Hiob 20
20
Zofar siene tweede Räd: Lieden kjemt von Schult, onen Utnom
1Dan säd Zofar von Naama:
2Wacht een bät. Dit lat mie nich toch.
Hia mott ekj fuaz waut to sajen.
3Waut du sajchst kjemt mie too dicht bie;
mie sticht eene Auntwuat opp, dee rut mott.
4Du weetst doch, daut noch emma,
soo lang aus Menschen oppe Ieed jewast sent,
5de gottloose eene korte Freid haben,
un daut scheengonen fa dän Sinda fuaz ut es.
6Uk wan dee bat huach enne Loft rieekjt,
un sien Kopp bat aun de Wolkjen kjemt, #(6 un 7) Psa 37,35-36
7veschwinjt dee aus sien Mest oppe Stap;
un dee waut am jeseenen haben,
froagen, wua dee jebläwen es. #Micha 7,10
8Dee veschwinjt aus een Droom,
un waut eenem enne Nacht groot woat,
es dan lota doch nich to finjen.
9Kjeena, dee däm jeseenen haft,
sitt däm dan noch wada;
dee es opp siene jeweenelje Städ nich to seenen. #Psa 37,10
10Siene Kjinja woaren bie de oame prachren gonen,
un hee mott selfst trigjstalen, waut hee jewonnen haft.
11Wan hee noch junk un stoakj es,
mott hee enne Ieed jelajcht.
12Hee jleicht dän Jeschmak von daut beese em Mul,
un vestakjt daut aus waut scheenet unjare Tung;
13hee well daut nich oppschlucken,
un daut scheengonen nich opphieren loten.
14Oba enne Moag es daut toom schoden,
un stakjt aus Schlangenjeft;
15hee mott, waut hee jenomen haft, trigj kolkjen.
Gott drift am daut utem Buck rut.
16Waut hee doljeschlukt haft, es Jeft,
daut es Schlangenjeft, waut am ombrinjen woat;
17hee woat sikj nich freien kjennen
to de Malkj un dän Honnich, waut doa ranen.
18Hee woat väl jewennen, waut am nuscht halpt,
un sikj nich freien to daut, waut hee sikj enjetuscht haft, #5Mo 28,30-33
19wiels hee de oame daut schwoa muak un dee nich holp,
un hee sikj Hiesa tooieejend, waut hee nich jebut haud.
20Wiels hee nienich tofräd wort met daut, waut hee kjrieech,
un nuscht toch leet, waut am jankad,
21wia nuscht äwajebläwen, daut hee doavon läwen kunn,
un hee woat oppe Lenjd nich goot auf sennen.
22Wan hee ieescht von aules haft, dan duat hee un enjst hee sikj,
un aul de Trubbel, von dee waut lieden, trafen am.
23Dee woat mea aus jenuach kjrieen,
wan Gott siene Wutt opp am raufprosselt,
enne Städ daut am Äten toojedroacht woat.
24Wan hee von een iesanet Schwieet wajchrant,
veritt am eene bronsne Feil;
25de Feil puakst ut sien Rigjen rut,
eene blanke Spetz stakjt derch siene Gaul;
hee es von groote Angst benomen. #5Mo 32,41
26Dit es de diestre Nacht, dee no am jeluat haft;
een Fia, waut kjeen Mensch aunjestekjt haft,
vebrent siene Städ un aules waut hee haft. #5Mo 32,22
27De Himmel dakjt siene Schult op,
un de Ieed es een Zeij jäajen am;
28waut hee toopjesaumelt haft, woat wajchjefieet woaren,
aun dän Dach wan Gott sienen Oaja looslat.
29Dit es waut de gottloosa doafäa kjricht;
daut es waut am tookjemt no Gott sien Wuat.
Currently Selected:
Hiob 20: PB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Plautdietsch Bible © 2003 Kindred Productions and United Bible Societies Association, Inc.
