San Matiou 13
13
1Aqueou meme jou Jèsu aguèn sourti de l’ oustaou, s’ asseté próchi de la mar.
2E uno grando populaço l’ enviraouté; es pèr acô que mounté su d’ uno barco mounte s’ asseté, tou lou pople si tenèn su lou ribáji;
3E li disiè fouèsso caouv’ en parabolo, li parlan d’ aquelo sorto: Aqueou que samen’ a sourti pèr samena;
4E doou tèn que samenavo, uno partido de la semenço toumbé lon doou camin, e leis ooussèou doou cièl’ estèn vengu la manjéroun.
5Un’ aoutro toumbé dins un endré pèirous, mount’ aviè gaire de tèrro; e sourté subran, parço que la tèrro mount’ èr’ aviè je de founchou.
6E lou souleou s’ estèn leva ’n aprè, nen fougué rabinado; e coum’ aviè je de racino, si sequé.
7Un’ aoutro toumbé din d’ espigno, e leis espigno venèn à crèisse l’ estouféroun.
8Un’ aoutr’ enfin toumbé dins uno bouèno tèrro; e pourté de frui, caouquei gran rendèn cèn pèr un, d’ aoutre souassanto, e d’ aoutre trento.
9Qu’ aqueou d’ aqui l’ aouse, qu’ a d’ oourio pèr aousi.
10Sei diciple, s’ aprouchan, li diguéroun: Pèrqué li parlà ’n parabolo?
11E li respoundèn, li digué: Es parço que pèr vaoutre, v’ es esta douna de counouisse lei mistèri doou rouyaoume doou cièle: mai pèr elei, l’ es pa ’sta douna.
12Car cu que siègue qu’ a deja, li dounaran encaro, e sera din l’ aboundènci: mai pèr aqueou qu’ a rèn, li levaran meme ce qu’ a.
13Es pèr acô que li párli ’n parabolo; parço qu’ en vian li vièn pa, e qu’ en escoutan ni áousoun ni coumprénoun.
14E la proufessïo d’ Isaïo s’ acoumpliss’ en elei, couro di: Escoutarè de vouèsteis oourïo, e aousirè pa; regardarè de vouèsteis uèi, e li vèirè pa.
15Car lou couar d’ aqueou pople s’ es alourdi, seis oourïo soun vengudo sourdo, e an plega leis uèi, de poou que seis uèi vígoun, que seis oourïo áousoun, que soun couar coumprengue, e que s’ estèn counvèrtí, leis garíssi.
16Mai pèr vaoutrei, vouèsteis uèi soun erous de ce que vièn, e vouèsteis oourïo de ce qu’ áousoun.
17Car vou diou en verita que fouèsso de proufèt’ e de just’ an souëta de vèire ce que vià, e v’ an pa vi; e d’ entèndre ce qu’ entendè, e v’ an pa ’ntendu.
18Escoutà doun, vaoutre, la parabolo d’ aqueou que sameno.
19Cu que siègue qu’ escouto la paraoulo doou rouyaoume, e li fa pa ’tencièn, l’ espri malin vèn, e derrabo ce qu’ aviè ’sta samena din soun couar: vaqui aqueou qu’ a reçu la semenço lon doou camin.
20Aqueou que reçube la semenç’ aou mitan dei pèiro, es aqueou qu’ escouto la paraoulo, e que la reçub’ à l’ ouro mem’ emé joyo:
21Mai a je ’n eou de racino, e es que pèr un tèn; e couro li vèn caouqu’ enrábi vô de pèrsecucièn à caouso de la paraoulo, nen pren subran un sujè d’ escandal’ e de toumbaduro.
22Aqueou que reçube la semenço din leis espigno, es aqueou qu’ entènde la paraoulo; mai pèr aprè lei lagno d’ aquéstou siècl’ e lou faou lusèn dei richess’ estoúfoun en eou aquesto paraoulo, e la rèndoun enenfruchido.
23Mai aqueou que reçube la semenço dins uno bouèno tèrro, es aqueou qu’ escouto la paraoulo, que li fa ’tencièn, e que pouarto de frui, e rènde lou cèn, vô lou souassanto, vô lou trento pèr un.
24Li proupousé ’n’ aoutro parabolo, en dian: Lou rouyaoume doou cièl’ es pariè ’‐n‐un ôme qu’ aviè samena de bouèn gran din soun bèn.
25Mai que doou tèn que leis ôme dourmièn, soun enemi vengué, e samené de juèl aou mitan doou bla, e s’ en‐ané.
26L’ èrb’ aguèn poussa, e estèn mountad’ en espigo, lou juèl coumencé tambèn de parèisse.
27Alor lei sèrvitour doou pèro de famïo venguéroun li dire: Signour, avè pa samena de bouèn bla din vouèste bèn? De mounte vèn que l’ a de juèl?
28Li respoundé: Es un ôm’ enemi que li l’ a samena. E sei sèrvitour li diguéroun: Voulè que l’ anen derraba?
29Náni, li respoundé, de poou qu’ en derraban lou juèl, doou meme coou derrabessià lou bouèn gran.
30Lèissà crèisse l’ un e l’ aoutre finc’ à la mèissoún; e aou tèn de la mèissoún, dirai ei mèissouniè: Derrabà premièramen lou juèl, e lià‐lou en boutièro pèr lou brula: mai acampà lou bla din lou graniè.
31Li proupousé ’n’ aoutro parabolo, en li dian: Lou rouyaoume doou cièl’ es pariè ’‐n‐un gran de rabanèlo qu’ un ôme pren e sameno din soun chan.
32Aqueou gran es la pu pichouno dei semenço: mai cour’ a crèissu, es pu gran que toutei leis aoutrei lioume, e devèn un aoubre; de sorto que leis ooussèou doou cièle vènoun si paouva su sei branco.
33Li digué ’ncar’ un’ aoutro parabolo. Lou rouyaoume doou cièl’ es pariè aou levame qu’ uno fremo pren, e que mesclo din tres mesuro de farino, finco que la pasto siègue touto levado.
34Jèsu digué toutei aquelei caouv’ aou popl’ en parabolo; e li parlavo pa sènço parabolo:
35Pèr afin qu’ aquelo paraoulo doou proufèto sièguess’ acoumplido: Dourbirai ma bouco pèr parla ’n parabolo; publïarai de caouvo qu’ an estad’ escoundudo desempuèi la creacièn doou mounde.
36Alor Jèsu aguèn enmanda lou pople, vengué à l’ oustaou; e sei diciple s’ aprouchan d’ eou, li diguéroun: Esplicà‐nou la parabolo doou juèl samena din lou chan.
37E li respoundèn, li digué: Aqueou que sameno lou bouèn gran, es lou Fiou de l’ ôme.
38Lou chan es lou mounde: lou bouèn gran, es leis enfan doou rouyaoume; e lou juèl, es leis enfan de l’ iniquita.
39L’ enemi que l’ a samena, es lou diable: lou tèn de la mèissoún, es la fin doou mounde; lei mèissouniè, es leis ánji.
40Coumo doun si derrabo lou juèl, e que si brul’ aou fuè; n’ arribara de mem’ à la fin doou mounde.
41Lou Fiou de l’ ôme mandara seis ánji, que rabayaran e metran fouèro de soun rouyaoume toutei aquelei que soun d’ ooucasièn de toumbadur’ e d’ escandale, e aquelei que coumétoun l’ iniquita:
42E lei debaoussaran din lou fourniou doou fuè. Es aqui que l’ aoura de plour e de crucimen de dèn.
43Alor lei juste lusiran coumo lou souleou din lou rouyaoume de soun Pèro. Que l’ entènd’ aqueou qu’ a d’ oourïo pèr entèndre.
44Lou rouyaoume doou cièl’ es pariè ’‐n‐un tresor escoundu dins un chan, qu’ un ôme trobo, e qu’ escounde, e din la joyo que nen ressènte, vai vèndre tou ce qu’ a, e cromp’ aqueou chan.
45Lou rouyaoume doou cièl’ es enca pariè ’‐n‐u ôme qu’ es din lou trafi, e que cèrco de bouènei pèrlo;
46E que n’ aguèn trouba uno d’ un gran près, va vèndre tou ce qu’ aviè, e la crompo.
47Lou rouyaoume doou cièl’ es enca pariè ’‐n‐un arrè manda din la mar, que pren touto sorto de pèi:
48E cour’ es plen, lei pescadou lou tíroun su la ribo, mounte s’ estèn asseta, métoun ensèn touteis lei bouèn din d’ èisino, e jítoun defouèro lou marri.
49Es ce qu’ arribara ’ la fin doou mounde: leis ánji vendran, e separaran lei marri doou mitan dei juste;
50E lei jitaran din lou fourniou doou fuè. Es aqui que l’ aoura de plour e de crucimen de dèn.
51Avè‐t‐i bèn coumpré tout èiçô? Si, Signour, li respoundéroun.
52E ajusté: Es pèrqué tou douctour qu’ es bèn aprés en ce que regardo lou rouyaoume doou cièle, es pariè ’‐n‐un pèro de famïo, que tiro de soun tresor de caouvo nouvèlos e enciano.
53Couro Jèsu agué acaba toutei aquelei parabolo, parté d’ aqui.
54E estèn vengu à soun peïs, leis ensignavo din sei sinagôgo, de sorto que tout espanta, disièn: De mounte soun vengu ’n aqueou d’ èici ’quelo sagess’ e aquelei miracle?
55Es qu’ es pa lou fiou d’ aqueou charpantiè? À sa mèro li dièn pa Marïo? e sei frèro, Jaque, Joousè, Simoun e Judo?
56E sei sur soun pa toutei parmi naoutre? de mounte vènoun doun en aquestou d’ èicí toutei aquelei caouvo?
57E prenièn d’ eou un sujè d’ escandale. Mai Jèsu li digué: Un proufèt’ es sènç’ ounour que din soun peïs e din soun oustaou.
58E aqui li fagué pa fouèsso miracle, à caouso de l’ incredulita dei jèn.
Currently Selected:
San Matiou 13: OCI1866
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published in London in 1866.
