San Luca 18
18
La parabola dël giudisse iniquo. Gesu‐Crist a esorta a l’umiltà; a ëmbrassa le masëna; a mounta a Gerusalem ëntant ch’a predis soua passioun.
1A l ha dëcò proupounù‐ie una parabola, për fé vëdi chë bësogna sempre preghé e nen stanché‐sse;
2Disand: A i era ënt una sità un giudisse ch’a l avia nen ’l timour d’Iddiou, e ch’a rispettava nëssun.
3E ënt l’istessa sità a i era una vidoua ch’a ëndasia souvens a trouvé‐lou, e a di‐ie: Fa‐me giustissia dë mia part countraria.
4Durant un pes a l ha voulsù‐ne fé nen. Ma dop dë lon a l ha dit ëntra chiel: Quantounque i abbiou nen ’l timour d’Iddiou, e ch’i rispettou nëssun,
5Tutun përché chë cousta vidoua a më da dë fastidi, i fareu giustissia, për paura ch’a vena sempre a roumpë‐me la testa.
6E ’l Sëgnour a l ha dit: Scoute lon ch’a dis ’l giudisse iniquo.
7E Diou vendichërà‐lou nen i so elett ch’a lou pregou dì e neuit, quantounque a tarda d’irrité‐sse për amour dë lour aiti.
8I vë diou chë prest a i vendichërà. Ma quand ’l Fieul dë l’om a venërà, crëdë‐ve ch’a treuva dë fede sù la terra?
9A l ha dëcò di‐ie sta parabola a certi un ch’a së fidavou ënt lour istess d’essi giust, e ch’a guardavou i aiti coum niente.
10Doui omini a soun mountà al tempio për preghé; un fariseo, e l’aut dël peage.
11’L fariseo, tënand‐se da banda, a pregava ëntra chiel dë sta manera: O Diou! i të ringrassiou dë lon ch’i soun nen parei d’i aiti omini, ch’a soun rapitour, ingiust, adulteri, nè gnanca parei dë coul lì dël peage.
12I digiunou doue volte la sëmana, e i dag la decima dë tut lon ch’i heu.
13Ma coul dël peage tënand‐se lountan, a ëncalava gnanca aussà i eui vers ’l ciel, ma a së dasia dë bot sù l’ stomi, disand: O Diou! përdounme, a mi ch’i soun pecatour.
14I vë diou, chë coust‐ssi a l è tournà‐ssëne a soua ca giustificà, pitost chë l’aut; përché chiounque s’eleva a sarà abassà, e chiounque s’abassa a sarà elevà.
15E queicadun a l han dëcò presentà‐ie dë pëcite masëna, për ch’a i toucheissa, e i dissepoul avend vëdù lon, a criavou a coui ch’a i presentavou.
16Ma Gesu avend‐ie fait vëni da chiel, a l ha dit: Lasse vëni da mi le pëcite masëna, e ëmpedi‐ie nen; përché ’l regno d’Iddiou a l è për coui ch’a i smiou.
17In verità i vë diou, chë chiounque a arseivërà nen parei d’una masëna ’l regno d’Iddiou, a poudrà nen ëntré‐ie.
18E un sëgnour a l’ha interrougà‐lou, disand: Padroun, ti chë të seus boun, cosa farai‐ne për avei la vita eterna?
19Gesu a l ha di‐ie: Përché më ciames‐tu boun? A i è nëssun boun mac un soul, ch’a l è Iddiou.
20Të sas i coumandament: Të coumëtras nen adulteri. Të massëras nen. Të robëras nen. Të saras nen testimoni faus. Ounoura to pare e toua mare.
21E chiel a l ha di‐ie: I heu ousservà tutte coule cose fin da mia giouventù.
22E quand Gesu a l ha sentù lon, a l ha di‐ie: A të manca ëncoura una cosa; vend tut lon chë të l has, e da‐lou ai pover, e t’avras un tesor al ciel; dop dë lon ven, e seguitë‐me.
23Ma chiel, avend senti ste cose, a l è rëstà moutoubin nec, përché ch’a l era estremament rich.
24E Gesu vëdand ch’a l era rëstà moutouben nec, a l ha dit: Ch’a l è mai difficil chë coui ch’a l han dë beni a introu ënt ’l regno d’Iddiou!
25Sicurament a l è pi facil chë un gamel a passa për ’l përtus d’una agucia, chë ne un rich a intra ënt ’l regno d’Iddiou.
26E coui ch’a sentiou lon, a l han dit: E dounque chi è‐lou ch’a peul essi salv?
27E chiel a l ha di‐ie: Le cose ch’a soun impoussibil ai omini a soun poussibil a Diou.
28E Pietrou a l ha dit: Eccou, noui i ouma chittà tut, e i ouma seguità‐te.
29E chiel a l ha di‐ie: In verità i vë diou, ch’a i n’a i è pa un ch’a l abbia chittà soua ca, o i so parent, o i so fratei, o soua foumna, o soue masëna, për amour dël regno d’Iddiou,
30Ch’a arseiva nen moutoubin dë pi ënt coust temp sì, e ënt ’l secoul a vëni la vita eterna.
31Peui Gesu a l ha pià da banda i doudess, e a l ha di‐ie: Eccou, i mountouma a Gerusalem, e tutte le cose ch’a soun scritte dai proufeta riguard al Fieul dë l’om, a saran coumpie.
32Përché a sarà dait ën man ai gentii, a sarà burlà e ingiurià, e a i scracëran ënt ’l moustas.
33E dop d’avei‐lou frustà, a lou faran meuiri; ma a arsussitërà ’l ters dì.
34Ma a capiou niente dë tut lon; e coul discours a l era tantou scur për lour aiti, ch’a capiou nen lon ch’a i disia.
35Oura a l è arrivà ch’ën mentre ch’a s’avësinava da Gerico, a i era un borgnou assëtà vësin a la stra, ch’a ciamava la limozna.
36E sentand la foula, a l ha ciamà cosa l’era.
37E a l han di‐ie chë Gesu ’l Nazarian a passava.
38Anloura a s’è buttà‐sse a crié, disand: Gesu, Fieul dë David, abbia coumpassioun dë mi!
39E coui ch’a ëndasiou dënans, a i trouvavou da di, për ch’a steissa chiet; ma chiel a criava ëncoura pi fort: Fieul dë David, abbia coumpassioun dë mi!
40E Gesu essend‐se fërmà, a l ha coumandà ch’a i lou mëneissou; e quand ch’a l è stait vësin, a l’ha interrougà‐lou,
41Disand: Cosa veus‐tu ch’i të fassou? Chiel a l ha rispost: Sëgnour, ch’i tournou acquisté la vista.
42E Gesu a l ha di‐ie: Tourna acquisté la vista; toua fede a l ha salvà‐te.
43E sù ’l moument a l ha tournà acquisté la vista, e a ëndasia apress a Gesu, dasand gloria a Diou. E tut ’l popoul vëdand lolì, a n’a dasia lode a Diou.
Currently Selected:
San Luca 18: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
