San Matiou 15
15
1Alor de scrib’ e de farisièn qu’ èroun vengu de Jèrusalèn s’ aprouchéroun de Jèsu, e li diguéroun:
2Pèrqué vouèstei diciple van contro la lèi deis encian? car si lávoun pa lei man can prénoun soun repas.
3Li respoundé: Pèrqué vaouetrei‐mem’ anà contro lei coumandamen de Diou pèr suivre vouèsto tradicièn? car Diou a fa ’queou coumandamen:
4Ounourà vouèste pèr’ e vouèsto mèro; e aquel aoutre: Qu’ aqueou qu’ aoura facha de paraoulo soun pèro vô sa mèro, siègue puni de mouar.
5Mai vaoutre dià: Touto jèn qu’ aoura di a soun pèro vô à sa mèro: Tou doun que foou à Diou v’ es utile, satisfa ’ la lèi,
6Can meme qu’ aprè d’ acô ounoure pa e assiste pa soun pèro vô sa mèro; e pèr ensin avè rendu inutile lou coumandamen de Diou par vouèsto tradicièn.
7Ipoucrito, Isaïo a bèn proufetisa de vaoutre, can a di:
8Aqueou pople m’ ounouro dei brego; mai soun couar es luèn de iou:
9E l’ avanç’ en rèn que m’ ounoúroun, ensignan de massim’ e d’ ourdounanç’ umano.
10Puèi aguèn souèna lou pople, li digué: Escoutà, e coumprenè bèn èiçô.
11Es pa ce qu’ intro din la bouco que taco l’ ôme; mai es ce que souarte de la bouco de l’ ôme, que lou taco.
12Alor sei diciple s’ aprouchan, li diguéroun: Sabè que lei farisièn aguèn entendu ce que venè de dire, s’ en soun escandalisa?
13Mai li respoundé: Touto planto que moun Pèro celèst’ a pa plantado, sera derrabado.
14Lèissà‐lei; soun d’ avugle que ménoun d’ avugle; s’ un avugle men’ un aoutr’ avugle, toúmboun toutei dous din lou foussa.
15Pèire prenèn la paraoulo, li digué: Esplicà‐nou ’quelo parabolo.
16Jèsu li respoundé: Coumo! sià ’ncaro vaoutrei‐meme sènç’ intelijènci?
17Coumprenè pa que tou ce qu’ intro din la bouco decènde din lou vèntre, e pèr aprè qu’ es jita dins un luè secrè;
18Mai que ce que souarte de la bouco parte doou couar, e es ce que rènde l’ ôm’ impur?
19Car es doou couar que pártoun lei marridei pensado, lei tuariè, leis adultèro, lei fournicacièn, lei vol, lei faou temougnáji, lei blasfèm’ e lei medisènci;
20Lei vaqui lei caouvo que rèndoun l’ ôm’ impur: mai de manja sènço si lava lei man, es pa ce que rènde l’ ôm’ impur.
21Jèsu ’stèn parti d’ aqueou luè, si retiré doou caire de Tir e de Sidoun;
22E uno fremo cananeèno, qu’ aviè sourti d’ aqueou peïs, si meté à crida ’n dian: Signour, fiou de Dávi, aguè pièta de iou; ma fï’ es misèrablamen trumentado par lou demoun.
23Mai li respoundé pa ’n soulé mô; e sei diciple s’ aprouchan d’ eou, lou pregávoun en li dian: Acourdàli ce que demando, pèr afin que s’ en vague, parço que crid’ aprè naoutre.
24Li respoundé: Ai esta manda qu’ ei fedo de l’ oustaou d’ Israèl que se soun pèrdudo.
25Mai s’ aprouché d’ eou, e l’ adouré ’n dian: Signour, assistà‐mi.
26Li digué: Es pa juste de prendre lou pan deis enfan, e de lou douna ’i chin.
27Elo repliqué: Es verai, Signour; mai lei pichoun chin mánjoun aou men lei brigo que toúmboun de la taoulo de sei mèstre.
28Alor Jèsu respoundèn, li digué: O fremo, vouèsto fé ’s grando; que vou siègue fa coumo va desirà. E sa fïo siègué garid’ à l’ ouro memo.
29Jèsu aguèn quita ’queou luè, vengué lon de la mar de Galilèyo; e estèn mounta su d’ uno mountagno, si l’ asseté.
30Alor de grandei troupo de pople venguéroun lou trouva, aguèn em’ elei de mu, d’ avugle, de goi, d’ estroupia, e fouèsso d’ aoutrei malaou que metéroun à sei pè, e lei garissé:
31De sorto qu’ aquelei popl’ èroun din l’ amiracièn, vesèn que lei mu parlávoun, que lei goi caminávoun, que leis avugle li vesièn; e rendièn glouar’ aou Diou d’ Israèl.
32Adoun Jèsu aguèn souèna sei diciple, li digué: Ai coumpassièn d’ aqueou pople, parço que l’ a tres jou qu’ ístoun emé iou, e an rèn pèr manja; e vouèli pa leis enmanda sènço qu’ ágoun manja, de poou que toúmboun de nequerimen su lou camin.
33Sei diciple li respoundéroun: Coumo pourren trouva dins aquéstou luè desèr proun de pan pèr assouèla ’no tan grando troupo de jèn?
34E Jèsu li respoundé: Can avè de pan? Sè, li diguéroun, e caouquei pichoun pèi.
35Coumandé doun aou pople de s’ asset’ aou soou;
36E prenèn lei sè pan e lei pèi, aprè avé rendu gráci, lei roumpé, e lei douné à sei diciple, e sei diciple lei dounéroun aou pople.
37Toutei nen manjéroun, e sièguéroun assouèla: e s’ empourté sè canestèlo pleno de trouè qu’ avièn resta.
38Adoun aquelei que nen manjéroun èroun aou noumbre de catre mil’ ôme, sènço counta lei pichouns enfan e lei fremo.
39Jèsu aguèn pèr aprè ’nmanda lou pople, mounté su d’ uno barco, e vengué su lei fin foun doou peïs de Majedan.
Currently Selected:
San Matiou 15: OCI1866
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published in London in 1866.