Atti 13
13
Barnaba e Saul mandà. Elima rendù borgnou. Incredulità d’i Ebreou. Paul a së volta vers i gentii.
1Oura a i era ënt la ciesa ch’a l era a Antiochia, dë proufeta e dë doutour; Barnaba, Simeon ch’a i disiou Negro, Lucio dë Cirene, Manahem, ch’a l era stait nuri coun Erod ’l tetrarca, e Saul.
2E coum a sërviou ’l Sëgnour ënt so ministeri, e ch’a giunavou, l’Spirit Sant a l ha dit: Butte‐me da banda Barnaba e Saul, për l’opera a laqual i heu ciamà‐ie.
3Anloura avend giunà e pregà, e avend‐ie fait l’impousissioun dë le man, a l han lassà‐ie parti.
4Lour dounque essend mandà dal Spirit Sant, a soun calà ën Seleucia, e da lì a l han navigà ën Cipro.
5E quand a soun stait a Salamina, a l han announsià la parola d’Iddiou ënt le sinagoghe d’i Ebreou; e a l aviou dëcò Giouan për agiuté‐ie.
6Peui avend travërsà l’isoula fin a Pafo, a l han trouvà ënsili un certou mago, proufeta faus, ebreou, për nom Barjesu,
7Ch’a l era ënsem al procounsul Serge Paul, om prudent, ’l qual a l ha fait ciamé Barnaba e Saul, desiderand dë senti la parola d’Iddiou.
8Ma Elima, ’l mago, përché a l è lon ch’a significa coul nom d’Elima, a resistia a lour aiti, proucurand dë dëstourbé ’l procounsul da la fede.
9Ma Saul, ch’a së ciama dëcò Paul, essend pien dël Spirit Sant, e avend i eui fiss sù chiel, a l ha dit:
10O om pien d’ogni ingann e d’ogni astussia, fieul dël Demoni, inimis dë tutta giustissia, cessëras‐tu nen dë perverti le vie dël Sëgnour, ch’a soun dritte.
11Për causa dë lon, eccou, la man dël Sëgnour a va a casché‐te ados, e të saras borgnou sensa vëdi ’l soul fin a un cert temp. E sù ’l moument una ouscurità e dë tenebre a soun toumbà‐ie acol; e voultand‐se da tutte part, a sërcava queicadun ch’a lou mëneissa për man.
12Anloura ’l procounsul vëdand lon ch’a l era arrivà, a l ha crëdù, essend pien d’amirassioun për la doutrina dël Sëgnour.
13E quand Paul e coui ch’a l erou ënsem a chiel a soun stait parti da Pafo, a soun vënù a Perge, sità dë Panfilia; ma Giouan essend‐se artirà d’ënsem a lour, a l è tournà‐ssëne a Gerusalem.
14E lour essend parti da Perge, a soun vënù a Antiochia, sità dë Pisidia, e essend ëntrà ënt la sinagoga ’l dì dël sabbat, a soun assëtà‐sse.
15E dop la lettura dë la legge e d’i proufeta, i principai dë la sinagoga a l han mandà‐ie di: Omini fratei! s’a i è për part vosta queich parola d’esourtassioun për ’l popoul, di‐la pura.
16Anloura Paul essend‐se aussà, e avend fait segn coun la man ch’un steissa chiet, a l ha dit: Omini Israeliti, e voui aiti ch’i eve ’l timour d’Iddiou, scoute:
17’L Diou dë coust popoul d’Israel a l ha elett nosti pare, e a l ha distint glouriousament coust popoul dël temp ch’a stasiou al pais d’Egit, e a l ha fà‐ie seurti da lì aussand ’l bras.
18E a l ha soupourtà‐ie al dësert circa quarant’anni.
19E avend distrut sett nassioun al pais dë Canaan, a l ha distribui‐ne le terre a sorte.
20E circa quat sent e sinquant’anni apress, a l ha dà‐ie dë giudisse fin a Samuel ’l proufeta.
21Peui a l han ciamà un re, e Iddiou a l ha dà‐ie Saulle, fieul dë Kis, om dë la tribù dë Binjamin; e a soun passà‐sse quarant’anni.
22E avend‐lou lëvà, a l ha dà‐ie David për re, dël qual a l ha dëcò rendù sta testimouniansa, e a l ha dit: I heu trouvà David, fieul dë Jesse, un om secound mè cœur, ch’a farà tutta mia voulountà.
23A l è stait da soua sëmens ch’Iddiou, secound soua proumessa, a l ha sussità Gesu për Salvatour a Israel;
24Giouan avend prima predicà ’l batesim dël pentiment a tut ’l popoul d’Israel, dënans dë la vënùa dë Gesu.
25E coum Giouan a terminava soua cariera, a disia: Chi vë pense‐ve ch’i siou? I soun nen mi coul; ma eccou, a i n’a ven un dop mi, al qual i soun nen degn dë dësgroupéie le scarpe dai so pè.
26Omini fratei! fieui dë la dissendensa d’Abraam, e coui tra dë voui aiti ch’i tëme Iddiou, a l è a voui chë la parola dë cousta salute a l è staita mandà.
27Përché i abitant dë Gerusalem e i so gouvernatour avend‐lou nen counoussù, a l han ansi, coundanand‐lou, coumpi le parole d’i proufeta, ch’a së lesou tutti i sabba.
28E bin ch’a trouveissou niente ënt chiel ch’a fussa degn dë mort, a l han pregà Pilat dë fé‐lou meuiri.
29E dop ch’a l han avù coumpi tutte le cose ch’a l erou staite scritte dë chiel, a l’han lëvà‐lou dal bosc, e a l’han buttà‐lou ënt un sepulcro.
30Ma Iddiou a l’ha arsussità‐lou d’i mort.
31E a l è stait vëdù pendent diversi dì da coui ch’a l erou mountà ënsem a chiel da Galilea a Gerusalem, ch’a soun i so testimoni dënans al popoul.
32E i v’announsiouma ën quant a la proumessa ch’a l è staita faita a nosti pare,
33Ch’Iddiou a l ha coumpi‐la ënvers dë noui ch’i souma fieui dë lour aiti; avend sussità Gesu, secound ch’a l è scrit al secound salm; Të seus mè fieul; i t’heu generà‐te ëncheui.
34E ch’al l’abbia arsussità d’i mort, për pi nen avei da tourné al sepulcro, a l’ha di‐lou ënt sta manera: I vë rendëreu assicura le proumesse dë David.
35A l è përché dë lon ch’a dis dëcò, ënt un aut post: Të përmettras nen chë to Sant a senta la courrussioun.
36Përché sicurament David, dop d’avei sërvi ënt so temp al counsei d’Iddiou, a s’è ëndurmi‐sse, e a l è stait buttà ënsem ai so pare, e a l ha senti la courrussioun.
37Ma coul ch’Iddiou a l ha arsussitá a l ha senti niente dë courrussioun.
38Ëmpare dounque, omini fratei! ch’a l è për chiel chë la remissioun d’i pëcà a l è announsià a voui aiti.
39E chë chiounque a cred a l è giustificà për meso dë chiel, dë tut lon ch’i eve nen poudù essi giustificà për la legge dë Mose.
40Pie‐ve guarda dounque ch’a v’arriva lon ch’a l è dit ënt i proufeta:
41Guarde, dispressatour, e stupi‐ve, e ënde ën dispersioun; përché i vad a fé un’opera ënt vost temp, un’opera ch’i la crëdërì nen së queicadun a vë la counta.
42Peui essend surti da la sinagoga d’i Ebreou, i gentii a l han pregà‐ie ch’al sabbat vënant a i announsiessou coule parole.
43E quand l’adunansa a s’é separà‐sse, diversi d’i Ebreou e d’i proseliti ch’a sërviou Iddiou, a l han seguità Paul e Barnaba, i quai parland‐ie a l han esourtà‐ie a tëni‐sse ferm ënt la grassia d’Iddiou.
44E ’l sabbat vënant, quasi tutta la sità a s’è radunà‐sse për senti la parola d’Iddiou.
45Ma i Ebreou vëdand tutta coula turba dë gent, a soun rëstà pien d’invidia, e a countradisiou a lon ch’a disia Paul, coun dë bëstemie.
46Anloura Paul e Barnaba avend pià courage, a l han di‐ie: A l era bensì a voui aiti ch’a së dëvia prima dë tut announsié la parola d’Iddiou; ma da già ch’i la rifude, e ch’i vë giudiche voui aiti istess indegn dë la vita eterna, eccou, i së voultouma dai gentii.
47Përché ’l Sëgnour a l ha coumandà‐nëlou coussì: I t’heu stabili‐te për essi la luce d’i gentii, për chë të sie in salute fin a le estremità dë la terra.
48E i gentii sentand lolì, a së n’a rallegravou, e a glourificavou la parola dël Sëgnour; e tutti coui ch’a l erou dëstinà a la vita eterna, a l han crëdù.
49Coussì la parola dël Sëgnour a së spantiava për tut ’l pais.
50Ma i Ebreou a l han eccità queich foumne dëvote dë distinsioun, e i principai dë la sità, e a l han sussità una persecussioun countra Paul e Barnaba, e a l han scassà‐ie dai so quartè.
51Ma lour avend soupatà countra dë lour la pouver d’i so pè, a soun vënù‐ssëne a Iconia.
52E i dissepoul a l erou pien d’allegria e dël Spirit Sant.
Currently Selected:
Atti 13: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 13
13
Barnaba e Saul mandà. Elima rendù borgnou. Incredulità d’i Ebreou. Paul a së volta vers i gentii.
1Oura a i era ënt la ciesa ch’a l era a Antiochia, dë proufeta e dë doutour; Barnaba, Simeon ch’a i disiou Negro, Lucio dë Cirene, Manahem, ch’a l era stait nuri coun Erod ’l tetrarca, e Saul.
2E coum a sërviou ’l Sëgnour ënt so ministeri, e ch’a giunavou, l’Spirit Sant a l ha dit: Butte‐me da banda Barnaba e Saul, për l’opera a laqual i heu ciamà‐ie.
3Anloura avend giunà e pregà, e avend‐ie fait l’impousissioun dë le man, a l han lassà‐ie parti.
4Lour dounque essend mandà dal Spirit Sant, a soun calà ën Seleucia, e da lì a l han navigà ën Cipro.
5E quand a soun stait a Salamina, a l han announsià la parola d’Iddiou ënt le sinagoghe d’i Ebreou; e a l aviou dëcò Giouan për agiuté‐ie.
6Peui avend travërsà l’isoula fin a Pafo, a l han trouvà ënsili un certou mago, proufeta faus, ebreou, për nom Barjesu,
7Ch’a l era ënsem al procounsul Serge Paul, om prudent, ’l qual a l ha fait ciamé Barnaba e Saul, desiderand dë senti la parola d’Iddiou.
8Ma Elima, ’l mago, përché a l è lon ch’a significa coul nom d’Elima, a resistia a lour aiti, proucurand dë dëstourbé ’l procounsul da la fede.
9Ma Saul, ch’a së ciama dëcò Paul, essend pien dël Spirit Sant, e avend i eui fiss sù chiel, a l ha dit:
10O om pien d’ogni ingann e d’ogni astussia, fieul dël Demoni, inimis dë tutta giustissia, cessëras‐tu nen dë perverti le vie dël Sëgnour, ch’a soun dritte.
11Për causa dë lon, eccou, la man dël Sëgnour a va a casché‐te ados, e të saras borgnou sensa vëdi ’l soul fin a un cert temp. E sù ’l moument una ouscurità e dë tenebre a soun toumbà‐ie acol; e voultand‐se da tutte part, a sërcava queicadun ch’a lou mëneissa për man.
12Anloura ’l procounsul vëdand lon ch’a l era arrivà, a l ha crëdù, essend pien d’amirassioun për la doutrina dël Sëgnour.
13E quand Paul e coui ch’a l erou ënsem a chiel a soun stait parti da Pafo, a soun vënù a Perge, sità dë Panfilia; ma Giouan essend‐se artirà d’ënsem a lour, a l è tournà‐ssëne a Gerusalem.
14E lour essend parti da Perge, a soun vënù a Antiochia, sità dë Pisidia, e essend ëntrà ënt la sinagoga ’l dì dël sabbat, a soun assëtà‐sse.
15E dop la lettura dë la legge e d’i proufeta, i principai dë la sinagoga a l han mandà‐ie di: Omini fratei! s’a i è për part vosta queich parola d’esourtassioun për ’l popoul, di‐la pura.
16Anloura Paul essend‐se aussà, e avend fait segn coun la man ch’un steissa chiet, a l ha dit: Omini Israeliti, e voui aiti ch’i eve ’l timour d’Iddiou, scoute:
17’L Diou dë coust popoul d’Israel a l ha elett nosti pare, e a l ha distint glouriousament coust popoul dël temp ch’a stasiou al pais d’Egit, e a l ha fà‐ie seurti da lì aussand ’l bras.
18E a l ha soupourtà‐ie al dësert circa quarant’anni.
19E avend distrut sett nassioun al pais dë Canaan, a l ha distribui‐ne le terre a sorte.
20E circa quat sent e sinquant’anni apress, a l ha dà‐ie dë giudisse fin a Samuel ’l proufeta.
21Peui a l han ciamà un re, e Iddiou a l ha dà‐ie Saulle, fieul dë Kis, om dë la tribù dë Binjamin; e a soun passà‐sse quarant’anni.
22E avend‐lou lëvà, a l ha dà‐ie David për re, dël qual a l ha dëcò rendù sta testimouniansa, e a l ha dit: I heu trouvà David, fieul dë Jesse, un om secound mè cœur, ch’a farà tutta mia voulountà.
23A l è stait da soua sëmens ch’Iddiou, secound soua proumessa, a l ha sussità Gesu për Salvatour a Israel;
24Giouan avend prima predicà ’l batesim dël pentiment a tut ’l popoul d’Israel, dënans dë la vënùa dë Gesu.
25E coum Giouan a terminava soua cariera, a disia: Chi vë pense‐ve ch’i siou? I soun nen mi coul; ma eccou, a i n’a ven un dop mi, al qual i soun nen degn dë dësgroupéie le scarpe dai so pè.
26Omini fratei! fieui dë la dissendensa d’Abraam, e coui tra dë voui aiti ch’i tëme Iddiou, a l è a voui chë la parola dë cousta salute a l è staita mandà.
27Përché i abitant dë Gerusalem e i so gouvernatour avend‐lou nen counoussù, a l han ansi, coundanand‐lou, coumpi le parole d’i proufeta, ch’a së lesou tutti i sabba.
28E bin ch’a trouveissou niente ënt chiel ch’a fussa degn dë mort, a l han pregà Pilat dë fé‐lou meuiri.
29E dop ch’a l han avù coumpi tutte le cose ch’a l erou staite scritte dë chiel, a l’han lëvà‐lou dal bosc, e a l’han buttà‐lou ënt un sepulcro.
30Ma Iddiou a l’ha arsussità‐lou d’i mort.
31E a l è stait vëdù pendent diversi dì da coui ch’a l erou mountà ënsem a chiel da Galilea a Gerusalem, ch’a soun i so testimoni dënans al popoul.
32E i v’announsiouma ën quant a la proumessa ch’a l è staita faita a nosti pare,
33Ch’Iddiou a l ha coumpi‐la ënvers dë noui ch’i souma fieui dë lour aiti; avend sussità Gesu, secound ch’a l è scrit al secound salm; Të seus mè fieul; i t’heu generà‐te ëncheui.
34E ch’al l’abbia arsussità d’i mort, për pi nen avei da tourné al sepulcro, a l’ha di‐lou ënt sta manera: I vë rendëreu assicura le proumesse dë David.
35A l è përché dë lon ch’a dis dëcò, ënt un aut post: Të përmettras nen chë to Sant a senta la courrussioun.
36Përché sicurament David, dop d’avei sërvi ënt so temp al counsei d’Iddiou, a s’è ëndurmi‐sse, e a l è stait buttà ënsem ai so pare, e a l ha senti la courrussioun.
37Ma coul ch’Iddiou a l ha arsussitá a l ha senti niente dë courrussioun.
38Ëmpare dounque, omini fratei! ch’a l è për chiel chë la remissioun d’i pëcà a l è announsià a voui aiti.
39E chë chiounque a cred a l è giustificà për meso dë chiel, dë tut lon ch’i eve nen poudù essi giustificà për la legge dë Mose.
40Pie‐ve guarda dounque ch’a v’arriva lon ch’a l è dit ënt i proufeta:
41Guarde, dispressatour, e stupi‐ve, e ënde ën dispersioun; përché i vad a fé un’opera ënt vost temp, un’opera ch’i la crëdërì nen së queicadun a vë la counta.
42Peui essend surti da la sinagoga d’i Ebreou, i gentii a l han pregà‐ie ch’al sabbat vënant a i announsiessou coule parole.
43E quand l’adunansa a s’é separà‐sse, diversi d’i Ebreou e d’i proseliti ch’a sërviou Iddiou, a l han seguità Paul e Barnaba, i quai parland‐ie a l han esourtà‐ie a tëni‐sse ferm ënt la grassia d’Iddiou.
44E ’l sabbat vënant, quasi tutta la sità a s’è radunà‐sse për senti la parola d’Iddiou.
45Ma i Ebreou vëdand tutta coula turba dë gent, a soun rëstà pien d’invidia, e a countradisiou a lon ch’a disia Paul, coun dë bëstemie.
46Anloura Paul e Barnaba avend pià courage, a l han di‐ie: A l era bensì a voui aiti ch’a së dëvia prima dë tut announsié la parola d’Iddiou; ma da già ch’i la rifude, e ch’i vë giudiche voui aiti istess indegn dë la vita eterna, eccou, i së voultouma dai gentii.
47Përché ’l Sëgnour a l ha coumandà‐nëlou coussì: I t’heu stabili‐te për essi la luce d’i gentii, për chë të sie in salute fin a le estremità dë la terra.
48E i gentii sentand lolì, a së n’a rallegravou, e a glourificavou la parola dël Sëgnour; e tutti coui ch’a l erou dëstinà a la vita eterna, a l han crëdù.
49Coussì la parola dël Sëgnour a së spantiava për tut ’l pais.
50Ma i Ebreou a l han eccità queich foumne dëvote dë distinsioun, e i principai dë la sità, e a l han sussità una persecussioun countra Paul e Barnaba, e a l han scassà‐ie dai so quartè.
51Ma lour avend soupatà countra dë lour la pouver d’i so pè, a soun vënù‐ssëne a Iconia.
52E i dissepoul a l erou pien d’allegria e dël Spirit Sant.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835