Psalmen 104

104

Däm Schepfa siene Macht un Leew

1Low dän Harn, miene Seel. Oo Har mien Gott, du best sea groot; du best scheen un prachtvoll jekjleet. 2Du trakjst die Licht äwa soo aus een Kjleet; du spreetst dän Himmel ut aus eene Fluadakj, 3un lajchst de Baulkjes to diene Bowastow opp däm Wota; du brukst de Wolkjen aus diene Woages, un foascht opp de Flichten vom Wint. #1Mo 1,6-8; Psa 18,10-12 4Du brukst dän Wint toom diene Norechten utleewren un Fiaflaumen aus diene Deena. #Heb 1,7 5Du sadsd de Ieed opp äaren Grunt, daut dee eewich opp äare Städ blift. #Mat 24,35; Opb 21,1 6Du deetst dee met Wota bedakjen soo aus met een Kjleet, daut uk de Boaj unja Wota wieren. 7Oba von dien schellen brocht daut Wota sikj wajch; aus dien Rummel knauld, veleet daut plazlich; 8Daut rand von huach opp de Boaj en de Schluchten nenn, no dän Plauz, dän du fa an bestemt hautst. 9Du hast eene Jrenslienje jetrocken, wua daut Wota niemols mea äwa komen kaun, de Welt to bedakjen. #Hiob 38,8-11; Spr 8,29

10Hee lat Wotakjwalen oppkomen, daut de Streem tweschen de Boaj ranen, 11wua aule Tieren opp de Stap drinkjen kjennen, un de wille Äsels sikj dän Darscht stellen. 12Doa aum Wota wonen uk de Väajel, un sinjen mank de Asta. 13Du latst daut Wota vom Himmel opp de Boaj rauf komen, daut de Ieed jenuach kjricht äare Frucht to droagen. 14Du moakst daut Graus waussen fa daut Vee, un jefst dän Mensch Sot, daut hee de Ieed beoabeiden un Broot arnten kaun, 15Wien, dee am daut Hoat froo moakt, un Eelj, wuaderch een Jesecht scheen woat, un Broot, daut de Menschen daut Hoat stoakj helt. 16Dän Harn siene Beem kjrieen jenuach Wota, de Zeeda opp däm Libanon, dee hee jeplaunt haft. 17Doa moaken de Väajel äare Nasta; de Storch wont en de Taunenbeem. 18De huage Boaj sent fa de wille Kosen, un en de Steenretzen wonen de Ieedschwien.

19Du hast de Mon jemoakt, de Joarestieden entodeelen, un de Sonn weet, wanea unja to gonen. #Psa 74,16 20Du moakst daut diesta, un de Nacht es doa; dan komen de wille Tieren en de Welda äwadäl. 21De junge Leiws gonen rom un brellen un sieekjen no daut, waut Gott an to fräten jeft. 22Wan de Sonn oppjeit, gonen see trigj em Vestäakj. 23Dan gonen de Menschen wada rut no äare Oabeit un schaufen bat zeowes.

24Oo Har, woo sent diene Woakjen doch soo väl un soo groot! En diene Weisheit hast du daut aula jemoakt, un de Ieed es voll von däm, waut du jeschaufen hast. #1Mo 1,31 25Doa es daut Mäa, groot un breet; daut kreiwelt voll groote un kjliene Tieren, daut see nich to talen sent. 26Doa foaren de Schäp han un häa; doa haben de groote Fesch, dee du jemoakt hast, een lostjet Läwen.

27Dise räakjnen aula doamet, daut du an to rajchte Tiet foodren woascht. #(27 un 28) Psa 145,15-16 28Wan du an daut jefst, saumlen see daut opp; wan du diene Haunt opmoakst, woaren dee von daut goode aula saut. 29Wan du dien Jesecht vestakjst, äwakjemt an eene schrakjelje Angst; wan du an dän Odem wajchnemst, stoawen see un woaren wada to Stoff. #1Mo 3,19 30Du schekjst dienen Jeist ut, un dee woaren jeschaufen, un du jefst de Ieed een nieet Läwen.

31Dän Harn siene Iea es eewich; lot am sikj to siene Woakjen freien. 32Wan hee de Ieed aunkjikjt, scheddat dee sikj, un wan hee de Boaj aunschieet, dan rieekjren dee. 33Ekj woa derch mien gaunzet Läwen von mienen Gott sinjen, un soo lang aus ekj läw, mienen Gott lowen. 34Muchten die miene Aundachten jefaulen. Ekj sie froo em Harn. 35Oba muchten de Sinda von de Ieed veschwinjen, un kjeene gottloose mea sennen. Low dän Harn, oo miene Seel! Haleluja!

Currently Selected:

Psalmen 104: PB

Highlight

Compare

Copy