Hiob 34
34
Gott deit nuscht orrajcht
1Un dan säd Elihu:
2Jie weeten väl un sent weis,
nu horcht waut ekj sajen well.
3Soo aus de Tung daut Äten schmakjt,
soo schazt daut Ua de Wieed auf. #Hiob 12,11
4Well wie emol derchdenkjen waut Hiob sajcht,
woo kaun dit rajcht un goot sennen?
5Hee sajcht, hee es jerajcht,
un Gott helt trigj, waut am traft; #Hiob 33,9; 27,2
6daut Gott am orrajcht beschulcht,
daut siene Feil am onen Uasoak kjwält. #Hiob 6,4; 9,15.20
7Es noch wua een Mensch soo aus Hiob,
dee aundre soo leicht veacht
aus hee Wota nemt un drinkjt? #Hiob 15,16
8un dee en Jesalschoft met Sinda jeit
un sikj met de gottloose aufjeft? #Psa 1,1
9Hee sajcht: “Daut helt sikj aula jlikj,
uk wan eena vesieekjt Gott to jefaulen.” #Hiob 9,22
10Nu horcht, dee jie vestonen kjennen,
daut wia daut latste, wan Gott sikj vejinkj,
un dee, dee aule Macht haft, orrajcht deed. #5Mo 32,4; 2Chr 19,7; Hiob 8,3
11Hee jeft jiedrem, waut dee vedeent haft,
un tolt doano ut aus dee läft. #Psa 18,26-27; Reema 2,6; Opb 22,12
12Daut es doch kloa, daut Gott nuscht schlajcht deit,
un dee, dee aule Macht haft, nich rajcht vedreit. #Hiob 19,6
13Wäa stald am äwa de Welt aun?
Wäa haft aules oppe Ieed aum gonen jebrocht?
14Wan hee bloos aun sikj docht,
un Jeist un Läwen trigjhilt,
15wudd aulet Läwen vegonen,
un vom Mensch bloos Ieed äwabliewen. #Psa 104,29
16Wan du waut vestonen kaust,
dan horch waut ekj to sajen hab.
17Wudd eena, dee jäajen daut rajchte es, rejieren?
Vedaumst du däm, dee aule Macht haft un jerajcht es,
18un to däm Kjennich sajcht: “Du Schosel”,
un to de Volkjsleida: “Jie beese Mana”?
19Hee trakjt de Volkjsleida nich väa,
un helt däm rikjen nich hecha aus däm oamen;
hee haft dee aula jemoakt.
20Haustich, bie Meddanacht, stoawen dee;
de Menschen woaren aunjejräpen un sent wajch;
Gott kaun leicht eenen Leida wajchnämen.
21Hee sitt waut een jiedra deit,
un weet krakjt waut dee väahaben. #Hiob 31,4; Spr 5,21
22Doa es kjeene Städ soo diesta ooda soo deep veschloten
daut de beese sikj doa vestäakjen kjennen. #Psa 139,11-12
23Gott haft kjeenem daut verhäa jesajcht,
wanea hee ver am toom Jerecht komen mott.
24Hee brakjt de groote dol onen an to froagen,
un stalt aundre en dee äare Städen;
25hee weet krakjt waut dee doonen,
un brinjt dee äwa Nacht enne Grunt un tosied.
26Hee bestroft dee fa äare Sinden,
em opnen ver väle Zeijen,
27wiels de Menschen sikj von Gott dreiden,
un siene Wäaj nich nogonen wullen.
28Soo kjeem daut bat doa, daut Gott
de oame äa hielen to hieren kjrieech. #1Mo 16,11
29Wäa woat Gott beschuljen, wan hee stell blift?
Woon Launt ooda Mensch kaun am seenen,
wan hee sien Jesecht vestakjt?
30Hee lat dän gottloosen, dee sien Volkj
unjadrekjen deit, nich rejieren.
31Wan doa wäa ver Gott bekjant un sajcht:
“Ekj wia orrajcht un woa nich mea soo;
32belia mie waut ekj nich see,
ekj well nich mea daut orrajchte doonen.”
33Sull Gott dan aundasch haundlen,
wiels du bekjant hast?
Denkj die daut derch un saj;
du motst dit entscheiden.
34Dee waut goot vestonen kjennen,
un de Weise, waut mie toohieren, woaren sajen:
35“Hiob haft nich vestentlich jerät;
waut hee sajcht, paust nich toop.” #Hiob 38,2
36Mucht Hiob bat opp daut latste aufjeprooft woaren,
wiels hee rät aus een gottloosa.
37Hee deit nich bloos orrajcht,
hee bekjant nich siene Sinden,
un hieet nich opp jäajen Gott to räden.
Currently Selected:
Hiob 34: PB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Plautdietsch Bible © 2003 Kindred Productions and United Bible Societies Association, Inc.
