San Luca 19
19
Gesu‐Crist a ciama Zaccheo; a fa soua intrada ënt Gerusalem, dë la qual a pioura la ruina prossima, e a purga ’l tempio.
1E Gesu essend ëntrà ënt Gerico, a ëndasia për la sità.
2E eccou, un om ch’a së ciamava Zaccheo, ch’a l era principal dë coui dël peage, e ch’a l era rich,
3A sërcava dë vëdi qual ch’a l era Gesu; ma a poudia nen ën causa dë la foula, përché ch’a l era pëcit.
4E përché dë lon a s’è buttà‐sse a couri dënans, e a l è mountà sù un sicomorou për vëdë‐lou; përché ch’a dëvia passé da lì.
5E quand Gesu a l è arrivà ënt coul post ënsilì, guardand ënsù, a l’ha vëdù‐lou, e a l ha di‐ie: Zaccheo, cala giù subit; përché a bësogna ch’i më fërmou ëncheui ënt toua ca.
6E a l è calà giù subit, e a l’ha arsëvù‐lou coun gran goi.
7E tutti vëdand lolì a mourmouravou, disand, ch’a l era ëntrà da un om dë cattiva vita për lougé‐ie.
8E Zaccheo presentand‐se lì, a l ha dit al Sëgnour: Eccou, Sëgnour, i dag la metà dë mè ben ai pover; e s’i heu fait tort a queicadun ënt queicosa, i n’a tournou dé quat volte tant.
9E Gesu a l ha di‐ie: Ëncheui ’l salut a l è ëntrà ënt cousta ca; përché coust‐ssi a l è dëcò fieul d’Abraam.
10Përché ’l Fieul dë l’om a l è vënù a sërché e a salvé lon ch’a l era pers.
11E coum a sentiou ste cose, Gesu a l ha seguità so dëscours, e a l ha proupounù una parabola, përché ch’a l era vësin a Gerusalem, e ch’a pensavou chë sù ’l moument ’l regno d’Iddiou a deveissa manifesté‐sse.
12Dounque a l ha dit: Un om nobil a l è ëndà‐ssëne ënt un pais lountan, për pié pousses d’un regno, ma coun la vista dë tourné.
13E avend ciamà dess d’i so sërvitour, a l ha dà‐ie dess marc d’argent, e a l ha di‐ie: Fe‐ie valé fin ch’i venou.
14Oura i so sittadin al lou oudiavou; e përché dë lon a l han mandà‐ie apress una diputassioun, për di‐ie: I voulouma nen chë coust‐ssi a regna sù noui.
15Dounque a l è arrivà, dop ch’a l è stait tournà e ch’a s’è buttà‐sse al pousses dël regno, ch’a l ha coumandà ch’a i ciameissou coui sërvitour ai quai a l avia counfidà so dëne, për savé vaire chë ciaschedun a l aveissa guadagnà coun soua industria.
16Anloura ’l prim a l è vënù, disand: Sëgnour, to marc a l ha proudout dess aiti marc.
17E chiel a l ha di‐ie: A va bin, boun sërvitour; përché chë të seus stait fido ënt poche cose, abbia poutensa sù dess sità.
18E un aut a l è vënù, disand: Sëgnour, to marc a n’ha proudout sinq aiti.
19E a l ha dëcò dit a coust‐ssi: E ti, sia stabili sù sinq sità.
20E un aut a l è vënù, disand: Sëgnour, eccou to marc ch’i heu tënù ënvëluppà ënt un toc dë teila;
21Përché i heu tëmù‐te, essend chë të seus un om sever; të pie lon chë t’has nen buttà, e të mëssoune lon chë t’has nen sëmënà.
22E chiel a l ha di‐ie: Cattiv sërvitour, i të giudichëreu për toua parola istessa; të savie ch’i soun un om sever, piand lon ch’i heu nen buttà, e mëssounand lon ch’i heu nen sëmënà:
23Përché dounque has‐tu nen buttà mè dëne a la banca, e a mè ritourn i l’avriou artiràlou coun l’interessi.
24Anloura a l ha dit a coui ch’a l erou lì present: Leve‐ie ’l marc e de‐lou a coul ch’a l ha i dess.
25E lour a l han di‐ie: Sëgnour, a l ha dess marc.
26Coussì i vë diou, ch’a ognidun ch’a l avrà, a i sarà dait; e a coul ch’a l ha niente, anche lon ch’a l ha a i sara lëvà.
27Dël rest, mëne sì coui inimis ch’a l han nen voulsù ch’i regneissou sù lour, e masse‐ie dënans a mi.
28E dop d’avei dit coule cose, a ëndasia dënans a lour, mountand a Gerusalem.
29E a l è arrivà coum a s’avësinava da Betfage e da Betania vers la mountagna ch’a së ciama d’i Ulivè, ch’a l ha mandà doui d’i so dissepoul,
30Disand‐ie: Ënde a la bourgià ch’a l è vis‐a‐vi dë voui; e essend‐ie ëntrà, i treuvërì un asnet stacà, sù ’l qual mai nëssun om a l è mountà; dëstache‐lou, e mënemë‐lou sì.
31Chë së queicadun a vë ciama përché ch’i lou dëstache, i avrì da di‐ie coussì: A l è përché chë ’l Sëgnour a n’ha da bësogn.
32E coui ch’a l erou mandà a soun ëndà‐ssëne, e a l han trouvà l’asnet coum a l avia di‐ie.
33E coum a dëstacavou l’ asnet, i padroun a l han di‐ie: Përché dëstache‐ve coul asnet?
34Lour a l han rispost: ’L Sëgnour a n’ha da bësogn.
35Dounque a l’han mënà‐lou a Gesu, e a l han campà soue vëstimente ënsima dël asnet; peui a l han buttà‐ie Gesu acol.
36Mentre ch’a caminava, a dëstendiou soue vëstimente për la stra.
37E quand ch’a l è stait vësin dë la calà dë la mountagna d’i Ulivè, tutta la foula d’i dissepoul ralegrandë‐se, a s’è buttà‐sse a rendi grassia a Diou a auta vouss, për tutti i miracoul ch’a l aviou vëdù;
38Disand: Benedett sia ’l re ch’a ven a nom dël Sëgnour; chë la pass a sia ënt ’l ciel, e la gloria ënt i leug elevà.
39E queicadun d’i farisei dë la troupa a l han di‐ie: Padroun, treuvë‐ie da di ai to dissepoul.
40E Gesu rispoundand, a l ha di‐ie: I vë diou chë sti‐ssi a steissou chiet, fin a le pere a criëriou.
41E quand ch’a l è stait vësin, vëdand la sità, a l ha piourà sù chila, disand:
42O! së t’aveisse dëcò ti counoussù, al men ënt cousta giournà toua, le cose ch’a appartenou a toua pass! Ma adess a soun strëmà dënans a i to eui.
43Përché i dì a venëran sù ti, ch’i to inimis a të circoundëran dë trincee; a të sarëran, e a të strenzëran da tutte part;
44E a të spianëran, ti e i to fieui ch’a soun drinta dë ti, e a lassëran nen ënt ti pera sù pera, përché chë të l has nen counoussù ’l temp dë toua visitassioun.
45Peui essend ëntrà ënt ’l tempio, a l ha coumensà a scassé fora coui ch’a vendiou e ch’a coumpravou là drinta;
46Disand‐ie: Mia ca a l è la ca dë la preghiera; ma voui aiti i eve fà‐ne una caverna da lader.
47E tutti i dì a insegnava ënt ’l tempio; e i principai sacrificatour, e i Scriba, e i principai dël popoul, a sërcavou dë fé‐lou meuiri.
48Ma a trouvavou niente ëncountra dë chiel; përché tut ’l popoul a lou scoutava coun tutta attensioun.
Currently Selected:
San Luca 19: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
