun dë la terra, avend determinà le stagioun ch’a l ha stabilie e i counfin dë soua abitassioun,
27Afin ch’a sercou ’l Sëgnour, për vëdi s’a poudriou ënt queich manera touché‐lou ën tastouniand, e trouvé‐lou, bin ch’a sia nen lountan d’un a përun dë noui aiti.
28Përché da chiel i ouma la vita, ’l moto e l’essere; secound ch’a l han di‐lou anche queicadun d’i vosti poeta: Përché dëcò i souma soua progenie.
29Essend dounque la progenie d’Iddiou, i dëvouma nen stimé chë soua divinità a sia simil a l’or, o a l’argent, o a la pera taia për l’arte e l’industria d’i omini.
30Ma Iddiou passand sù coui temp d’ignouransa, a announsia adess a tutti i omini, ën tutti i leug, ch’a së pentou;
31Përché a l ha fissà un dì al qual a dev giudiché secound la giustissia ’l mound universal, për meso d’un om ch’a l ha predestinà; dël che a l ha dait una preuva certa a tutti, avend‐lou arsussità dai mort.
32Ma quand a l han senti coula parola dë la risurressioun d’i mort, i un a së n’a burlavou, e i aiti a disiou: I të sentirouma peui sù lon.
33E coussì Paul a s’è ëndà‐ssëne d’ën mes a lour.
34Però queicadun a soun ëndà‐ie ënsem, e a l han crëdù; fra i quai ansi a i era Diounis dë l’Areopago, e una foumna për nom Damaride, e queicadun aiti ënsem a lour.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835