San Luca 17
17
Gesu‐Crist a parla a i so dissepoul dël përdoun, e dë l’efficacia dë la fede; d’i sërvitour inutil; dë la vënùa dël regno d’Iddiou, e dël dì dël Fieul dë l’om.
1Oura a l ha dit a i so dissepoul: A l è nen fatibil ch’a i arriva nen dë scandoul; ma maleur a coul ch’a i da.
2A saria mei për chiel ch’a i butteissou una pera da mulin d’ëntourn al col, e ch’a lou campeissou ënt ’l mar, chë dë scandalisé un soul dë sti pëcit.
3Ste atent sù voui istess. Së dounque to fratel a l ha pëcà countra dë ti, treuvë‐ie da di; e s’a së pent, përdouni‐ie.
4E së sett volte dël dì a l ha pëcà countra dë ti, e chë sett volte al dì a tourna da ti, disand: I më pentou; t’i përdounëras.
5Anloura i apostoul a l han dit al Sëgnour: Aumentë‐ne la fede.
6E ’l Sëgnour a l ha dit: S’i aveisse dë fede gros tant coum una grana dë sëmens dë sënëvra, i poudrie dié a coul mourè: Dësradis‐te, e va‐te pianté ënt ’l mar; e a ubbidiria a vost coumand.
7Ma chi è‐lou coul dë voui aiti chë avend un sërvitour ch’a laboureissa, o ch’a fussa ën pastura dël bëstiam, e chë vëdand‐lou tourné dai camp, a i dia subit: Ven ënsà, e buttë‐te a taula;
8E chë pitost a i dia nen: Prountë‐me da sina, buttë‐te in ourdin, e servë‐me fin ch’i abbiou mangià e bëvù; e dop dë lon të mangëras e të beiveras?
9Ma përché dë lon i ha‐lou d’oubligassioun a coul sërvitour për avei fait lon ch’a l avia coumandà‐ie? I crëdou chë dë no.
10Voui aiti dëcò l’istess, quand ch’i avrì fait tutte le cose ch’a vë soun coumandà, di pura: I souma dë sërvitour inutil; përché chë lon ch’i ouma fait, i erou obligà dë fé‐lou.
11E a l è arrivà ch’ëndasand a Gerusalem, a passava ën mes a la Samaria, e a la Galilea.
12E coum a ëntrava ënt una bourgià, dess omini leprous a l’han ëncountrà‐lou, e a soun fermà‐sse da lountan:
13E aussand la vouss, a l han di‐ie: Gesu, padroun, abbia coumpassioun dë noui.
14E tost ch’a l ha vëdù‐ie, a l ha di‐ie: ënde, fe‐ve vëdi dai sacrificatour. E a l è arrivà chë ëndasand‐ssëne via a soun rëstà poulit.
15E un dë lour aiti vëdand ch’a l era guari, a s’è tournà‐ssëne dasand gloria a Diou a auta vouss,
16E a s’è campàsse la faccia ën terra ai pè dë Gesu, ënt ’l rendi‐ie grassia. E coust‐ssi a l era un Samaritan.
17Anloura Gesu piand la parola, a l ha dit: I dess soun‐ne pa stait fait poulit? e i neuv doua soun‐ne?
18A i è stà‐ie mac stou fourëste ch’a sia tournà për dé gloria a Diou.
19Anloura a l ha di‐ie: Aussë‐te; vatë‐ne, toua fede a l’ha salvà‐te.
20Oura essend interrougà dai Farisei, quand ch’a venëria ’l regno d’Iddiou; a l ha rispoundù, e a l ha di‐ie: ’L regno d’Iddiou a venërà nen coun apparato.
21E a së dirà nen: Eccou, a l è sì; oppura, eccou, a l è lì; përché vëdë‐ve, ’l regno d’Iddiou a l è ëndrinta dë voui aiti.
22A l ha dëcò die ai so dissepoul: A venëran coui di ch’i l avrì veuia dë vëdi una dë le giournà dël Fieul dë l’om, ma i la vëdrì nen.
23E a vë diran: Eccou, a l è sì; oppura, eccou, a l è lì; ma ënde‐ie nen, e seguite‐ie nen.
24Përché tal l’ sludi a brilia da una dë le part da souta ’l ciel, e a tourna lusi a l’auta ch’a l è souta ’l ciel, tal a sarà dëcò ’l Fieul dë l’om ënt so dì.
25Ma bësogna prima ch’a seuffra moutoubin, e ch’a sia arbuttà da sta nassioun.
26E coum a l è arrivà ai dì dë Noe, a arrivërà l’istess ai dì dël Fieul dë l’om.
27A së mangiava, e a së bëvia; a së piava, e a së dasia dë foumne ën matrimoni fin al dì chë Noe a l è ëntrà ënt l’arca: e ’l diluvi a l è vënù, ch’a l ha fà‐ie peri tutti.
28A l è dëcò arrivà l’istess ai dì dë Lot; a së mangiava, a së bëvia, a së coumprava, a së vendia, a së piantava, a së fabricava;
29Ma ’l dì chë Lot a l è surti da Sodoma, a i è vënù‐ie giù una pieuva dë feu e dë sourfou dal ciel, ch’a l ha fà‐ie peri tutti.
30A n’a sarà l’istess al dì chë ’l Fieul dë l’om a së farà counossi.
31 ënt coul dì lì, chë coul ch’a sarà sù la ca, e ch’a l avrà so meinage ënt la ca, a cala nen giù për pourté‐lou via; e chë coul ch’a sarà ai camp a tourna dëcò nen për lon ch’a l è rëstà ëndarè.
32Arcourde‐ve dë la foumna dë Lot.
33Chiounque a serchërà dë salvé soua vita, al la përdrà; e chiounque la përdrà, a i darà una neuva vita.
34I vë diou, ch’ënt coula neuit doui omini a saran ënt l’istess let; un a sarà pià, e l’aut lassà.
35A i sarà doue done ch’a saran a meuli ënsem; una a sarà pià, e l’auta lassà.
36Doui omini a saran ai camp; un a sarà pià, e l’aut lassà.
37E lour rispoundand, a l han dit: Doua sarà‐lou, Sëgnour? E chiel a l ha di‐ie: Doua së sia ch’a i sarà ’l corp mort, lì dëcò së radunëran le aquile.
Currently Selected:
San Luca 17: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
