San Giouan 17
17
Preghiera sacerdotal dë Gesu‐Crist.
1Gesu a l ha dit ste cose, e peui aussand i eui al ciel, a dis: Pare l’oura a l è vënùa; glourifica to Fieul, për chë to Fieul a të glourifica.
2Coum t’i has dà‐ie autourità sù tutti i omini, për ch’a daga la vita eterna a tutti coui chë t’i has dà‐ie.
3E a l è sì la vita eterna, ch’a të counossou soul ver Diou, e coul chë t’has mandà, Gesu‐Crist.
4I l hai glourificà‐te sù la terra; i heu tërminà l’opera chë të m’avies dà‐me da fé.
5E adess da‐me gloria, ti Pare, dacant a ti, dë la gloria ch’i heu avùa a toua ca, prima chë ’l mound a fussa fait.
6I heu fait counossi to nom a i omini chë të l has dà‐me dal mound; a l erou tò, e të l has dà‐mie; e a l han ousservà toua parola.
7Adess a l han counoussù chë tut lon chë të l has dà‐me a ven da ti.
8Për moutiv ch’i hai dà‐ie le parole chë të l has dà‐me, e a l han ricevù‐ie, e a l han verament counoussù ch’i soun surti da ti, e a soun stait persuas, ch’a l è ti chë të l has mandà‐me.
9I pregou për lour; i pregou nen për ’l mound, ma për coui chë të l has dà‐me, përché ch’a soun tò.
10E tut lon ch’a l è mè, a l è tò, e lon ch’a l è tò, a l è mè; e i soun glourificà ënt lour.
11E adess i soun pi nen al mound, ma sti‐ssi a soun al mound; e mi i vad da ti. Pare sant, gouern‐ie a to nom, coui, i diou, chë të l has dà‐me, për ch’a siou un, coum noui.
12Quand i erou ënsem a lour al mound, i gouernavou a to nom; i heu gouernà coui chë të l has dà‐me, e nëssun dë lour a l ha peri, fora ’l fieul dë perdissioun, për chë la scritura a sia verificà.
13E adess i venou da ti, e i diou ste cose ënt ’l mound, për ch’a l abbiou mia goi perfetta ënt lour istess.
14I hai dà‐ie toua parola, e ’l mound a l ha voulsù‐ie mal, përché ch’a soun nen dël mound, coum mi dëcò i soun nen dël mound.
15I pregou nen chë t’i leves dal mound, ma dë preservé‐ie dë mal.
16A soun nen dël mound, coum dëcò mi, i soun nen dël mound.
17Fa‐ie sant coun toua verità; toua parola a l è la verità.
18Coum të l has mandà‐me al mound, parei i heu mandà‐ie lour al mound.
19E i më fas sant mi istess për lour, për chë lour dëcò a siou sanctificà ënt la verità.
20Oura i pregou nen mac për lour, ma dëcò për coui ch’a crëdëran ënt mi da soua parola.
21Për ch’a siou tutti a una, l’istess chë ti, Pare, të seus ënt mi, e mi ënt ti; për chë lour dëcò a siou a una coun noui; e chë ’l mound a crëda ch’a l è ti chë të l has mandà‐me.
22E i l hai dà‐ie la gloria chë të l has dà‐me, për ch’a siou un, coum i souma un.
23I soun ënt lour, e ti ënt mi, për ch’a siou perfettament a una, e chë ’l mound a counossa ch’a l è ti chë të l has mandà‐me, e chë t’i veules bin, coum të l has voulsù‐me bin a mi.
24Pare, mè desideri riguard a coui chë të l has dà‐me, a l è, chë doua i soun, a siou dëcò lour ënsem a mi, për ch’a vëdou mia gloria; laqual të l has dà‐me, për moutiv chë të l has voulsù‐me bin prima dë la foundassioun dël mound.
25Pare giust, ’l mound a l ha nen counoussù‐te; ma mi i l hai counoussù‐te, e sti‐ssi a l han counoussù ch’a l è ti chë të l has mandà‐me.
26E i l hai fà‐ie counossi to nom, e i lou dareu ëncoura da counossi, për chë l’amour chë t’has avù për mi a sia ënt lour, e mi ënt lour.
Currently Selected:
San Giouan 17: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
