San Luca 16
16
Gesu‐Crist a insegna coun le parabole dë l’economo ingiust; d’i sërvitour d’Iddiou e dë Mammoun; dël rich e dë Lazaro.
1A disia dëcò ai so dissepoul: A i era un om rich ch’a l avia un economo, ’l qual a l è stait accusà dënans a chiel coume scialaquatour dël so ben.
2Sù lon, avend‐lou ciamà, a l ha di‐ie: Cos’è‐lou ch’i sentou di dë ti? Rend count dë toua ammistrassioun; përché të l avras pi nen la facoultà d’amministré i mè beni.
3Anloura l’economo a l ha dit tra chiel: Cosa farai‐ne, da già chë mè padroun a më leva l’ammistrassioun? I peus nen mené la sapa, e i heu ounta dë ciamé la limozna.
4I seu lon ch’i heu da fé, për chë queicadun a m’arseivou ënt soue ca, quand a më sia lëvà l’ammistrassioun.
5Anloura a l ha ciamà ciaschedun d’i debitour dë so padroun, e a l ha dit al prim: Vaire devës‐tu a mè padroun?
6Coust‐ssi a l ha dit: Sent mësure d’euli. E a l ha di‐ie: Pia to oblig, e marchë‐ne mac sinquanta.
7Peui a l ha dit a un aut: E ti, vaire devës‐tu? E a l ha dit: Sent mësure dë fourment. E a l ha di‐ie: Pia to oblig, e marchë‐ne mac outanta.
8E ’l padroun a l ha fà‐ie d’i elogi al economo infedel dë lon ch’a l avia agi coun prudensa. Coussì i fieui dë coust secoul a soun pi prudent ënt soua generassioun, chë ne i fieui dë la luce.
9E mi dëcò i vë diou: Fe‐ve d’amis coun le richesse inique, afin chë quand i venërì a manché, i v’arseivou ënt i tabernacoul eterni.
10Coul ch’a l è fido ënt pochissime cose, a l è dëcò fido ënt le gran cose; e coul ch’a l è ingiust ënt pochissime cose, a l è dëcò ingiust ënt le gran cose.
11Së dounque i si nen stait fidi ënt le richesse inique, chi è‐lou ch’a vë darà coun fiducia, le vere richesse?
12E së ënt lon ch’a l è d’i aiti i si nen stait fidi, chi è‐lou ch’a vë darà lon ch’a l è vost?
13Nëssun sërvitour a peul servi doui padroun; përché o ch’a n’avrà un an ira, e ch’a i vourrà bin al aut; o ch’a buttërà amour a un, e a dëspresiërà l’aut: I peuli nen servi Iddiou e le richesse.
14Oura anche i Farisei, ch’a l erou avar, a sentiou tutte ste cose, e a lou minciounavou.
15E chiel a l ha di‐ie: I vë giustifiche voui istess dënans ai omini; ma Iddiou a counos vosti cœur; përché dë lon le cose grande dënans ai omini, a soun abouminevoul dënans a Diou.
16La legge e i proufeta a l han durà fin a Giouan; da coul temp lì ’l regno d’Iddiou a l è evangelisà, e ciaschedun a lou forsa.
17Oura a l è pi facil chë ’l ciel e la terra a passou, chë ne un soul pount dë la legge a casca.
18Chiounque a ripudia soua foumna, e së marida a un’autra, a coumet adulteri; e chiounque a pia coula ch’a l è staita ripudià da so omou, a coumet adulteri.
19Oura a i era un om rich ch’a së vëstia dë pourpoura e dë lin fin, e chë tutti i dì a së trattava splendidament.
20A i era dëcò un pover, për nom Lazaro, cougià a la porta dël rich, e tut cuvert dë piaghe.
21E ch’a l avria voulsù‐sse gouerné coun le frise dë pan ch’a toumbavou da la taula dël rich; e fin ai can a vëniou, e a i bërlicavou le piaghe.
22E a l è arrivà chë ’l pover a l è mort, e a l è stait pourtà dai angel ën sen d’Abraam; ’l rich a l è dëcò mort, e a l è stait soutërà.
23E essend al infern, e aussand i eui, mentre ch’a l era ënt i tourment, a l ha vëdù da lountan Abraam e Lazaro ënt so sen.
24E buttand‐se a crié, a l ha dit: Pare Abraam, abbia coumpassioun dë mi, e manda Lazaro, ch’a bagna la punta dël so dil ënt l’acqua, e ch’a vena a rinfrësché‐me la lingua; përché i soun ouribilment tourmentà ënt sta fiamma.
25E Abraam a l ha rispost: Mè fieul, arcordë‐të chë të l has ricevù i to beni ënt toua vita, e chë Lazaro a l ha avù‐ie i so mai; ma adess chiel a l è counsoulà, e ti të seus ouribilment tourmentà.
26E oultre dë tut lolì, a i è un gran abisso ëntra noui aiti e voui aiti; dë manera chë coui ch’a veulou passé da sì là coun voui aiti a peulou nen; nè da là passé ënsi‐ssi.
27E a l ha dit: I të pregou dounque, o padre, dë mandé‐lou a ca dë mè pare;
28Përché i heu sinq fratei, për ch’a i renda testimouniansa dël stat doua ch’i soun; për paura ch’a venou dëcò lour ënt coust leug dë tourment.
29Abraam a l ha rispoundù‐ie: A l han Mose e i proufeta; ch’a i scoutou.
30Ma a l ha dit: No, padre Abraam, ma së queicadun d’i mort a va da lour, a s’arpentiran.
31E Abraam a l ha di‐ie: S’a scoutou nen Mose e i proufeta, a saran dëcò nen persuas, anche a i arsussiteissa queicadun d’i mort.
Currently Selected:
San Luca 16: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
