Atti 13
13
Barnaba e Saul mandà. Elima rendù borgnou. Incredulità d’i Ebreou. Paul a së volta vers i gentii.
1Oura a i era ënt la ciesa ch’a l era a Antiochia, dë proufeta e dë doutour; Barnaba, Simeon ch’a i disiou Negro, Lucio dë Cirene, Manahem, ch’a l era stait nuri coun Erod ’l tetrarca, e Saul.
2E coum a sërviou ’l Sëgnour ënt so ministeri, e ch’a giunavou, l’Spirit Sant a l ha dit: Butte‐me da banda Barnaba e Saul, për l’opera a laqual i heu ciamà‐ie.
3Anloura avend giunà e pregà, e avend‐ie fait l’impousissioun dë le man, a l han lassà‐ie parti.
4Lour dounque essend mandà dal Spirit Sant, a soun calà ën Seleucia, e da lì a l han navigà ën Cipro.
5E quand a soun stait a Salamina, a l han announsià la parola d’Iddiou ënt le sinagoghe d’i Ebreou; e a l aviou dëcò Giouan për agiuté‐ie.
6Peui avend travërsà l’isoula fin a Pafo, a l han trouvà ënsili un certou mago, proufeta faus, ebreou, për nom Barjesu,
7Ch’a l era ënsem al procounsul Serge Paul, om prudent, ’l qual a l ha fait ciamé Barnaba e Saul, desiderand dë senti la parola d’Iddiou.
8Ma Elima, ’l mago, përché a l è lon ch’a significa coul nom d’Elima, a resistia a lour aiti, proucurand dë dëstourbé ’l procounsul da la fede.
9Ma Saul, ch’a së ciama dëcò Paul, essend pien dël Spirit Sant, e avend i eui fiss sù chiel, a l ha dit:
10O om pien d’ogni ingann e d’ogni astussia, fieul dël Demoni, inimis dë tutta giustissia, cessëras‐tu nen dë perverti le vie dël Sëgnour, ch’a soun dritte.
11Për causa dë lon, eccou, la man dël Sëgnour a va a casché‐te ados, e të saras borgnou sensa vëdi ’l soul fin a un cert temp. E sù ’l moument una ouscurità e dë tenebre a soun toumbà‐ie acol; e voultand‐se da tutte part, a sërcava queicadun ch’a lou mëneissa për man.
12Anloura ’l procounsul vëdand lon ch’a l era arrivà, a l ha crëdù, essend pien d’amirassioun për la doutrina dël Sëgnour.
13E quand Paul e coui ch’a l erou ënsem a chiel a soun stait parti da Pafo, a soun vënù a Perge, sità dë Panfilia; ma Giouan essend‐se artirà d’ënsem a lour, a l è tournà‐ssëne a Gerusalem.
14E lour essend parti da Perge, a soun vënù a Antiochia, sità dë Pisidia, e essend ëntrà ënt la sinagoga ’l dì dël sabbat, a soun assëtà‐sse.
15E dop la lettura dë la legge e d’i proufeta, i principai dë la sinagoga a l han mandà‐ie di: Omini fratei! s’a i è për part vosta queich parola d’esourtassioun për ’l popoul, di‐la pura.
16Anloura Paul essend‐se aussà, e avend fait segn coun la man ch’un steissa chiet, a l ha dit: Omini Israeliti, e voui aiti ch’i eve ’l timour d’Iddiou, scoute:
17’L Diou dë coust popoul d’Israel a l ha elett nosti pare, e a l ha distint glouriousament coust popoul dël temp ch’a stasiou al pais d’Egit, e a l ha fà‐ie seurti da lì aussand ’l bras.
18E a l ha soupourtà‐ie al dësert circa quarant’anni.
19E avend distrut sett nassioun al pais dë Canaan, a l ha distribui‐ne le terre a sorte.
20E circa quat sent e sinquant’anni apress, a l ha dà‐ie dë giudisse fin a Samuel ’l proufeta.
21Peui a l han ciamà un re, e Iddiou a l ha dà‐ie Saulle, fieul dë Kis, om dë la tribù dë Binjamin; e a soun passà‐sse quarant’anni.
22E avend‐lou lëvà, a l ha dà‐ie David për re, dël qual a l ha dëcò rendù sta testimouniansa, e a l ha dit: I heu trouvà David, fieul dë Jesse, un om secound mè cœur, ch’a farà tutta mia voulountà.
23A l è stait da soua sëmens ch’Iddiou, secound soua proumessa, a l ha sussità Gesu për Salvatour a Israel;
24Giouan avend prima predicà ’l batesim dël pentiment a tut ’l popoul d’Israel, dënans dë la vënùa dë Gesu.
25E coum Giouan a terminava soua cariera, a disia: Chi vë pense‐ve ch’i siou? I soun nen mi coul; ma eccou, a i n’a ven un dop mi, al qual i soun nen degn dë dësgroupéie le scarpe dai so pè.
26Omini fratei! fieui dë la dissendensa d’Abraam, e coui tra dë voui aiti ch’i tëme Iddiou, a l è a voui chë la parola dë cousta salute a l è staita mandà.
27Përché i abitant dë Gerusalem e i so gouvernatour avend‐lou nen counoussù, a l han ansi, coundanand‐lou, coumpi le parole d’i proufeta, ch’a së lesou tutti i sabba.
28E bin ch’a trouveissou niente ënt chiel ch’a fussa degn dë mort, a l han pregà Pilat dë fé‐lou meuiri.
29E dop ch’a l han avù coumpi tutte le cose ch’a l erou staite scritte dë chiel, a l’han lëvà‐lou dal bosc, e a l’han buttà‐lou ënt un sepulcro.
30Ma Iddiou a l’ha arsussità‐lou d’i mort.
31E a l è stait vëdù pendent diversi dì da coui ch’a l erou mountà ënsem a chiel da Galilea a Gerusalem, ch’a soun i so testimoni dënans al popoul.
32E i v’announsiouma ën quant a la proumessa ch’a l è staita faita a nosti pare,
33Ch’Iddiou a l ha coumpi‐la ënvers dë noui ch’i souma fieui dë lour aiti; avend sussità Gesu, secound ch’a l è scrit al secound salm; Të seus mè fieul; i t’heu generà‐te ëncheui.
34E ch’al l’abbia arsussità d’i mort, për pi nen avei da tourné al sepulcro, a l’ha di‐lou ënt sta manera: I vë rendëreu assicura le proumesse dë David.
35A l è përché dë lon ch’a dis dëcò, ënt un aut post: Të përmettras nen chë to Sant a senta la courrussioun.
36Përché sicurament David, dop d’avei sërvi ënt so temp al counsei d’Iddiou, a s’è ëndurmi‐sse, e a l è stait buttà ënsem ai so pare, e a l ha senti la courrussioun.
37Ma coul ch’Iddiou a l ha arsussitá a l ha senti niente dë courrussioun.
38Ëmpare dounque, omini fratei! ch’a l è për chiel chë la remissioun d’i pëcà a l è announsià a voui aiti.
39E chë chiounque a cred a l è giustificà për meso dë chiel, dë tut lon ch’i eve nen poudù essi giustificà për la legge dë Mose.
40Pie‐ve guarda dounque ch’a v’arriva lon ch’a l è dit ënt i proufeta:
41Guarde, dispressatour, e stupi‐ve, e ënde ën dispersioun; përché i vad a fé un’opera ënt vost temp, un’opera ch’i la crëdërì nen së queicadun a vë la counta.
42Peui essend surti da la sinagoga d’i Ebreou, i gentii a l han pregà‐ie ch’al sabbat vënant a i announsiessou coule parole.
43E quand l’adunansa a s’é separà‐sse, diversi d’i Ebreou e d’i proseliti ch’a sërviou Iddiou, a l han seguità Paul e Barnaba, i quai parland‐ie a l han esourtà‐ie a tëni‐sse ferm ënt la grassia d’Iddiou.
44E ’l sabbat vënant, quasi tutta la sità a s’è radunà‐sse për senti la parola d’Iddiou.
45Ma i Ebreou vëdand tutta coula turba dë gent, a soun rëstà pien d’invidia, e a countradisiou a lon ch’a disia Paul, coun dë bëstemie.
46Anloura Paul e Barnaba avend pià courage, a l han di‐ie: A l era bensì a voui aiti ch’a së dëvia prima dë tut announsié la parola d’Iddiou; ma da già ch’i la rifude, e ch’i vë giudiche voui aiti istess indegn dë la vita eterna, eccou, i së voultouma dai gentii.
47Përché ’l Sëgnour a l ha coumandà‐nëlou coussì: I t’heu stabili‐te për essi la luce d’i gentii, për chë të sie in salute fin a le estremità dë la terra.
48E i gentii sentand lolì, a së n’a rallegravou, e a glourificavou la parola dël Sëgnour; e tutti coui ch’a l erou dëstinà a la vita eterna, a l han crëdù.
49Coussì la parola dël Sëgnour a së spantiava për tut ’l pais.
50Ma i Ebreou a l han eccità queich foumne dëvote dë distinsioun, e i principai dë la sità, e a l han sussità una persecussioun countra Paul e Barnaba, e a l han scassà‐ie dai so quartè.
51Ma lour avend soupatà countra dë lour la pouver d’i so pè, a soun vënù‐ssëne a Iconia.
52E i dissepoul a l erou pien d’allegria e dël Spirit Sant.
Currently Selected:
Atti 13: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
