امثال 11:26-28

چنانکه سگ به قی خود بازمی‌گردد، احمق نیز حماقتش را تکرار می‌کند. مردی را که در نظر خویش حکیم است، می‌بینی؟ به مرد نادان بیش از او امید هست! کاهل در خانه می‌ماند و می‌گوید: «شیری در راه در کمین است، شیری در وسط خیابانهاست!» در بر پاشنه‌اش می‌گردد، کاهل بر بسترش! کاهل دست به ظرف غذا فرو می‌برد اما از تنبلی به دهان برنمی‌آورد! کاهل در چشم خود حکیمتر است از هفت تن که پاسخِ خردمندانه می‌دهند! کشیدن گوش سگ ولگرد است، دخالت در مشاجرۀ دیگران! دیوانه‌ای را مانَد که تیرهای آتشین و مرگبار پرتاب کند، آن که همسایۀ خود را بفریبد و گوید: «مِزاح می‌کردم!» بدون هیزم، آتش خاموش می‌شود؛ بدون سخن‌چینی، مشاجره پایان می‌پذیرد. همچون زغال برای اخگر و چوب برای آتش است، مرد ستیزه‌جو برای داغ کردن آتش نزاع. کلمات سخن‌چین لقمه‌های لذیذ را مانَد که به اعماق وجود انسان فرو می‌رود. لبهای پر شور با دلی شریر، ظرفی گِلی است اندوده به نقرۀ پُر زنگار! کینه‌توز با سخنانش کینۀ خود را پنهان می‌کند، اما در دل خویش فریب را می‌پرورد. چون به نیکویی سخن گوید، باورش مکن، زیرا دلش از هفت کراهت آکنده است. هرچند بُغض خویش به حیله پنهان دارد، شرارتش در میان جمع آشکار خواهد شد. هر که چاهی بکند، خود در آن خواهد افتاد؛ هر که سنگی بغلتاند، به سوی او بر خواهد گشت. زبان دروغگو از قربانیان خود نفرت دارد، و دهان چاپلوس ویرانی به بار می‌آورد.