San Luca 20
20
Gesu‐Crist a rispound ai Scriba. Le parabole d’i vignoulant, e dë la pera arbuttà. ’L tributo douvù a Cesare. A istruis i Sadducei dë la risurressioun, e dël Messia, Fieul e Sëgnour dë David.
1E a l è arrivà un dë coui dì ënsilì, mentre ch’a insegnava ’l popoul ënt ’l tempio, e ch’a evangelisava, chë i principai sacrificatour e i Scriba a soun ëntrà ënsem ai ansian.
2E a l ha parlà‐ie, disand: Dis‐ne coun che autourità të fas ste cose, oppura chi ch’a l è coul ch’a t’ha dà‐te cousta autourità?
3E Gesu rispoundand, a l ha di‐ie: I v’interroughëreu dëcò sù un articoul, e de‐me risposta:
4’L batesim dë Giouan ere‐lou dël ciel, o d’i omini?
5Oura a dësputavou tra dë lour, disand: S’i diouma: Dël ciel, chiel a dirà: Përché dounque l’eve nen crëdù‐lou?
6E s’i diouma: D’i omini, tut ’l popoul a ne lapidërà; përché a soun persuas chë Giouan a l era un proufeta.
7Ën vista dë lon a l han rispost: Ch’a saviou nen dë doua a l era.
8E Gesu a l ha di‐ie: I vë dirai pa dëcò coun che autourità i fas ste cose.
9Anloura a s’è buttà‐sse a di al popoul sta parabola: Un om a l ha piantà una vigna, e a l ha fità‐la a dë vignoulant, e a l è stait un pes fora.
10E ënt la stagioun dë la frnta, a l ha mandà un sërvitour dai vignoulant, për ch’a i deissou dël frut dë la vigna, ma i vignoulant dop d’avei‐lou savatà, a l’han mandà‐lou via sensa.
11A l ha mandà‐ie tourna un aut sërvitour; ma a l’han dëcò savatà‐lou, e dop d’avei‐lou tratà indegnament, a l’han mandà‐lou via sensa.
12A l ha tournà‐ne mandé un ters; ma a l’han dëcò ferilou, e a l’han campà‐lou fora.
13Anloura ’l sëgnour dë la vigna a l ha dit: Cos’hai‐ne da fé? I mandëreu mè fieul, ’l predilet, a peul essi chë quand ch’a lou vëdou, a lou rispettëran.
14Ma tost ch’i vignoulant a l’han vëdù‐lou, a l han rasounà tra dë lour, disand: Coust‐ssi a l è l’erede; vëni, massoumë‐lou, për chë l’eredità a sia nosta.
15E a l’han campà‐lou fora dë la vigna, e a l’han massà‐lou. Cosa avrà‐lou dounque a fé‐ie ’l padroun dë la vigna?
16A venërà, a farà peri coui vignoulant ënsilì, e a darà la vigna a d’aiti. E lour avend senti son, a l han dit: Dio ci liberi!
17Anloura a l ha guardàie, e a l ha dit: Cosa dounque veul‐lou di lon ch’a l è scrit: La pera ch’a l han arbuttà coui ch’a fabricou, a l è diventà la pera meistra dël angoul.
18Chiounque a caschërà sù sta pera, a sarà buttà a toc; e a sgnichërà coul sù ’l qual chila a caschërà.
19E i principai sacrificatour e i Scriba a l han sërcà bel e ënt coul moument dë butté‐ie le man ados, përché a l aviou benissim counoussù ch’a l avia dit coula parabola countra dë lour, ma a l han avù paura dël popoul.
20E ousservand‐lou, a l han mandà dë gent ch’a l erou d’accordi, e ch’a fasiou count d’essi dë gent da ben, për pié‐lou in parola, e për dé‐lou a la douminassioun e a la poutensa dël gouvernatour;
21Cousti‐ssi a l’han interrougà‐lou, disand: Padroun, i savouma chë të parle, e chë t’insegne d’una manera counfourm’a la giustissia, e chë të guarde nen a l’apparensa dë le përsoune, ma chë t’insegne ’l vouler d’Iddiou in verità.
22N’è‐lou permes dë paghé ’l tributo a Cesare, o no?
23Ma chiel, essend‐se accourzù dë soua astussia, a l ha di‐ie: Përché veuli tenté‐me?
24Fe‐me vëdi un dëne; dë chi è‐lou ch’a l ha l’imagine e l’iscrissioun? Lour a i han rispost: Dë Cesare.
25E chiel a l ha di‐ie: Rendi dounque a Cesare le cose ch’a soun a Cesare; e a Diou le cose ch’a soun a Diou.
26Coussì a l han nen poudù trouvé‐ie da di ënt soua risposta ën prësensa dël popoul; ma tut stupi dë soua risposta, a soun stait chiet.
27Alloura queicadun d’i Sadducei, ch’a negou dë pianta la risurressioun, a soun avësinà‐sse, e a l’han interrougà‐lou,
28Disand: Padroun, Mose a l ha lassà‐ne për scrit, chë së ’l fratel dë queicadun a l è mort avend una foumna, e ch’a sia mort sensa masëna, so fratel a pia soua foumna, e ch’a daga dë masëna a so fratel.
29Oura a i è stà‐ie sett fratei, d’i quai ’l pi vei a l ha pià una foumna, e a l è mort sensa masëna.
30E ’l secound a l’ha pià‐la, e a l è mort dëcò sensa masëna.
31Peui ’l ters a l’ha pià‐la, e coussì tutti i sett; e a soun mort sensa lassé gnune masëna.
32E dop tutti lour la foumna a l è dëcò morta.
33Dë qual dë lour aiti sarà‐la dounque foumna ënt la risurressioun? Mentre i sett a l’han avù‐la për foumna.
34E Gesu rispoundand, a l ha di‐ie: I fieui dë coust secoul a piou e a soun pià ën matrimoni.
35Ma coui ch’a saran fait degn d’outëni coul secoul ënsilì e la risurressioun d’i mort, a piëran nen, nè a saran pià ën matrimoni.
36Përché a poudran papi meuiri, da già ch’a saran simil ai angel, e ch’a saran fieui d’Iddiou, essend fieui dë la risurressioun.
37Oura ch’i mort a arsussitou, Mose istess a l’ha fà‐lou vëdi vësin al bussoun, quand ch’a ciama ’l Sëgnour ’l Diou d’Abraam, e ’l Diou d’Isaac, e ’l Diou dë Giacob.
38Oura a l è nen ’l Diou d’i mort, ma d’i viv; përché tutti a vivou ënt chiel.
39E queicadun d’i scriba, piand la parola, a l han dit: Padroun të l has dit benissim.
40E a l han pi nen ëncalà interroughé‐lou dë niente.
41Ma chiel a l ha di‐ie: Coum è‐lou ch’a së dis chë ’l Crist a l è Fieul dë David?
42Përché David, chiel istess, a dis ënt ’l liber d’i salm: ’L Sëgnour a l ha dit a mè Sëgnour: Assetë‐te a mia dritta,
43Fin ch’i abbiou buttà i to inimis për ’l marcia‐pè d’i to pè.
44 Da già dounque chë David a lou ciama so Sëgnour, coum è‐lou ch’a l è so fieul?
45E coum tut ’l popoul a scoutava, a l ha dit ai so dissepoul:
46Pie‐ve guarda d’i scriba, ch’a së godou a ëndé a spass coun dë veste lunghe, e ch’a i pias le inchinade ënt i marcà, e le prime catedre ënt le sinagoghe, e i prim post ënt i fëstin;
47E ch’a divorou dë pianta le ca dë le vidoue, anche souta ’l pretest dë fé dë lunghe ourassioun; përché a n’a rësseivëran una coundanassioun pi granda.
Currently Selected:
San Luca 20: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
