San Matiou 15
15
1Alor de scrib’ e de farisièn qu’ èroun vengu de Jèrusalèn s’ aprouchéroun de Jèsu, e li diguéroun:
2Pèrqué vouèstei diciple van contro la lèi deis encian? car si lávoun pa lei man can prénoun soun repas.
3Li respoundé: Pèrqué vaouetrei‐mem’ anà contro lei coumandamen de Diou pèr suivre vouèsto tradicièn? car Diou a fa ’queou coumandamen:
4Ounourà vouèste pèr’ e vouèsto mèro; e aquel aoutre: Qu’ aqueou qu’ aoura facha de paraoulo soun pèro vô sa mèro, siègue puni de mouar.
5Mai vaoutre dià: Touto jèn qu’ aoura di a soun pèro vô à sa mèro: Tou doun que foou à Diou v’ es utile, satisfa ’ la lèi,
6Can meme qu’ aprè d’ acô ounoure pa e assiste pa soun pèro vô sa mèro; e pèr ensin avè rendu inutile lou coumandamen de Diou par vouèsto tradicièn.
7Ipoucrito, Isaïo a bèn proufetisa de vaoutre, can a di:
8Aqueou pople m’ ounouro dei brego; mai soun couar es luèn de iou:
9E l’ avanç’ en rèn que m’ ounoúroun, ensignan de massim’ e d’ ourdounanç’ umano.
10Puèi aguèn souèna lou pople, li digué: Escoutà, e coumprenè bèn èiçô.
11Es pa ce qu’ intro din la bouco que taco l’ ôme; mai es ce que souarte de la bouco de l’ ôme, que lou taco.
12Alor sei diciple s’ aprouchan, li diguéroun: Sabè que lei farisièn aguèn entendu ce que venè de dire, s’ en soun escandalisa?
13Mai li respoundé: Touto planto que moun Pèro celèst’ a pa plantado, sera derrabado.
14Lèissà‐lei; soun d’ avugle que ménoun d’ avugle; s’ un avugle men’ un aoutr’ avugle, toúmboun toutei dous din lou foussa.
15Pèire prenèn la paraoulo, li digué: Esplicà‐nou ’quelo parabolo.
16Jèsu li respoundé: Coumo! sià ’ncaro vaoutrei‐meme sènç’ intelijènci?
17Coumprenè pa que tou ce qu’ intro din la bouco decènde din lou vèntre, e pèr aprè qu’ es jita dins un luè secrè;
18Mai que ce que souarte de la bouco parte doou couar, e es ce que rènde l’ ôm’ impur?
19Car es doou couar que pártoun lei marridei pensado, lei tuariè, leis adultèro, lei fournicacièn, lei vol, lei faou temougnáji, lei blasfèm’ e lei medisènci;
20Lei vaqui lei caouvo que rèndoun l’ ôm’ impur: mai de manja sènço si lava lei man, es pa ce que rènde l’ ôm’ impur.
21Jèsu ’stèn parti d’ aqueou luè, si retiré doou caire de Tir e de Sidoun;
22E uno fremo cananeèno, qu’ aviè sourti d’ aqueou peïs, si meté à crida ’n dian: Signour, fiou de Dávi, aguè pièta de iou; ma fï’ es misèrablamen trumentado par lou demoun.
23Mai li respoundé pa ’n soulé mô; e sei diciple s’ aprouchan d’ eou, lou pregávoun en li dian: Acourdàli ce que demando, pèr afin que s’ en vague, parço que crid’ aprè naoutre.
24Li respoundé: Ai esta manda qu’ ei fedo de l’ oustaou d’ Israèl que se soun pèrdudo.
25Mai s’ aprouché d’ eou, e l’ adouré ’n dian: Signour, assistà‐mi.
26Li digué: Es pa juste de prendre lou pan deis enfan, e de lou douna ’i chin.
27Elo repliqué: Es verai, Signour; mai lei pichoun chin mánjoun aou men lei brigo que toúmboun de la taoulo de sei mèstre.
28Alor Jèsu respoundèn, li digué: O fremo, vouèsto fé ’s grando; que vou siègue fa coumo va desirà. E sa fïo siègué garid’ à l’ ouro memo.
29Jèsu aguèn quita ’queou luè, vengué lon de la mar de Galilèyo; e estèn mounta su d’ uno mountagno, si l’ asseté.
30Alor de grandei troupo de pople venguéroun lou trouva, aguèn em’ elei de mu, d’ avugle, de goi, d’ estroupia, e fouèsso d’ aoutrei malaou que metéroun à sei pè, e lei garissé:
31De sorto qu’ aquelei popl’ èroun din l’ amiracièn, vesèn que lei mu parlávoun, que lei goi caminávoun, que leis avugle li vesièn; e rendièn glouar’ aou Diou d’ Israèl.
32Adoun Jèsu aguèn souèna sei diciple, li digué: Ai coumpassièn d’ aqueou pople, parço que l’ a tres jou qu’ ístoun emé iou, e an rèn pèr manja; e vouèli pa leis enmanda sènço qu’ ágoun manja, de poou que toúmboun de nequerimen su lou camin.
33Sei diciple li respoundéroun: Coumo pourren trouva dins aquéstou luè desèr proun de pan pèr assouèla ’no tan grando troupo de jèn?
34E Jèsu li respoundé: Can avè de pan? Sè, li diguéroun, e caouquei pichoun pèi.
35Coumandé doun aou pople de s’ asset’ aou soou;
36E prenèn lei sè pan e lei pèi, aprè avé rendu gráci, lei roumpé, e lei douné à sei diciple, e sei diciple lei dounéroun aou pople.
37Toutei nen manjéroun, e sièguéroun assouèla: e s’ empourté sè canestèlo pleno de trouè qu’ avièn resta.
38Adoun aquelei que nen manjéroun èroun aou noumbre de catre mil’ ôme, sènço counta lei pichouns enfan e lei fremo.
39Jèsu aguèn pèr aprè ’nmanda lou pople, mounté su d’ uno barco, e vengué su lei fin foun doou peïs de Majedan.
Currently Selected:
San Matiou 15: OCI1866
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published in London in 1866.
San Matiou 15
15
1Alor de scrib’ e de farisièn qu’ èroun vengu de Jèrusalèn s’ aprouchéroun de Jèsu, e li diguéroun:
2Pèrqué vouèstei diciple van contro la lèi deis encian? car si lávoun pa lei man can prénoun soun repas.
3Li respoundé: Pèrqué vaouetrei‐mem’ anà contro lei coumandamen de Diou pèr suivre vouèsto tradicièn? car Diou a fa ’queou coumandamen:
4Ounourà vouèste pèr’ e vouèsto mèro; e aquel aoutre: Qu’ aqueou qu’ aoura facha de paraoulo soun pèro vô sa mèro, siègue puni de mouar.
5Mai vaoutre dià: Touto jèn qu’ aoura di a soun pèro vô à sa mèro: Tou doun que foou à Diou v’ es utile, satisfa ’ la lèi,
6Can meme qu’ aprè d’ acô ounoure pa e assiste pa soun pèro vô sa mèro; e pèr ensin avè rendu inutile lou coumandamen de Diou par vouèsto tradicièn.
7Ipoucrito, Isaïo a bèn proufetisa de vaoutre, can a di:
8Aqueou pople m’ ounouro dei brego; mai soun couar es luèn de iou:
9E l’ avanç’ en rèn que m’ ounoúroun, ensignan de massim’ e d’ ourdounanç’ umano.
10Puèi aguèn souèna lou pople, li digué: Escoutà, e coumprenè bèn èiçô.
11Es pa ce qu’ intro din la bouco que taco l’ ôme; mai es ce que souarte de la bouco de l’ ôme, que lou taco.
12Alor sei diciple s’ aprouchan, li diguéroun: Sabè que lei farisièn aguèn entendu ce que venè de dire, s’ en soun escandalisa?
13Mai li respoundé: Touto planto que moun Pèro celèst’ a pa plantado, sera derrabado.
14Lèissà‐lei; soun d’ avugle que ménoun d’ avugle; s’ un avugle men’ un aoutr’ avugle, toúmboun toutei dous din lou foussa.
15Pèire prenèn la paraoulo, li digué: Esplicà‐nou ’quelo parabolo.
16Jèsu li respoundé: Coumo! sià ’ncaro vaoutrei‐meme sènç’ intelijènci?
17Coumprenè pa que tou ce qu’ intro din la bouco decènde din lou vèntre, e pèr aprè qu’ es jita dins un luè secrè;
18Mai que ce que souarte de la bouco parte doou couar, e es ce que rènde l’ ôm’ impur?
19Car es doou couar que pártoun lei marridei pensado, lei tuariè, leis adultèro, lei fournicacièn, lei vol, lei faou temougnáji, lei blasfèm’ e lei medisènci;
20Lei vaqui lei caouvo que rèndoun l’ ôm’ impur: mai de manja sènço si lava lei man, es pa ce que rènde l’ ôm’ impur.
21Jèsu ’stèn parti d’ aqueou luè, si retiré doou caire de Tir e de Sidoun;
22E uno fremo cananeèno, qu’ aviè sourti d’ aqueou peïs, si meté à crida ’n dian: Signour, fiou de Dávi, aguè pièta de iou; ma fï’ es misèrablamen trumentado par lou demoun.
23Mai li respoundé pa ’n soulé mô; e sei diciple s’ aprouchan d’ eou, lou pregávoun en li dian: Acourdàli ce que demando, pèr afin que s’ en vague, parço que crid’ aprè naoutre.
24Li respoundé: Ai esta manda qu’ ei fedo de l’ oustaou d’ Israèl que se soun pèrdudo.
25Mai s’ aprouché d’ eou, e l’ adouré ’n dian: Signour, assistà‐mi.
26Li digué: Es pa juste de prendre lou pan deis enfan, e de lou douna ’i chin.
27Elo repliqué: Es verai, Signour; mai lei pichoun chin mánjoun aou men lei brigo que toúmboun de la taoulo de sei mèstre.
28Alor Jèsu respoundèn, li digué: O fremo, vouèsto fé ’s grando; que vou siègue fa coumo va desirà. E sa fïo siègué garid’ à l’ ouro memo.
29Jèsu aguèn quita ’queou luè, vengué lon de la mar de Galilèyo; e estèn mounta su d’ uno mountagno, si l’ asseté.
30Alor de grandei troupo de pople venguéroun lou trouva, aguèn em’ elei de mu, d’ avugle, de goi, d’ estroupia, e fouèsso d’ aoutrei malaou que metéroun à sei pè, e lei garissé:
31De sorto qu’ aquelei popl’ èroun din l’ amiracièn, vesèn que lei mu parlávoun, que lei goi caminávoun, que leis avugle li vesièn; e rendièn glouar’ aou Diou d’ Israèl.
32Adoun Jèsu aguèn souèna sei diciple, li digué: Ai coumpassièn d’ aqueou pople, parço que l’ a tres jou qu’ ístoun emé iou, e an rèn pèr manja; e vouèli pa leis enmanda sènço qu’ ágoun manja, de poou que toúmboun de nequerimen su lou camin.
33Sei diciple li respoundéroun: Coumo pourren trouva dins aquéstou luè desèr proun de pan pèr assouèla ’no tan grando troupo de jèn?
34E Jèsu li respoundé: Can avè de pan? Sè, li diguéroun, e caouquei pichoun pèi.
35Coumandé doun aou pople de s’ asset’ aou soou;
36E prenèn lei sè pan e lei pèi, aprè avé rendu gráci, lei roumpé, e lei douné à sei diciple, e sei diciple lei dounéroun aou pople.
37Toutei nen manjéroun, e sièguéroun assouèla: e s’ empourté sè canestèlo pleno de trouè qu’ avièn resta.
38Adoun aquelei que nen manjéroun èroun aou noumbre de catre mil’ ôme, sènço counta lei pichouns enfan e lei fremo.
39Jèsu aguèn pèr aprè ’nmanda lou pople, mounté su d’ uno barco, e vengué su lei fin foun doou peïs de Majedan.
Published in London in 1866.