زَبور 30
30
مۆتکئے بدل ناچ و سُهبت
داوودئے زَبور. په مزنێن پرستشگاهئے وَپْکا#30:0 وَپْک، بزان چیزّے که په هُدایا گیشّێنگَ بیت. سئوتے.
1او هُداوند! ترا شان و سئوکتَ دئیان،
چیا که تئو منا چه جُهلانکیان چست کرت و
نهاِشتِت دژمن منی سرا شادهی بکننت.
2او هُداوند، منی هُدا! تئیی گوَرا په کُمکا پریاتُن کرت و
تئو منا چه ناجۆڑیا دْراه کرت،
3منی اَرواه چه مُردگانی جهانا در آورت و
چه آیانی نیاما که کَلّ و کبر بوتنت زندگ کرت.
4او هُداوندئے دۆستداران! په هُداوندا نازێنک بجنێت،
آییئے پاک و پَلگارێن نامئے شُگرا بگرێت.
5چیا که هِژمی دمانے و
مِهر و رهمتی اُمرئے دْراجیا.
بیت که سجّهێن شپے په گرێوگ بگوَزیت،
بله بامگواها شادهی وتی چهرگا زاهرَ کنت.
6من وتی آسودگیئے وهدا گوَشت:
”هچبر لرزێنگَ نبان.“
7او هُداوند! تئو منا چه وتی مِهر و رهمتا
مُهرێن کۆهێئے پئیما اۆشتارێنتگاَت،
بله وهدے وتی دێمِت چه من ترّێنت،
تُرستُن.
8او هُداوند! ترا تئوارُن جت،
تئیی گوَرا زاری و پریاتُن بُرز کرت:
9”منی مرکا چِه سوتّے مان و
کبرئے تها منی اێر رئوگا چۆنێن پایدگے؟
زانا، هاک ترا ستا دنت؟
جارَ جنت که تئو وپادار ائے؟
10او هُداوند! بِشکن و منی سرا مهربان بئے.
هُداوندا! منی مَدَت کنۆک بئے.“
11تئو منی مۆتک ناچ و سُهبتے کرت،
سوگی گُد و پۆشاک در کرت و
منا گۆن شادمانیا پۆشێنت،
12تانکه منی اَرواه ترا ستا بدنت و بێتئوار مبیت.
او هُداوند، منی هُدا! تان اَبد تئیی شُگرا گران.
Currently Selected:
زَبور 30: HPKB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© 2016-22 Wycliffe Bible Translators, Inc.
