Atti 20
20
Viagi e atti dë San Paul ën Grecia e ën Asia.
1Oura dop chë ’l tumult a l ha cessà, Paul a l ha fait vëni i dissepoul, e avend‐ie ëmbrassà, a l è parti për ëndé ën Macedonia.
2E quand a l è stait passà për coui quartè ënsili, e ch’a l ha avù‐ie fait diverse esourtassioun, a l è vënù ën Grecia.
3E dop d’avé‐ie sougiournà tre meis, i Ebreou avend‐ie prountà d’insidie për ’l cas ch’a fussa ëndà‐sse a ëmbarché për la Siria; un è stait dë sentiment dë tourné për la Macedonia.
4E Sopatro dë Berea a dëvia accompagné‐lou fin ën Asia, e tra i Tessalonissian, Aristarco e Secound, ënsem a Gaia Derbian, e Timoteo; e dë coui d’Asia, Tichico e Trofimo.
5Sti‐ssi dounque essend ëndait dënans, a l han spëtàne a Troade.
6E noui aiti, avend fait vela da Filippi, dop i dì d’i pan sensa lëva, i souma arrivà da lì a sinq dì vësin a lour, a Troade, e i ouma sougiournàie sett dì.
7E, ’l prim dì dë la sëmana, i dissepoul essend radunà për roumpi ’l pan, Paul, ch’a dëvia parti ’l dì dop, a l ha fà‐ie un discours, ch’a l ha prouloungà fin a mesa‐neuit.
8Oura a i era moutouben dë lampade ënt la stansa auta doua ch’a l erou radunà.
9E un giouvënot, për nom Eutico, ch’a l era assëtà sù una fënesta, essend oupres da una seugn proufounda pendent ’l loung discours dë Paul, traspourtà da la seugn, a l è toumbà giù dal ters pian, e a l’han aussà‐lou mort.
10Ma Paul essend calà giù, a s’è chinà‐sse sù chiel, e a l’ha ëmbrassà‐lou, e a l ha dit: Affane‐ve nen, përché soua anima a l è ënt chiel.
11E dop ch’a l è stait tournà sù, e ch’a l ha avù rout ’l pan, e mangià, e ch’a l ha avù parlà un pes fin a l’alba, a l è parti.
12E a l ha mënà ënsili ’l giouvënot viv, dël che a soun rëstà‐ne estremament counsoulà.
13Oura essend ëntrà ënt la nav, i souma stait pourtà a Asson, doua ch’i dëviou tourna pié Paul; përché a l avia coumandà coussì, avend risoulù dë fé coula stra a pè.
14E quand a l ha avù‐ne tourna giunzi a Asson, i l’ ouma pià‐lou ënsem a noui, e i souma ëndait a Mitilene.
15Peui essend parti da lì, ’l dì apress i ouma abbourdà vis‐a‐vi dë Chio; landouman i souma arrivà a Samo; e essend‐se fermà a Trogile, i souma vënù ’l dì apress a Mileto;
16Përché Paul a s’era propost dë passé dëlà d’Efeso, për nen sougiourné ën Asia; përché ch’a së fasia una premura d’essi, s’a i fussa poussibil, ’l dì dë la pentecoste a Gerusalem.
17Oura a l ha mandà da Mileto a Efeso, për fé vëni i Pastour dë la ciesa;
18I quai, vënù ch’a soun stait da chiel, a l ha di‐ie: I savi dë che manera i soun coumpourtà‐me coun voui aiti fin dal prim dì ch’i soun ëntrà ën Asia;
19Sërvand ’l Sëgnour ën tutta umiltà, e coun moutouben dë lacrime, e ën mes a tante tribulassioun, ch’a soun arrivà‐me për le ënsidie d’i Ebreou;
20E coum i soun sparmià‐me ënt niente dë lon ch’a v’era util, avend‐ve predicà, e avend insegnà publicament, e për le ca;
21Scoungiurand i Ebreou e i Grec dë counvërti‐sse a Diou, e dë crëdi ën Gesu‐Crist nost Sëgnour.
22E adess, eccou, essend ligà për l’ Spirit, i më n’a vad a Gerusalem, ignourand le cose ch’a devou arrivé‐me ënsili;
23Nen aut mac chë l’Spirit Sant a m’avërtis da una sità a l’auta, disand, chë dë cadene e dë tribulassioun a më spëtou.
24Ma i fas caso dë niente, e mia vita a m’è nen pressiousa, basta chë coun allegria i terminou mia carriera, e ’l ministero ch’i heu ricevù dal Sëgnour Gesu, për rendi testimouniansa a l’evangeli dë la grassia d’Iddiou.
25E adess, eccou, i seu chë nëssun dë tutti voui aiti, ën mes ai quai i soun passà predicand ’l regno d’Iddiou, a më vëdrà pi nen.
26Ën counseguensa i vë piou ëncheui da testimoni, ch’i soun net dël sang dë tutti.
27Përché i soun nen sparmià‐me a announsié‐ve tut ’l counsei d’Iddiou.
28Pie dounque guarda a voui istess, e a tutta la grege sù laqual l’ Spirit Sant a l ha stabili‐ve Vëscou, për dé la pastura a la ciesa d’Iddiou, laqual a l ha acquistà coun so propri sang.
29Përché i seu chë dop mia partensa a intrërà fra voui aiti dë lu pericoulousissim, ch’a sparmiëran nen la grege;
30E ch’a i venërà fora tra dë voui aiti istess d’omini ch’a announsiëran dë doutrine couroute, coun la vista dë tiré‐sse apress dë dissepoul.
31Përché dë lon vigile, arcourdand‐ve chë durant l’ spassi dë tre anni, i heu nen cessà neuit e dì d’avërti ciaschedun dë voui.
32E adess, mei fratei, i v’arcoumandou a Diou, e a la parola dë soua grassia, ’l qual a l è poutent, për fini d’edifiché‐ve, e për dé‐ve l’eredità coun tutti i sant.
33I heu desiderà nè l’argent, nè l’or, nè la vesta dë nëssun.
34E i savi voui istess chë ste man a m’han proucurà‐me le cose ch’a m’erou necessarie, e a coui ch’a l erou ënsem a mi.
35I heu moustrà‐ve ën tut chë lavourand coussì, bësogna suppourté i deboul, e arcourdé‐sse dë le parole dël Sëgnour Gesu, ch’a l ha dit: Ch’un è pi fourtunà dë poudei dé, chë d’essi ciamà a riceivi.
36E dit ch’a l ha avù ste parole, a s’è ëngënouià‐sse, e a l ha fait l’ourassioun ënsem a tutti lour aiti.
37Anloura tutti a l han piourà amarament, e campand‐se al col dë Paul, a lou basavou;
38Essend afflit massimament ën causa dë coula parola ch’a l avia di‐ie, ch’a lou vëdriou pi nen; e a l’ha mënà‐lou a la nav.
Currently Selected:
Atti 20: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
