San Luca 1
1
Apparissioun dë l’angel a Zacaria; l’Announsià e l’ cantico dë Maria; nascita dë Giouan, e proufessia dë Zacaria.
1Për moutiv chë diversi a soun fà‐sse un douver dë butté për ourdin una narrassioun dë le cose ch’a soun staite pienament certificà fra noui;
2Coum a l han fà‐nie counossi coui ch’a l han vëdù‐ie lour istess dal prinsipi, e ch’a soun stait i minist dë la parola.
3A l ha dëcò sëmià‐me a propozit, dop d’avei esaminà esattament ogni cosa dal prinsipi a la fin, eccelentissim Teofilo, dë scrivë‐tëne për ourdin;
4Për chë të sappies la verità dë le cose chë t’has sentie.
5Dal temp d’Erod, re dë Giudea, a i era un cert sacrificatour ch’a l avia nom Zacaria, dël rang d’Abia; e soua foumna dë le fie d’Aaron, e so nom a l era Elisabet.
6E a l erou tutti doui giust dënans a Iddiou, caminand ënt tutti i coumandament e ënt tut lon ch’a prescriv l’Sëgnour, sensa rimproveri.
7E a l aviou nëssune masëna, për moutiv ch’Elisabet a n’era incapace, e ch’a l erou tutti doui moutouben d’età.
8Oura a l è arrivà chë mentre chë Zacaria a esercitava la sacrificatura ën prësensa dël Sëgnour, a so tourn;
9Secound ’l solit d’esercité la sacrificatura, la sorte a l è toumbà‐ie a chiel dë fé l’oublassioun dël përfum, e d’intré ënt ’l tempio dël Sëgnour.
10E tut ’l popoul a l era fora ch’a pregava, a l’oura ch’a së fa brusé ’l përfum.
11E l’angel dël Sëgnour a s’è fà‐sse vëdi a chiel, tënand‐se a banda dritta dë l’altar dël përfum.
12E Zacaria a l è rëstà counturbà quand a l’ha vëdùlou, e a l è stà‐ne intimori.
13Ma l’angel a i dis: Zacaria, tem nen; përché toua preghiera a l è esaudia, e Elisabet toua foumna a farà un fieul, e t’i buttëras nom Giouan.
14E të n’avras una gran countentëssa, e diversi a s’arlegrëran dë soua nascita.
15Për moutiv ch’a sarà grand ën prësensa dël Sëgnour, e a beivërà nè vin nè acqua vita; e a sarà pien dël Spirit Sant fin dal sen dë soua mare.
16E a n’a counvërtirà diversi d’i fieui d’Israel al Sëgnour so Diou.
17Përché a ëndarà dënans a chiel animà dal spirit e da la virtù d’Elia, për ch’a fassa cambié i cœur d’i pare ënt le masëna, e i rivoulta a la prudensa d’i giust, për prounté al Sëgnour un popoul ben dispost.
18Anloura Zacaria a dis a l’angel: Coum è‐lou ch’i counossëreu lon? përché i soun vei, e mia foumna veia.
19E l’angel rëspoundand, a i dis: I soun Gabriel ch’i stag dënans a Iddiou, e ch’i soun stait mandà për parlé‐te, e për dé‐te ste boune neuve.
20Eccou però, të saras sensa parlé, ansi, të pourras pi nen parlé fin al dì chë ste cose a arrivëran; për moutiv chë t’has nen crëdù a mie parole lequai a saran verificà al temp douvù.
21Oura ’l popoul a spëtava Zacaria, e a së stupia dë lon ch’a tardava tant ënt ’l tempio.
22Ma quand a l è stait surti, a poudia nen parlé‐ie, e a l han counoussù ch’a l avia vëdù queich visioun ënt ’l tempio; për moutiv ch’a i lou dasia da intendi coun segn; e a l è rëstà mut.
23E a l è arrivà, chë quand i dì dë so sërvissi a soun stait terminà, a s’è tournà‐ssëne a soua ca.
24E dop coui dì lì, Elisabet soua foumna a l è diventà gravida, e a s’è strëmà‐sse circa sinq meis, disand:
25Për sicur, ’l Sëgnour a l ha usà‐ne coussì vers a mi al temp ch’a l ha guardà‐me për lëvé‐me dal scorno fra i omini.
26Oura sù i sess meis, l’angel Gabriel a l è stait mandà da Iddiou ënt una sità dë Galilea, ciamà Nazaret,
27Da una vergine ch’a dëvia spousé un om ch’a së ciamava Giusep, ’l qual a l era dë la famia dë David; e ’l nom dë la vergine a l era Maria.
28E l’ angel essend ëntrà ënt ’l post doua chila a l era, a i dis: I të salutou ricevuta in grassia; ’l Sëgnour a l è coun ti; të seus benedetta fra le done.
29E quand chila a l’ha vëdù‐lou, a l è staita counturbà, për moutiv dë ste parole; e a pensava cosa vouleissa di sta salutassioun.
30E l’angel a i dis: Maria, tem nen; për moutiv chë t’has trouvà grassia ën prësensa d’Iddiou.
31E eccou, të diventëras gravida, e të faras un fieul, e t’i daras nom GESU.
32A sarà grand, e a sarà ciamà ’l Fieul dël Souvran, e ’l Sëgnour Iddiou a i darà ’l trono dë David so pare.
33E a regnërà sù la ca dë Giacob eternament, e so regno a l avrà mai pi fin.
34Anloura Maria a dis a l’angel: Coum è‐lou chë lolì a arrivërà, postou ch’i counossou nëssun om?
35E l’angel rëspoundand, a i dis: L’Spirit Sant a venërà ënt ti, e la virtù dël Souvran a të farà oumbra; për coul moutiv lon ch’a nassërà da ti Sant, a sarà ciamà ’l Fieul d’Iddiou.
36E eccou, Elisabet, toua cusina, a l è dëcò diventà gravida d’un fieul, veia coum a l è; e a l è adess sess meis ch’a l è gravida coula ch’a ciamavou incapace.
37Përché a i è niente d’impoussibil a Iddiou.
38E Maria a dis: I soun la serva dël Sëgnour; ch’a më sia fait secound toua parola! e l’angel a s’è artirà‐sse da chila.
39Oura ënt coul temp là Maria a s’è lëvà‐sse, e a s’è ëndà‐ssëne coun premura al pais dë le mountagne ënt una sità dë Giuda.
40E a l è ëntrà ënt la ca dë Zacaria, e a l ha salutà Elisabet.
41E a l è arrivà chë dal moument ch’Elisabet a l ha avù senti la salutassioun dë Maria, la masëna a l ha arsautà ënt so sen, e Elisabet a l è staita ëmpia dël Spirit Sant.
42E a s’è buttà‐sse a di‐ie a auta vouss: Të seus benedetta fra le done, e benedet ’l frut dë to sen.
43E da doua më ven‐lou, chë la mare dë Mè Sëgnour a vena da mi?
44Përché eccou, dal moument chë la vouss dë toua salutassioun a l è arrivà a mie ourie, la masëna a l è arsautà dë goi ënt mè sen.
45Oura beata è coula ch’a l ha crëdù; për moutiv chë le cose ch’a i soun staite dite dal Sëgnour, a saran verificà.
46Anloura Maria a dis: Mia anima a diciara Grand ’l Sëgnour.
47E mè spirit a s’è arlegrà‐sse ën Diou, ’l qual a l è mè Salvatour.
48Për moutiv ch’a l ha guardà ’l stat umil dë soua serva; eccou, për sicur a l’avëni tutti i secoul a më ciamëran beata.
49Përché ’l Potente a l ha fà‐me dë gran cose, e so nom a l è sant.
50E soua misericordia a l è dë generassioun ën generassioun ën favour dë coui ch’a lou tëmou.
51A l ha ouperà fortement dë so bras; a l ha fait ch’i prouget ch’i superbi a fourmavou ënt i so cœur, a soun ëndait a nulla.
52A l ha campà giù i poutent da i so troni, e a l ha elevà sù i pëcit.
53A l ha ëmpi dë beni coui ch’a l aviou fam; e i rich, a l ha mandà‐ie via a veuit.
54A l ha pià sout a la soua proutessioun Israel, so sërvitour, për ricourdé‐sse dë soua misericordia;
55(Secound ch’a l ha parlà‐ne a nostri pare; a Abraam e a soua prole) për sempre.
56E Maria a l è staita coun chila circa tre meis, e peui a s’è tournà‐ssëne a soua ca.
57Oura ’l termin d’Elisabet për parturi a l è arrivà; e a l ha fait un fieul.
58E i so vësin e i so parent, avend senti chë ’l Sëgnour, a l avia dimoustrà soua misericordia vers a chila, a së n’arlegravou ënsem a chila.
59E a l è arrivà chë sù i eut dì a soun vënù për circouncidi la masëna, e a i dasiou nom Zacaria, dal nom dë so pare.
60Ma soua mare a l ha pià la parola, e a l ha dit: No, ma a sarà ciamà Giouan.
61E a l han di‐ie: A i è nëssun ënt toua parentela ch’a l abbia coul nom lì.
62Anloura a l han fait segn a so pare, ch’a diciareissa coum a voulia ch’a fussa ciamà.
63E a l ha ciamà dë carta, e a l ha scrivù‐ie: Giouan a l è so nom; e tutti a n’a soun stait stupi.
64E dal coulp soua bouca a l è staita duverta, e soua lenga dëslià, dë manera ch’a parlava ringrassiand Iddiou.
65E tutti i so vësin a soun stà‐ne intimori; e dë tutte ste cose la vouss a n’è courùa ënt tut ’l pais dë le mountagne dë Giudea.
66E tutti coui ch’a l han senti‐ie, a l han buttà‐ie ënt ’l cœur, disand: Cosa n’a sarà‐lou dë coula masëna? E la man dël Sëgnour a l era coun chiel.
67Anloura Zacaria so pare a l è stait pien dël Spirit Sant, e a l ha proufetisà, disand:
68Benedett a sia ’l Sëgnour, ’l Diou d’Israel, dë lon ch’a l ha visità e liberà so popoul;
69E dë lon ch’a l ha fà‐ne seurti un Salvatour poutent ënt la ca dë David, so sërvitour,
70Secound lon ch’a l avia dit da la bouca d’i sant proufeta, ch’a soun stait da tutti i temp:
71Ch’i sariou salvà d’i nostri inimis, e dë la man dë tutti coui ch’a ne veulou mal;
72Për fé preuva dë soua misericordia vers a nostri pare, e për ricourdé‐sse dë soua santa alleansa;
73’L giurament ch’a l ha fait a Abraam nost pare:
74Ch’a n’accourdëria, chë liberà dë la man dë nostri inimis, i lou serviriou sensa timour,
75In santità e in giustissia ën soua prësensa, ogni dì dë nostra vita.
76E ti, pëcita masëna, të saras ciamà ’l proufeta dël Souvran; përché t’andëras al dënans dë Nossëgnour për prounté‐ie la stra;
77E për dé la counoussensa dël salut a so popoul, ënt la remissioun d’i so pëcà;
78Për la gran bountà d’ Iddiou, ën virtù dë laqual ’l Levant d’ën sù a l ha visità‐ne;
79Për lusi a coui ch’a soun assëtà ënt le tenebre e ënt l’ oumbra dë la mort, për guidé i nostri pas ënt la stra dë la councordia.
80E ’l fioulin a crëssia, e a diventava fort ën spirit; e a l è stait ënt i dësert fin al dì ch’a dëvia essi dimoustrà a Israel.
Currently Selected:
San Luca 1: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
