زَبور 31
31
تئیی مئیار و باهۆٹَ بان
په سازگر و وشآوازانی سالارا. داوودئے زَبور.
1او هُداوند! تئیی مئیار و باهۆٹ بوتگان،
هچبر مئیل که شرمندگ ببان،
وتی اَدل و اِنساپئے تها منا نجات بدئے.
2وتی دلگۆشا گۆن من بدار و
منا زوتّ برَکّێن.
په من پناهئے تلارے بئے و
په منی رَکّێنگا مُهرێن کلاتے.
3په راستی منی تلار و کلات ائے،
په وتی نامئیگی منا راه سۆجَ دئیئے و رهشۆنیَ کنئے.
4منا چه آ داما در بیار که په من چێر و اَندێم اِنت،
چیا که منی پناه تئو ائے.
5وتی روه و ساها تئیی دستا دئیان.
او هُداوند، او وپادارێن هُدا! تئو منا رَکّێنئے.
6ترا چه آیان نپرت اِنت که دلگۆشِش گۆن بےاَرزشێن بُتان اِنت،
بله من تئیی سرا تئوکلَ کنان، او هُداوند!
7تئیی مِهرا گَلَ بان و شادهیَ کنان،
چیا که تئو منی سیهرۆچی دیستگاَنت و
منی اَرواهئے سکّیانی نێمگا هئیال گوَر کرتگ.
8منا دژمنانی دستا ندئیئے و
منی پادان پْراه و شایگانێن جاگهے اێرَ کنئے.
9او هُداوند! منی سرا رهم کن
چیا که پرێشان آن،
چمُّن چه گَم و اندۆهان نزۆر بوتگاَنت،
جسم و اَرواه هم.
10چیا که زِندُن گَمان وارتگ و
اُمر نالگان،
چه منی گناها،#31:10 یا: چه منی سیهرۆچیا. تاگتے په من پَشت نکپتگ و
هَڈّ و بندُن پوسّان اَنت.
11دژمنانی سئوَبا سُبکّ و کلاگی بوتگان،
هاس په همساهگان،
پجّارۆک چه من تُرسان اَنت و
هرکَس منا کوچه و دَمکانَ گندیت، تچیت.
12مُردگانی وڑا چه یاتا شتگان و
پْرشتگێن کونزگێئے پئیما بوتگان.
13چیا که بازێنێئے بُهتامان اِشکنگا آن،
تُرس و دهشت چه هر گوَرا،
گۆن یکدگرا پندلَ جۆڑێننت و
په منی کُشگا مَندر و رپکَ سازنت.
14بله او هُداوند! من تئیی سرا تئوکلَ کنان و
گوَشان که ”تئو منی هُدا ائے.“
15منی وهد و دمان تئیی دستا اَنت،
منا چه دژمنان برَکّێن،
چه همایان که منی رندا کپتگاَنت.
16دێما په وتی هزمتکارا دْرپشان کن،
گۆن وتی مِهرا منا برَکّێن.
17هُداوندا! مئیل که شرمندگ ببان،
چیا که ترا تئوارُن پِر جتگ،
بِلّ که شَرور سرجهل و شرمندگ ببنت و
مُردگانی جهانا بێتئوار.
18درۆگبندێن لُنٹش چُپّ باتنت،
که گۆن کِبر و اێر جنَگ پهرێزکارانی هلاپا په گُروناکی هبرَ کننت.
19تئیی نێکی چنکدر باز اِنت،
که په هُداتُرسان اَمبارِت کرتگ و
بَنی آدمانی چمّانی دێما په همایان پوره و سَرجم کرتگ
که تئیی باهۆٹَ بنت.
20اِشان وتی بارگاهئے پناها
چه مردمانی پندلان چێر و اَندێمَ دارئے و
وتی ساهگا چه بُهتام جنۆکێن زُبانان دور.
21هُداوندا ستا بات،
چیا که وتی اَجَبێن مِهرا همے وهدا په من پدّرَ کنت
که من دئوره بوتگێن شهرێئے پئیما اَنگِرّ آن.
22من چه وتی تُرسا گوَشت:
”چه تئیی چمّا سِستگ و دور کپتگان.“
اَنگت تئو منی پریات و زاریا اِشکنئے،
وهدے من په مَدَتا ترا تئوارَ کنان.
23او هُداوندئے سجّهێن دۆستداران! آییا دۆست بدارێت،
هُداوند وتی وپادارانی نگهپانیا کنت،
بله گُروناکێنان باز سزا دنت.
24او سجّهێنان که هُداوندئے ودارا اێت!
پُرزۆر ببێت و دلا ڈَڈّ کنێت.
Currently Selected:
زَبور 31: HPKB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© 2016-22 Wycliffe Bible Translators, Inc.
