San Giouan 9
9
Gesu Crist a guaris un borgnou dë nascita un dì dë Sabbat, e coul borgnou buttà fora da i Farisei, a së fa Crëstian.
1E mentre chë Gesu a passava, a l ha vëdù un om borgnou dë nascita.
2E i so dissepoul a l han ciamà‐ie, disand: Padroun, chi l ha pëcà, coust om‐sì, o so pare, o soua mare, për essi nassù coussì borgnou?
3Gesu a l ha rispost: Chiel a l ha nen pëcà, gnanca so pare, nè soua mare; ma a l è për chë le opere d’Iddiou a së vëdou ënt chiel.
4Bësogna ch’i fassou le opere dë coul ch’a l ha mandà‐me, mentre ch’a l è dì. Neuit ch’a l è, nëssun a peul pi nen travaié.
5Mentre ch’i soun al mound, i soun la luce dël mound.
6Avend dit coule parole, a l ha sciupà ën terra, e a l ha fait dë maouta coun soua saliva, e a l ha buttà dë sta maouta sù i eui dël borgnou,
7E a l ha di‐ie: Va, e lavë‐te al bacias dë Siloè (lon ch’a veul di un espress); a i è dounque andà‐ie, a s’è lavà‐sse, e a s’è tournà‐ssëne ch’a i sciairava.
8Ma i vësin, e coui ch’a l’aviou vëdù‐lou dënans borgnou, a disiou: E‐lou nen coul ch’a stasia assëtà, e ch’a ciamava la limozna?
9Chi disia: A l è coul; chi disia: A i sëmia; ma chiel, a disia: A l è bin mi.
10In counseguensa a l han di‐ie: Coum mai è‐lou ëndait chë i to eui a sciairou?
11Chiel a l ha rispost, e a l ha dit: Coul om ch’a së ciama Gesu a l ha fait dë maouta, e a l’ha buttà‐la sù i mè eui, e a l ha di‐me: Va al bacias dë Siloè, e peui lavë‐te. I soun ëndà‐ie, i soun lavà‐me, e apress i heu sciairà‐ie.
12Anloura a l han di‐ie: Dou’è‐lou coul om? Chiel a dis: I seu nen.
13A l han mënà dai Farisei coul chë dënans a l era stait borgnou.
14Oura a l era un dì dë sabbat, coul dì chë Gesu a l avia fait dë maouta, e ch’a l avia duvert i eui dël borgnou.
15Për coul moutiv i farisei a l han ëncoura ciamà‐ie, dë qual manera a l avia ricuperà la vista; e a l ha di‐ie: A l ha buttà dë maouta sù i mè eui, e mi, i soun lavà‐me, e i sciairou.
16Sù lon, queicadun d’i farisei a soun buttà‐sse a di: Coul om a l è pa mandà da Iddiou postou ch’a ousserva nen ’l Sabbat; ma d’aitri a disiou: E‐lou mai poussibil ch’un om gram a fassa dë tai miracoul? E a i era dë divisioun tra lour.
17Për coul moutiv a l han tournà di al borgnou: E ti, cosa n’a dis‐tu dë coul ch’a t’ha duvert i eui? Chiel a l ha rispost: A l è un proufeta.
18I Ebreou però a l han nen voulsù crëdi ch’a fussa stait borgnou e ch’a l aveissa ricuperà la vista, fin a tant ch’a l han avù ciamà ’l pare e la mare dë coul ch’a l avia tournà ricuperé la vista.
19E a l han interrougà‐ie, disand: E‐lou sì vost fieul ’l qual i die ch’a l è nassù borgnou? Coum va‐lou dounque ch’adess a vëda ciair?
20So pare e soua mare a i han rispost, e a l han dit: I savouma ch’a l è sì nost fieul, e ch’a l è nassù borgnou.
21Ma coum a vada ch’adess a sciaira, o ch’i sia ch’a i abbia duvert i eui, i lou savouma nen; a l è già d’età, ciame‐ie a chiel, a parlërà dë lon ch’a lou riguarda.
22I so parent a l han dit ste cose, për moutiv ch’a l aviou paura d’i Ebreou; përché i Ebreou a l aviou già decis, chë së quiecadun a lou arcounossia për essi ’l Crist, a lou buttavou fora dë la sinagoga.
23A l è për lon ch’i so parent a l han dit dë chiel: A l è già d’età, ciame‐ie a chiel.
24A l han dounque tournà ciamé coul ch’a l era stait borgnou, e a l han di‐ie: Da gloria a Iddiou; i savouma chë coul om a l è gram.
25E chiel a l ha di‐ie: S’a sia gram i lou seu nen; tut lon ch’i seu a l è, ch’i erou borgnou, e ch’adess i sciairou.
26A l han dounque di‐ie ëncoura: Cosa l ha‐lou fà‐te? Coum è‐lou ch’a t’ha duvert i eui?
27A i ha rispost: I l ’heu già divë‐lou, e i l’avi nen senti‐lou; përché veuli tourné‐lou senti? Veuli forsi voui aiti dëcò diventé i so dissepoul?
28Anloura a l’han strapassà‐lou, e a l han di‐ie: Sta, ti so dissepoul; për noui i souma dissepoul dë Mose.
29I savouma ch’Iddiou a l ha parlà a Mose; ma coust om‐sì, i savouma nen da doua a sia.
30Chiel a l ha rispost, e a l ha di‐ie: A l è sì appount la maravia, chë voui aiti i sappie nen da doua a sia; e però a l ha duvert i mè eui.
31Oura i savouma ch’Iddiou a esaudis nen i gram; ma së queicadun a l è ’l sërvitour d’Iddiou, e ch’a fa soua voulountà, Iddiou a l’esaudis.
32Dop chë ’l mound a l è mound, gnun a l ha mai senti di chë queicadun a l abbia duvert i eui a un borgnou dë nascita.
33Së coust om a fussa nen d’Iddiou, a poudria fé niente.
34A l han rispost, e a l han di‐ie: Të seus vënù al mound cuvert dë pëcà, e të veules fé ’l magister! E a l’ han buttà‐lou fora.
35Gesu a l ha senti di ch’a l’aviou buttà‐lou fora; e avend‐lou ëncountrà, a l ha di‐ie: Crëdës‐tu al Fieul d’Iddiou?
36E a i ha rispost, e dit: Chi è‐lou, Sëgnour, për ch’i lou crëdou?
37Gesu a l ha di‐ie: Të l’ has vëdù‐lou, e a l è coul ch’a parla coun ti.
38Anloura a l ha dit: Sëgnour i crëdou; e a l’ha adourà‐lou.
39E Gesu a l ha dit: I soun vënù ënt stou mound për fé giustissia, dë manera chë coui ch’a i vëdou nen, a i sciairou; e coui ch’a i sciairou, a diventou borgnou.
40E queicadun d’i farisei ch’a l erou ënsem a chiel a l’ han senti‐lou, e a l han di‐ie: Soumë‐ne forsi dëcò dë borgnou, noui?
41Gesu a l ha di‐ie: S’i fusse borgnou, i sarie nen coulpevoul; ma i die, ansi, ch’i sciaire, a l è për coul moutiv chë vost pëcà a sta.
Currently Selected:
San Giouan 9: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
