Hebräa 4
4
De Ru von Gott
1Wiels daut Vespräakjen, en Gott siene Ru nenn to komen, noch steit, well wie gaunz doano seenen, daut kjeena von junt doarenn trigj blift. 2Ons es de goode Norecht jesajcht worden jrod soo aus jane Menschen enne Wiltnis. Oba de jeprädichte Bootschoft holp an nuscht, wiels see nich jleewden, aus see daut hieeden. #4,2 Eenje oole Schreften sajen wiels daut nich eene Gloowenssach wort, fa dee waut daut hieeden.
3Wie oba, dee wie jleewen, gonen en de Ru nenn, soo aus hee säd:
“Ekj schwua en mienem Oaja, daut see nich en miene Ru nenkomen sullen.” #Psa 95,11; Heb 3,11
Doabie es hee met sien Woakj aul foadich von don aun, aus de Welt jemoakt wort. 4Opp eene aundre Städ haft hee vom säwenden Dach soo jesajcht: “Un aum säwenden Dach rud Gott von aul siene Oabeit.” #1Mo 2,2 5Un dan säd hee oba uk wada: “See sellen nich en miene Ru nenkomen.”
6Wiels daut noch soo steit, daut eenje en dise Ru nenn komen woaren, un dee, dän daut toieescht jeprädicht wort, nich nenn jekomen sent, wiels see nich jleewden un nich jehorchten, 7stalt hee noch eemol eenen Dach, een “vondoag”, doafäa reed. Lange Tiet nohäa leet hee derch David sajen: “Vondoag! Wan jie vondoag siene Stemm hieren woaren, dan vehoat june Hoaten nich.” #Heb 3,7
8Wiels wan Josua an to dee Ru jebrocht haud, wudd Gott #4,8 Griechisch hee nohäa nich noch von eenem aundren Dach jerät haben. #5Mo 31,7; Jos 22,4 9Soo jeft daut fa Gott sien Volkj noch eene vesproakne Ru, eene Sabatru. 10Daut es soo, wäa en Gott siene Ru nenn kjemt, dee rut uk von siene Oabeit, jrod soo aus Gott von siene. #Opb 14,13 11Well wie doaropp han aule Fliet aunsaten, en dise Ru nenn to komen, daut nich irjentwäa tofaul komen mucht derch onjehuarsom sennen, soo aus jane. #Heb 3,16-19
12Gott sien Wuat läft un es kjraftich un schoapa aus daut schoapste dobbelt schniedende Schwieet, un schnitt derch bat daut Seel un Jeist uteneen deelt, uk Jläda un Moakjt frie lajcht. Daut Wuat recht de Jedanken un Enstalungen em Hoat. #Jer 23,29; Opb 2,12 13Doa es nuscht waut Gott nich sitt. Aules licht gaunz frie un opjedakjt ver siene Uagen, un wie motten ons ver am veauntwuaten.
Jesus rät fa ons bie Gott
14Wiels wie Jesus, Gott sienen Sän, aus Huagenpriesta haben, dee derch dän gaunzen Himmel jegonen es, well wie aun ons Bekjantnis fausthoolen. #Heb 3,1; 9,11-12; 10,23 15Wie haben nich eenen Huagenpriesta, dee nich met onse Schwakheiten metfeelen kaun, oba eenen, dee en aules krakjt soo vesocht worden es aus wie sent, oba onen to sindjen. #Joh 8,46; Heb 2,18 16Doawäajen well wie voll vetruen nom Jnodentroon gonen, daut wie Metleet kjrieen un Jnod finjen to de rajchte Tiet, wan ons de Help needich fälen woat. #Reema 3,25; 5,2
Currently Selected:
Hebräa 4: PB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Plautdietsch Bible © 2003 Kindred Productions and United Bible Societies Association, Inc.