San Luca 11
11
Gesu‐Crist a moustra ai sò a preghé. Dël bouneur d’i fedei, e dël maleur d’i cattiv impur ën drinta.
1E a l è arrivà, mentre ch’a l era ën preghiera ënt un cert leug, chë dop d’avei cessà, un d’i so dissepoul a l ha di‐ie: Sëgnour, moustrë‐ne a preghé, coum Giouan a l ha dëcò moustrà‐ie ai so dissepoul.
2E chiel a l ha di‐ie: Quand ch’i preghërì, di coussì: Nost Pare chë të seus ai cei, to nom a sia santificà. To regno a vena. Toua voulountà a sia faita sù la terra coum al ciel.
3Da‐ne ogni dì nost pan coutidian.
4E përdounë‐ne i nosti pëcà; përché ch’i përdounouma dëcò i debit a tutti coui ch’a ne devou. E induë‐ne nen ën tentassioun; ma liberë‐ne dal mal.
5Peui a l ha di‐ie: Chi sarà‐lou coul tra dë voui, ’l qual avend un amis ch’a vada da chiel vers la mesa neuit, e ch’a i dia: Mè amis prëstë‐me tre pan;
6Përché a l è vënù‐me un amis ën passand, e i heu nen da esibi‐ie.
7E chë coul ch’a l è drinta a rispounda, e ch’a dia: Sëchë‐me nen; përché mia porta a l è già sarà, e mie pëcite masëna a soun coun mi ënt ’l let; i peus nen lëvé‐me për detëne.
8I vë diou, chë bin ch’a së leva nen për dei‐ne, përché ch’a l è so amis, pura a së levërà ën causa ch’a lou sëca, e a i n’a darà tant ch’a n’avrà da bësogn.
9Coussì i vë diou: Ciame, e a vë sarà dait; sërche, e i treuvërì, tabusse e a vë sarà duvert.
10Përché chiounque a ciama, a risseiv; e chiounque a serca, a treuva; e a i sarà duvert a coul ch’a tabussa.
11Chë s’una masëna a ciama dë pan a queicadun dë voui aiti ch’a sia so pare, a i darà‐lou una pera? oppura s’a ciama un pess, a i darà‐lou, ën vece dël pess, una serp?
12Oppura s’a ciama un euv, a i darà‐lou un scourpioun?
13Dounque së voui aiti, ch’i si gram, i seve benissim dé‐ie dë boune cose a voste masëna, quant pi vost Pare celest darà‐lou l’Spirit Sant a coui ch’a i lou ciamou?
14Anloura a l ha scassà un demoni, ch’a l era mut; e a l è arrivà chë quand ’l demoni a l è stait surti, ’l mut a l ha parlà; e i troup dë le gent a së n’a stupiou.
15E queicadun dë lour a l han dit: A l è për Beelzebul, prinsi d’i demoni, ch’a scassa i demoni.
16Ma i aiti, për prouvé‐lou, a i ciamavou un miracoul dël ciel.
17Ma chiel, counëssand i so pensè, a l ha di‐ie: Tut regno divis countra se stess a sarà ridout ënt un dësert; e tutta ca divisa, a toumba ën ruina.
18Chë së Satan a l è dëcò divis countra chiel istess, coum è‐lou ch’a sussistërà ’l so regno? përché i die ch’i scassou i demoni për Beelzebul.
19Chë s’i scassou i demoni për Beelzebul, i vosti fieui për chi è‐lou ch’a i scassou? A l è përché dë lon ch’a saran lour istess i vosti giudisse.
20Ma s’i scassou i demoni për ’l dil d’Iddiou, sicurament ’l regno d’Iddiou a l è vënù da voui.
21Quand un om fort e ben armà a custoudis soua ca, soua roba a l è sicura.
22Ma s’a i n’a ven un aut pi fort chë chiel, ch’a lou guadagna, a i leva tutte soue arme a lequai a së fidava, e a fa la divisioun dë soue speuie.
23Coul ch’a l è nen coun mi, a l è countra dë mi; e coul ch’a ëmbarouna nen coun mi, a sbarda.
24Quand un spirit ëndiaoulà a l è surti d’ënt un om, a va për dë leug sec, sercand dë ripos: e trouvandë‐ne nen, a dis: I tournëreu ënt mia ca, da doua i soun surti.
25E essend‐ie vënù, a la treuva ramassà e ournà.
26Anloura a së n’a va, e a pia coun chiel sett aiti spirit pi malign chë chiel, e a introu e a stan lì, dë manera chë l’ultima coundissioun dë coul om ënsili a l è pes chë la prima.
27Oura a l è arrivà mentre ch’a disia ste cose, ch’una dona ën mes ai troup dë gent a l ha aussà la vouss, e a l ha di‐ie: Fourtunà coula pansa ch’a l ha pourtà‐te, e coule pupe chë të l has pupà.
28E chiel a l ha dit: Ma pitost fourtunà coui ch’a scoutou la parola d’Iddiou, e ch’a lou counservou.
29E sicoum le gent a s’ëmbarounavou, a s’è buttà‐sse a di: Sta generassioun a l è grama; a ciama un miracoul, ma a i sarà councedù nëssun aut miracoul, chë ’l miracoul dë Giona ’l proufeta.
30Përché coum Giona a l è stait una marca a coui dë Niniva, coussì ’l Fieul dë l’om a n’a sarà una a cousta generassioun.
31La regina dël mesdì a së levërà al dì dël giudissi coun i omini dë sta generassioun, e a la coundanëran; përché cha l è vënùa da la sima dë la terra për senti la saviëssa dë Saloumoun; e eccou, ënsi‐ssi a i è dë pi chë Saloumoun.
32Le gent dë Niniva a së levëran al dì dël giudissi coun sta generassioun, e a la coundanëran; përché ch’a soun penti‐sse a la predicassioun dë Giona; e eccou, ënsi‐ssi a i è dë pi chë Giona.
33Oura nëssun ch’a visca una lucerna, a la butta ënt un leug strëmà, o souta una mina, ma sù un candële, afin chë coui ch’a introu a vëdou ’l ciair.
34La luce dël corp a l è l’eui; së dounque to eui a l è poulit, tut ’l to corp a sarà dëcò al ciair; ma s’a l è cattiv, to corp a sarà dëcò al scur.
35Proucura dounque chë la luce ch’a l è ënt ti a sia nen dë le tenebre.
36Së dounque tut to corp a l è al ciair, nen avend nëssuna part tenebrousa, a sarà al ciair dapërtut, coum quand la lucerna a të fa ciair coun soua luce.
37E mentre ch’a parlava, un fariseo a l’ha pregà‐lou dë disné coun chiel; e Gesu a l è ëntrà‐ie, e a s’è buttà‐sse a taula.
38Ma ’l fariseo a s’è stupi‐sse dë vëdi ch’a s’era nen lavà‐sse prima dë disnè.
39Ma Nossëgnour a l ha di‐ie: Voui aiti Farisei i nëtie ’l fora dë la coupa e dël piat; ma ’l drinta dë voui a l è pien dë roubalissi e dë malignità.
40Gent sensa sërvel! Coul ch a l ha fait ’l fora, ha‐lou pa dëcò fait ’l drinta?
41Ma pitost fe limozna dë lon ch’i l avi, e eccou, tut a sarà poulit da voui.
42Ma maleur a voui, farisei, përché i paghe la desma dë la menta, e dë la ruta, e dë tutte sort d’erbage, e i dësmentie ’l giudissi e l’amour d’Iddiou: a bësougnava fé couste cose sì, e nen tralassé coule lì.
43Maleur a voui, farisei, ch’a vë piasou le prime piasse ënt le sinagoghe, e le riverense ënt i marcà.
44Maleur a voui aiti, scriba e farisei, ipocrita; përché i si parei d’i sepulcri ch’a së vëdou nen, dë manera chë i omini ch’a i passou ënsima a lou san gnanca.
45Anloura queicadun d’i doutour dë la legge a l ha pià la parola, e a l ha di‐ie: Padroun, disand coule cose të ne die dëcò d’ingiurie.
46E Gesu a l ha di‐ie: Maleur dëcò a voui aiti, doutour dë la legge; përché i carie i omini dë fas ch’a peulou nen pourté; ma voui istess i touche nen coui fas coun un d’i vosti dii.
47Maleur a voui; përché i fabriche i sepulcri d’i proufeta, ch’i vosti pare a l han massà.
48Sicurament, i de a counossi ch’i counsente a le assioun d’i vosti pare; përché lour a l han massà‐ie, e voui aiti i fabriche i so sepulcri.
49A l è përché dë lon chë la sapiensa d’Iddiou a l ha dit: I, i mandereu dë proufeta e d’ apostoul, e a n’a massëran, e a n’a scassëran.
50Afin chë ’l sang dë tutti i proufeta ch’a l è stait vërsà fin da la foundassioun dël mound, a sia tourna ciamà a cousta nassioun.
51Dal sang d’Abel fin al sang dë Zacaria, ch’a l è stait massà ëntra l’altar e ’l tempio; si, i vë diou ch’a sarà tourna ciamà a sta nassioun.
52Maleur a voui, doutour dë la legge; përché avend pourtà via la ciav dë la sciensa, voui aiti istess i si nen ëntrà, e i eve ëmpedi coui ch’a ëntravou.
53E mentre ch’a i disia coule cose, i Scriba e i Farisei a soun buttà‐sse a pressé‐lou coun pi dë forsa, e a gavé‐ie da la bouca moutoubin dë cose;
54E a i tendiou d’insidi, proucurand dë cheuii fraudoulousament queicosa da soua bouca, për avei moutiv d’accusé‐lou.
Currently Selected:
San Luca 11: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
