San Giouan 8
8
Gesu‐Crist a libera o assolv la foumna adultera.
1E Gesu a s’è ëndà‐ssëne al mount d’i Ulivè.
2E a la pounta dël dì a l è ëncoura vënù al tempio, e tut ’l popoul a l è andait da chiel, e essend‐se assëtà, Gesu a insegnava.
3E i Scriba e i Farisei a l han mënà‐ie una dona pià sù ’l fatto in adulteri; e avend‐la buttà ën mes dë lour,
4A l han di‐ie: Padroun, sta dona, a l è staita pià sù ’l fatto in adulteri,
5Oura Mose, ënt soua legge, a l ha coumandà‐ne chë ste tale a siou lapidà; ti però, cosa n’a dis‐tu?
6Oura a disiou lon për tenté‐lou, e për avei oucasioun d’accusé‐lou. Ma Gesu a s’è chinà‐sse, e coun ’l dil a scrivia ën terra.
7Però, coum lour aiti a seguitavou a interroughé‐lou, a s’è aussà‐sse, e a l ha di‐ie: Coul dë voui ch’a l è sensa pëcà, ch’a tira ’l prim la pera countra chila.
8E peui a s’è tournà‐sse chiné, e a scrivia ën terra.
9Oura quand a l han avù senti lon, coundanà da soua counsciensa, a soun ëndà‐ssëne un apress a l’aut prinsipiand da i pi vei fin ai ultim; dë manëra chë Gesu a l è rëstà soul, e la dona, ch’a stasia ën bel e mes.
10Anloura Gesu essend aussà, e vëdand nëssun aite chë la dona, a l ha di‐ie: Foumna, doua soun‐ne coui ch’a t’accusavou? I è‐lou nëssun ch’a t’abbia coundanà‐te?
11E chila a i dis: Nëssun Sëgnour. E Gesu a l ha di‐ie: Gnanca mi i veui nen coundané‐te, vatë‐ne, e guarda dë pi nen pëché.
12E Gesu a l ha ëncoura parlà‐ie, disand: I soun la luce dël mound; chiounque më ven apress a caminërà nen ënt le tenebre, ma a l avrà la luce dë la vita.
13Anloura i farisei a l han di‐ie: Të rendes testimouniansa dë ti istess; sicchè toua testimouniansa a l è nen degna dë fede.
14Gesu a l ha rispost, e a l ha di‐ie: Bin ch’i rendou testimouniansa dë mi istess, mia testimouniansa a l è degna dë fede; përché i seu da doua i venou, e doua i vad; ma voui aiti i savi nen da doua i venou, nè doua i vad.
15Voui i giudiche secound la carn; mi, i giudicou nëssun.
16E buttouma ëncoura ch’i giudicou, mia manera dë giudiché a l è degna dë fede; përché i soun nen soul, ma i souma mi, e ’l Pare ch’a l ha mandà‐me.
17E fin ënt vostra legge a l è scrit, chë la testimouniansa dë doui om a val.
18I soun mi a rendi testimouniansa dë mi istess, e ’l Pare, ch’a l ha mandà‐me a fa dëcò testassioun dë mi.
19Anloura a l han di‐ie: Doua l è‐lou to Pare? Gesu a l ha rispost: Voui i counosse nè mi, nè mè Pare. S’i më counosseisse, i counossërie dëcò mè Pare.
20Gesu a l ha dit ste parole ënt la tësoraria, mentre ch’a insegnava ënt ’l tempio; e nëssun a l’ ha arrëstà‐lou, përché soua oura a l era ëncoura nen vënùa.
21Gesu a l ha ëncoura di‐ie: I më n’a vad, e voui aiti i më serchërì, e i murirì ënt vost pëcà; doua i vad, i peuli nen vëni.
22Sù lon i Ebreou a disiou: Së darà‐lou forsi chiel ’l coulp dë la mort, postou ch’a dis: Doua i vad mi, voui aiti i peuli nen vëni‐ie?
23E chiel a i disia: I si dë giù da sì, ma mi i soun dë là sù; voui aiti i si dë coust mound, ma mi i soun nen dë coust mound.
24I l hai di‐ve però, ch’i murirì ënt vostri pëcà; përché s’i veuli nen crëdi ch’i soun coul ch’i soun, i murirì ënt vostri pëcà.
25Sù lon a l han di‐ie: Chi seus‐tu ti? Gesu a l ha di‐ie: ’L prinsipi mi ch’i vë parlou.
26I heu moutouben dë cose da di dë voui e da coundané ënt voui; ma coul ch’a l ha mandà‐me a l è sincer, e le cose ch’i heu sentie da chiel, i le diou al mound.
27Ma a soun nen accourzùsse ch’a i parlava dël Pare.
28Gesu dounque a l ha di‐ie: Quand i avrì elevà ’l Fieul dë l’om, i counossërì anloura ch’i soun coul ch’Iddiou a l ha mandà, e ch’i fas niente dës’ për mi; ma ch’i diou coule cose coum mé Pare a l ha insegnà‐me.
29Përché coul ch’a l ha mandà‐me a l è coun mi; ’l Pare a l ha nen lassà‐me soul, për moutiv ch’i fas sempre le cose ch’a i fan piasi.
30Mentre ch’a disia ste cose, diversi a soun stait persuas e a l’han crëdù‐lou.
31E Gesu a disia ai Ebreou ch’a l’aviou crëdù‐lou: I sarì verament i mè dissepoul, s’i seguite ënt i mè insegnament.
32I counossërì la verità, e la verità a v’affranchirà.
33A i han rispost; I discendouma d’Abraam, e mai i souma stait sërvitour dë nëssun; coum è‐lou chë të die: I sarì affranchi?
34Gesu a i ha rispost: In verità, in verità i vë diou: Chiounque a fa ’l pëcà, a l é sërvitour dël pëcà.
35Oura ’l sërvitour a sta nen sempre ënt la ca, ma ’l fieul a i sta sempre.
36Së ’l Fieul dounque v’affranchis, i sarì verament liber.
37I seu ch’i si discendent d’Abraam; ma però i proucure dë fé‐me meuiri, për moutiv chë mia parola a pias nen a vostri cœur.
38I vë diou lon ch’i heu vëdù da mè Pare; e voui dëcò i fe le cose ch’i avi vëdùe da vost pare.
39In risposta a l han di‐ie: Nost pare a l è Abraam. Gesu a l ha di‐ie: S’i fusse fieui d’Abraam, i farie le opere d’Abraam.
40Ma adess i proucure dë fé‐me meuiri, mi ch’i soun un om ch’i l hai di‐ve la verità, laqual i heu sentia da Iddiou: Abraam a l ha nen fait lon.
41I fe le opere dë vost pare. E a l han di‐ie: I souma nen d’una cattiva nascita, o dë grama gent; i avouma un Pare ’l qual a l è Iddiou.
42Ma Gesu a l ha di‐ie: S’Iddiou a fussa vost Pare, për sicur i më vourrie ben, për moutiv ch’i soun surti da Iddiou, e ch’i venou da chiel; përché i soun nen vënù dës’për mi, ma a l è chiel ch’a l ha mandà‐me.
43Për qual moutiv veuli nen senti lon ch’i vë diou? A l è përché ch’i peuli nen suffri mie parole.
44’L pare dal qual i si surti a l è ’l demoni, e i veuli fé lon ch’a pias a vost pare. Dal prinsipi a l è stait uccisour, e a l ha nen seguità la verità, përché la verità a i pias nen. Ogni volta ch’a dis la busia, a parla dë so foundou, përché a l è busiard, e ’l pare dë la busia.
45Ma mi, për moutiv ch’i vë diou la verità, i veuli nen scouté‐me.
46Chi è‐lou coul dë voui aiti ch’a sarà boun a prouvéme ch’i pëcou? E s’i diou la verità, për cos’è‐lou ch’i më veuli nen crëdi?
47Coul ch’a l è d’Iddiou a sent le parole d’Iddiou; ma voui aiti i le intende nen, për moutiv ch’i si nen d’Iddiou.
48Anloura i Ebreou a l han rispost, e a l han di‐ie: I oumë‐ne pa rasoun dë di chë të seus un Samaritan, e chë t’has un demoni?
49Gesu a l ha rispoundù: I heu nen un demoni; ma i ounourou mè Pare, e voui i më lou perde.
50Oura i courou nen apress a mia gloria propria; a i è Un ch’a n’a pia cura, e ch’a n’a giudica.
51In verità, in verità i vë diou, chë së queicadun a ousserva mia parola, a murirà nen.
52I Ebreou dounque a l han di‐ie: Për adess i counossouma chë t’has un demoni; Abraam a l è mort, e dëcò i proufeta, e ti të dies: Së queicadun a ousserva mia parola, a murirà pi nen.
53Seus‐tu forsi pi chë nost pare Abraam, ’l qual a l è mort? I proufeta dëcò a soun mort: Chi prëtendes‐tu d’essi ti?
54Gesu a i ha rispost: S’i më glourificou mi istess, mia gloria a val un niente; coul ch’a më glourifica a l è mè Pare, coul dël qual i die ch’a l è vost Diou.
55Ma però i l’avi nen counoussù‐lou, mi si ch’i lou counossou; e s’i dieissou ch’i lou counossou nen, i sariou busiard coum voui aiti: ma i lou counossou, e i ousservou soua parola.
56Abraam vost pare a l ha stantà dë vëdi coust mè dì; a l’ha vëdù‐lou, e a s’è arlegrà‐ssëne.
57Sù lon i Ebreou a l han di‐ie: T’has ëncoura nen sinquant ’anni, e t’has vëdù Abraam?
58E Gesu a l ha di‐ie: In verità, in verità i vë diou, dë dënans ch’Abraam a fussa, i soun mi.
59Anloura a l han dait man a dë pere për campé‐ie ëncountra; ma Gesu a s’è strëmà‐sse e a l è surti dal tempio, passand al bel e mes dë lour; e coussì a l è ëndà‐ssëne.
Currently Selected:
San Giouan 8: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
