San Marc 14
14
Gesu‐Crist ount da una foumna; a coumanda e a fa la pasqua coun l’ucaristia; a predis ai so dissepoul ch’al lou abbandounëriou, e a së artirà ënt ’l giardin dë Getsemani; peui a l è pià, mënà ën giustissia, e arnegà da Pietrou.
1Oura la festa dë pasqua e dë pan sensa lëva a l era doui dì dop; e i principai sacrificatour e i Scriba a sërcavou coum a poudriou ëmpadrouni‐sse dë Gesu për furbaria, e fé‐lou meuiri.
2Ma a disiou: Nen durant la festa, për paura ch’a së fassa dë tumult fra ’l popoul.
3E coum a l era a Betania, ënt la ca dë Simoun ’l leprous, e ch’a l era a taula, a i è vënù‐ie ënsilì una ch’a l avia un vass d’alabastr, pien dë përfum dë nard pur, e dë gran pressi; e a l ha rout ’l vass, e spantià ’l përfum sù la testa dë Gesu.
4E a i n’a i è stài‐ne queicadun ch’a soun stà‐ne indegnà, e a disiou: A cosa servë‐lou dë përdi coul përfum?
5Përché a poudia vend‐se pi dë trësent dëne e dé‐sse ai pover. E coussì a n’a mourmouravou countra dë chila.
6Ma Gesu a l ha dit: Lasse‐la; përché i fe‐ve dëspiasi? A l ha fait una bouna assioun ënvers dë mi.
7Përché i avrì sempre dë pover coun voui aiti, e i poudrì fé‐ie dël ben tutte le volte ch’i vourrì; ma mi, i m’avrì nen sempre.
8A l ha fait lon ch’a l era ënt so pouter; a l ha anticipà d’ounsi mè corp për mia sepultura.
9In verità i vë diou, ch’ënt qualounque leug dël mound ch’a sarà predicà st’evangeli, sò‐ssi dëcò ch’a l ha fait a së tournërà di ën memoria dë chila.
10Anloura Giuda Iscariota, un d’i doudess, a s’è ëndàssëne vers i principai sacrificatour për dei‐lou ënt soue man;
11Sti‐ssi avend‐lou senti a soun ralegrà‐ssëne, e a l han proumëtù‐ie dë dé‐ie dë dëne; e a sërcava coum a l avria dài‐lou coumoudament.
12Oura ’l prim dì d’i pan sensa lëva, ch’a së sacrificava l’agnel dë pasqua, i so dissepoul a l han di‐ie: Doua veus‐tu ch’i vadou a prounté‐te a mangé l’agnel dë pasqua?
13E a l ha mandà doui d’i so dissepoul, e a l ha di‐ie: Ënde ënt la sità, e un om a vë venërà ëncountra, pourtand un vass d’acqua; ënde‐ie apress.
14E ënt qualounque leug ch’a intra, die al padroun dë la ca: ’L padroun a dis: Doua l è‐lou l’allog doua ch’i mangëreu l’agnel dë pasqua coun i mè dissepoul?
15E chiel a vë moustrërà una gran stansa ournà e prounta; prounte‐ne ënsilì l’agnel dë pasqua.
16I so dissepoul adounque a soun ëndà‐ssëne, e essend arrivà ënt la sità, a l han trouvà tut, coum a l avia di‐ie, e a l han prountà l’agnel dë pasqua.
17E ënvers la seira Gesu a l è vënù chiel istess coun i doudess.
18E coum a l erou a taula, e ch’a mangiavou, Gesu a l ha di‐ie: In verità i vë diou, chë un dë voui aiti, ch’a mangia ënsem a mi, a më tradirà.
19E a l han coumensà a attristé‐sse; e a l han di‐ie un apress a l’aut: L è‐lou mi? E l’aut: L è‐lou mi?
20Ma a l ha rëspoundù‐ie, e a l ha di‐ie: A l è un d’i doudess ch’a bagna coun mi ënt ’l piat.
21Sicurament, ’l Fieul dë l’om a së n’a va, secound ch’a l è scrit dë chiel; ma maleur a l’om da chi ’l Fieul dë l’om a l è tradi; a saria stait boun për coul om ënsilì dë nen essi nassù.
22E coum a mangiavou, Gesu a l ha pià ’l pan, e dop d’avei dait gloria a Diou, a l’ha roumpù‐lou, e a l ha dài‐lou, e a l ha di‐ie: Pie, mange, sò‐ssi a l è mè corp.
23Peui avend pià la coupa, a l ha rendù grassia, e a l ha dài‐la; e a l han bëvù‐ne tutti.
24E a l ha di‐ie: Sò‐ssi a l è mè sang, ’l sang dël testament neuv, ch’a l è vërsà për diversi.
25In verità i vë diou, ch’i beivëreu pi nen dël frut dë la vigna fin al dì ch’i lou beivëreu neuv ënt ’l regno d’Iddiou.
26E quand a l han avù cantà ’l cantico, a soun ëndà‐ssëne a la mountagna d’i Ulivè.
27E Gesu a l ha di‐ie: I sarì tutti sta neuit scandalisà ënt mi, përché a l è scrit: I dareu giù al bërge, e le pecore a saran tutte spatarà.
28Ma dop ch’i sareu arsussità, i andareu dënans a voui aiti ën Galilea.
29E Pietrou a l ha di‐ie: Quand bin tutti a sariou scandalisà, për mi, i lou sareu nen.
30E Gesu a l ha di‐ie: In verità i të diou, ch’ëncheui, propi dë sta neuit, prima chë ’l gal a l abbia cantà doue volte, të më arneghëras tre volte.
31Ma Pietrou a disia ancoura pi fortement: Quand bin a bësougneissa ch’i meuira coun ti, i të arneghëreu nen; e tutti a l han di‐ie l’istess.
32Peui a soun vënù ënt un leug për nom Getsemani; e a l ha di‐ie ai so dissepoul: Aste‐ve ënsissi fin ch’i abbiou pregà.
33E a l ha pià coun chiel Pietrou, e Giacou, e Giouan, e a l ha coumensà a spaventé‐sse e a agité‐sse moutouben.
34E a l ha di‐ie: Mia anima a l è piena d’afan fin ch’i meuira, ste sì e vigile.
35Peui a l è ëndait ën po pi ën là, e a s’è campà‐sse ën terra, e a pregava, chë s’a fussa poussibil, l’oura a passeissa lountan da chiel.
36E a disia: Abba, Pare, të peule tut; trasporta sta coupa lountan da mi: però, nen lon ch’i veui, ma lò chë të veule ti.
37Peui a l è tournà, e a l ha trouvà‐ie ëndurmi; e a l ha di‐ie a Pietrou: Simoun, deurmës‐tu? Has‐tu nen poudù vié un’oura?
38Vigile, e preghe ch’i intre nen ën tentassioun; përché, ën quant al spirit, a l è prount, ma la carn a l è debil.
39E a s’è tournà‐ssne ëndé, e a l ha pregà, disand le stesse parole.
40Peui essend tournà vëni, a l ha ëncoura trouvà‐ie ëndurmi, përché a l aviou i eui grev; e a saviou nen cosa rispoundi‐ie.
41A l è vënù për la tersa volta, e a l ha di‐ie: Deurmi pura d’or’ ën là, e arpouse‐ve; a basta, l’oura a l è vënùa; eccou, ’l Fieul dë l’om a va essi dait ënt le man d’i cattiv.
42Ausse‐ve, ëndouma; eccou, coul ch’a më tradis a s’avësina.
43E subit, mentre ch’a parlava ancoura, Giuda, un d’i doudess, a l è vënù, e coun chiel dë gran troupa coun dë spa e dë bastoun, për part d’i principai sacrificatour, e d’i Scriba, e d’i ansian.
44Oura coul ch’a lou tradia a l avia dait un segnal tra dë lour, disand: Coul ch’i basëreu, a l è chiel; ciape‐lou, e mëne‐lou via coun cautela.
45Quand dounque a l è vënù a s’è avësinà‐sse subit dë chiel, e a l ha di‐ie: Mè padroun, mè padroun, e al l’ha basà‐lou.
46Anloura a l han buttà‐ie le man acol a Gesu, e a l’han pià‐lou.
47E un dë coui ch’a l erou lì present a l ha tirà soua spa, e a l ha dà‐ie al sërvitour dël gran sacrificatour, e a l ha pourtà‐ie via l’ouria.
48Anloura Gesu a l ha pià la parola, e a l ha di‐ie: Seve surti coum a fussa apress a un brigant, coun dë spa e dë bastoun, për pié‐me.
49I erou tutti i dì ën mes a voui aiti insegnand ënt ’l tempio, e i eve nen pià‐me; ma tut sò‐ssi a l è arrivà, për chë le scriture a siou coumpié.
50Anloura tutti a l’ han abbandounà‐lou, e a soun scapà‐sse.
51E un certou giouvënot a i ëndasia apress, ënvëluppà ënt un linseul sù ’l corp patanù; e queich giouvou a l’han pià‐lou.
52Ma lassand so linseul, a s’è scapà‐sse da lour tut patanù.
53E a l han mënà Gesu al gran sacrificatour, e lì a soun radunà‐sse tutti i principai sacrificatour, i ansian, e i Scriba.
54E Pietrou a lou seguitava da lountan fin ënt la court dël gran sacrificatour; e a l era astà ënsem ai sërvitour, e a së scaudava vësin al feu.
55Oura i principai sacrificatour e tut ’l councisteuri a sërcavou queich testimounianse ëncountra Gesu për fé‐lou meuiri; ma a n’a trouvavou nen.
56Përché diversi a disiou dë fausse testimounianse ëncountra chiel; ma le testimounianse a bastavou nen.
57Anloura queicadun a soun aussà‐sse, e a l han pourtà dë testimounianse fausse ëncountra chiel, disand:
58I avouma senti ch’a disia: I campëreu giù st’ tempio ch’a l è fait coun la man; e ënt tre dì i n’a tournëreu fabriché un aut, ch’a sarà nen fait coun la man.
59Ma coun tut lon coule testimounianse a bastavou nen.
60Anloura ’l gran sacrificatour, aussand‐se ën mes, a l ha interrougà Gesu, disand: Rëspounds‐tu niente? Cos’ è‐lou chë sti‐ssi a diciarou ëncountra ti?
61Ma a l è stait chiet, e a l ha rëspoundù niente. ’L gran sacrificatour a l’ ha ancoura interrougà‐lou, e a l ha di‐ie: Seus‐tu ’l Crist, ’l Fieul dël Benedet?
62E Gesu a l ha di‐ie: I lou soun; e vëdrì ’l Fieul dë l’om astà a la dritta dë la poutensa d’Iddiou, e venand sù le nuvoule dël ciel.
63Anloura ’l gran sacrificatour a l ha sciancà soue vëstimente, e a l ha dit: Cosa l oum‐ne pi a fé dë testimoni?
64I eve senti la bëstëmia: cosa vë smië‐lou? Anloura tutti a l han coundanà‐lou coume degn dë mort.
65E queicadun a soun buttà‐sse a scraci‐ie ëncountra, e a curvi‐ie ’l moustas, e a dé‐ie dë sgiaf; e a i disiou: Proufetisa, e i sërgent a i dasiou dë patele coun soue vërghe.
66Oura mentre chë Pietrou a l era giù ënt la court, a i è vënù‐ie una dë le serve dël gran sacrificatour.
67E quand ch’a l ha vëdù Pietrou ch’a së scaudava, al l’ha guardà‐lou ën faccia, e a l ha di‐ie: E ti, të l ere ënsem a Gesu ’l Nazareo.
68Ma chiel a l’ha negà‐lou, disand: I lou counossou nen, e i seu nen lon chë të die; peui a l è surti fora, al vestiboul, e ’l gal a l ha cantà.
69E la serva avend‐lou guardà tourna, a s’è buttà‐sse a di a coui ch’a l erou lì present: Coust‐ssi a l è dë coule gent ënsilì.
70Ma al l’ha negà‐lou una secounda volta. E ancoura ën poc apress, coui ch’a l erou lì present a l han dit a Pietrou: Sicurament ti të seus dë coule gent ënsilì, përché të seus Galilean, e to linguage a si rapporta.
71Anloura a s’è buttà‐sse a maledi chiel istess e a giuré, disand: I counossou nen coul om ch’i die.
72E ’l gal a l ha cantà për la secounda volta; e Pietrou a s’è ricourdà‐sse dë coula parola ch’a l avia di‐ie Gesu: Prima chë ’l gal a l abbia cantà doue volte, të më arneghëras tre volte. E essend surti, a l ha piourà.
Currently Selected:
San Marc 14: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
