San Matiou 14
14
1En aqueou tèn d’aqui Erodo lou tetrarco aprengué ce que si publïavo de Jèsu,
2E digué à seis oouficiè: Es Jan‐Batisto qu’ a ressucita d’ entre lei mouar: e es pèr acô que fa tan de miracle.
3Car Erod’ aguèn fa prendre Jan, l’ aviè fa ’staca e metr’ en prèisoún à caouso d’ Erodïado la fremo de soun frèro,
4E parço que Jan li disiè: V’ es pa pèrmé d’ agué ’quelo fremo.
5Erodo vouliè doun lou faire mouri; mai aviè crèignènço doou pople, parço que Jan n’ èro regarda coum’ un proufèto.
6Mai coum’ Erodo celebravo lou jou de sa nèissènço, la fïo d’ Erodïado dansé davan toutei lei counvida; e plèisé tan d’ aquelo sort’ à Erodo,
7Que li proumeté ’mé sermen de li douna tou ce que li demandariè.
8Aquelo fï’ aguèn estad’ apress’ aouparavan par sa mèro, li digué: Dounà‐mi aro meme dins un bassin la tèsto de Jan‐Batisto.
9Lou rèi siègué pougnu de tristesso d’ aquelo demando: entandooumen à caouso doou sermen qu’ aviè fa, e d’ aquelei qu’ èroun à taoul’ em’ eou, coumandé que li la dounéssoun.
10Mandé ’n meme tèn coupa la tèst’ à Jan din sa prèisoún.
11E sa tèsto siègué aducho dins un bassin e dounad’ en aquelo fïo, que la pourté à sa mèro.
12Aprè d’ acô sei diciple venguéroun prendre soun cor, e l’ ensevelisséroun, e anéroun va dir’ à Jèsu.
13Jèsu aguèn apré ce qu’ Erodo disiè d’eou, parté d’ aqui dins uno barco pèr si retira ’ l’ escar dins un luè desèr: e lou pople v’ aguèn sachu, lou suivé à pè de diferèntei vilo.
14Couro sortiè de la barco, aguèn vi ’n èissame de jèn, n’ agué coumpassièn, e garissé sei malaou.
15Lou souar estèn vengu, sei diciple venguéroun li dire: Aquestou luè ’s desèr, e es deja bèn tar; remandà lou pople, pèr afin que s’ en vague din lei viláji croumpa pèr manja.
16Mai Jèsu li digué: Es pa besoun que li vágoun: dounà‐li vaoutrei‐meme de que manja.
17Li respondéroun: Avèn èicí que cin pan e douèi pèi.
18Aduà‐mi‐lei èicí, li digué.
19E apré agué coumand’ aou pople de s’ asseta su l’ èrbo, prengué lei cin pan e lei douèi pèi; e enaoussan leis uèi aou cièle, lei benissé; puèi chaplan lei pan, lei douné à sei diciple, e lei dicipl’ aou pople.
20Nen manjéroun toutei, e sièguéroun assouèla, e s’ empourté douje paniè plen de trouè qu’ avièn resta.
21Adoun aquelei qu’ avièn manja èroun aou noumbre de cin mil’ ôme, sènço counta lei frem’ e lei pichouns enfan.
22Subran Jèsu ooublijé sei diciple de mounta din la barco, e de passa de l’ aoutre bor avan d’ eou, doou tèn que remandariè lou pople.
23Aprè l’ agué remanda, mounté soulé su d’ uno mountagno pèr prega; e lou souar estèn vengu, si trouvé soulé ’n aqueou luè.
24Pamen la barqu’ èro basselado deis ound’ aou mitan de la mar, parço que lou vèn veniè par contro.
25Mai à la catrièmo vïo de la nuè Jèsu vengué à‐n‐elei caminan su la mar.
26Couro lou viguéroun camina ’nsin su la mar, sièguéroun toutei treboura, e disièn: Es un fantôme, e jitéroun de cris d’ esfrai.
27Subran Jèsu li parlé, e li digué: Segurà‐vou; es iou, agué pa poou.
28Pèire li respoundé: Signour, s’ es vou, coumandà que vágui à vou ’n caminan su leis aigo.
29Jèsu li digué: Venè. E Pèire decendèn de la barco, caminé su l’ aigo pèr ana trouva Jèsu.
30Mai vesèn un gran vèn, agué poou; e coumençavo d’ enfounça couro cridé: Signour, saouvà‐mi.
31Subran Jèsu li pourjèn la man, l’ aganté, e li digué: Ôme de poou de fé, pèrc’ avè douta?
32E estèn mounta din la barco, lou vèn cessé.
33Alor aquelei qu’ èroun dins aquelo barco s’ aprouchan d’ eou, l’ adouréroun en dian: Bèn segu sià lou Fiou de Diou.
34E aguèn passa l’ aigo, venguéroun aou terraire de Jenasar.
35Leis ôme d’aqueou luè l’ aguèn counouissu, mandéroun din lou peïs que leis enviraouto, e li presentéroun toutei lei malaou;
36Lou pregan que li pèrmetesse soulamen de touca la franjo qu’ èr’ aou dabas de soun vièsti: e toutei aquelei que lou touquéroun sièguéroun gari.
Currently Selected:
San Matiou 14: OCI1866
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published in London in 1866.
