Atti 25
25
San Paul, litigand dënans a Festo, a së n’appela al imperatour.
1Festo dounque essend arrivà ënt la provincia, a l è mountà tre dì dop da Cesarea a Gerusalem.
2E ’l souvran sacrificatour, e i principai tra i Ebreou, a soun coumpars dënans a chiel countra Paul, e a lou pregavou,
3E a i ciamavou coula grassia countra Paul, ch’a lou feissa vëni a Gerusalem; përché a l aviou prountà d’insidie për massé‐lou për stra.
4Ma Festo a i ha rispost, chë Paul a l era ben custoudi a Cesarea, doua chë chiel istess a dëvia tourné prest.
5Dounque, a l ha dit, chë coui tra dë voui ch’a peulou fé‐lou, ch’a i venou ënsem a mi; e s’a i è queich delit ënt coul om, ch’a lou accusou.
6E nen essend stait tra dë lour pi dë dess dì, a l è calà a Cesarea; e landouman a s’è assëtà‐sse al tribunal, e a l ha coumandà chë Paul a fussa mënà.
7E quand a l è stait lì, i Ebreou, ch’a l erou calà da Gerusalem, a l’ han atournià‐lou, carigand‐lou dë diversi gran delit, ch’a poudiou nen prouvé.
8Paul rëspoundand ch’a l avia pëcà ënt niente, nè countra la legge d’i Ebreou, nè countra ’l tempio, nè countra Cesare.
9Ma Festo vouland fé piasi ai Ebreou, a l ha rispost a Paul, e a l ha dit: Veus‐tu mounté a Gerusalem, e essi‐ie giudicà dë coule cose dënans a mi?
10E Paul a l ha dit: I coumparou dënans al tribunal dë Cesare, doua ch’i heu da essi giudicà; i heu fait nëssun tort ai Ebreou, coum të lou sas benissim ti istess.
11E s’i heu fà‐ie tort o ch’i abbiou fait queicosa ch’a merita la mort, i rifudou nen dë meuiri; ma s’a l è nen dë tut lon ch’a m’accusou, nëssun a peul dé‐me ënt soue man dë lour; i më n’appelou a Cesare.
12Anloura Festo avend counferi coun ’l counsei, a l ha rispost: Seus‐tu appelà‐te a Cesare? Të ëndaras da Cesare.
13Oura queich dì apress, ’l re Agrippa e Berenice a soun arrivà a Cesarea për saluté Festo.
14E dop d’essi stait lì diversi dì, Festo a l ha fait mensioun al re dë l’affè dë Paul, disand: Un om a l è stait lassà prësoune da Felice;
15A riguard dël qual, mentre ch’i erou a Gerusalem, i principai sacrificatour e i ansian d’i Ebreou a soun coumpars, soulecitand soua coundana;
16Mi i heu rispoundù‐ie, ch’a l è nen l’uso d’i Rouman dë butté un a mort, prima chë coul ch’a l è accusà a l abbia i so accusatour present, e ch’a l abbia campo a difendë‐sse dël delit.
17Quand dounque a soun stait arrivà ënsissi, sensa ch’i abbiou buttà nëssuna dilassioun, ’l dì dop essend assëtà al tribunal, i heu dait ourdin chë coul om a fussa mënà:
18E i so accusatour essend lì present, a l han adout nëssun d’i delit ch’i më pensavou.
19Ma a l aviou queich dispute countra dë chiel riguard a soua superstissioun, e riguard a un certou Gesu mort, chë Paul a assicurava ch’a l era viv.
20Oura sicoum i erou ëmbrouià për savei cosa ch’a l era, i ciamavou s’a voulia ëndé a Gerusalem, e essi‐ie giudicà dë coule cose.
21Ma përché ch’a s’è appelà‐sse, ciamand d’essi riservà al giudissi d’Augusto, i heu coumandà ch’a fussa custoudi fin ch’i lou mandeissou a Cesare.
22Anloura Agrippa a l ha dit a Festo: I vourriou ben dëcò senti coul om. A l ha die, Douman të lou sentiras.
23Dounque landouman, Agrippa e Berenice essend vënù coun una gran poumpa, e essend ëntrà ënt l’uditori ënsem ai tribun e i principai dë la sità, Paul a l è stait mënà për coumand dë Festo.
24E Festo a l ha dit: Re Agrippa, e voui tutti ch’i si ënsissi coun noui aiti, i vëde coul om countra ’l qual tutta la moltitudine d’i Ebreou a l è vënù‐me soulecité, tant a Gerusalem ch’ënsissi, criand ch’a bësougnava pi nen lassé‐lou vivi.
25Ma mi, avend trouvà ch’a l avia fait niente ch’a fussa degn dë mort, e chiel istess essend‐se appelà a Augusto, i heu determinà dë mandei‐lou.
26Ma sicoum i heu niente dë sicur da scrivë‐ne al imperatour, i heu presentàvë‐lou, e principalment a ti, re Agrippa, afin chë dop d’avei‐ne fait l’esame, i abbiou dë che scrivi.
27Përché a më sëmia nen rasounevoul dë mandé un prësoune, sensa marché i fatti dë cui a lou accusou.
Currently Selected:
Atti 25: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
