Atti 2
2
La discesa dël Spirit Sant; predicassioun dë Pietrou, e counversioun dë diversi mille anime.
1E coum ’l dì dë la pentescoste a l era vënù, a l erou tutti ënsem ënt l’istess leug.
2E a s’è fà‐sse tut a coulp un soun dal ciel, coun a fussa d’un vent ch’a souffia coun veemensa, e a l ha ëmpi tutta la ca doua ch’a l erou assëtà.
3E a i è coumpars dë lingue divise coum dë feu, ch’a soun pousà‐sse sù ciaschedun dë lour.
4E a soun stait tutti riempi dël Spirit Sant, e a l han coumensà a parlé dë lingue fourëstere, secound chë l’Spirit a i fasia parlé.
5Oura a i era a Gerusalem d’Ebreou ch’a i sougiournavou, gent dëvot, dë tutta nassioun ch’a i e souta ’l ciel.
6E coul rumour essend‐se fait, a i è vënù‐ie moutoubin dë gent ënsem, ch’a soun stait tutti stupi dë lon chë ognidun a i sentia parlé ënt soua propria lingua.
7A l erou dounque tutti sourpreis dë lon, e a së n’a stupiou, disand‐se un al aut: Eccou, tutti sti‐ssi ch’a parlou soun‐ne pa Galilean?
8Coum va‐lou dounque chë ognidun dë noui i sentouma parlé la propria lingua dël pais doua ch’i souma nassù?
9Parti, Medi, Elamiti, e noui ch’i stouma ënt la Mesopotamia, ën Giudea, e ën Cappadocia, al pais dël Pont, e ën Asia,
10En Frigia, en Panfilia, ën Egit, e ënt i quartè dë la Libia ch’a l è vësin dë Cirene, e noui ch’i stouma a Rouma?
11Tant Ebreou chë proseliti; Creteis e Arabi, i sentouma parlé ognidun ënt nostra lingua, dë le maravie d’Iddiou.
12A l erou dounque tut stupi; e a saviou nen cosa pensé‐sse, disand‐se un al aut: Cosa veul‐lou di son?
13Ma i aitri burland‐se dë lour, a disiou: A l è ch’a soun pien dë vin dous.
14Ma Pietrou presentand‐se ënsem ai oundess, a l ha aussà la vouss, e a l ha di‐ie: Omini Ebreou! e tutti voui ch’i ste a Gerusalem, ëmpare sò‐ssi, e fe attensioun a mie parole.
15Përché sti‐ssi a soun nen ëmbriac, coum i vë pense, mentre a l è la tersa oura dël dì.
16Ma eccou lon ch’a l è stait dit dal proufeta Gioel:
17E a arrivërà ënt i ultim dì, a dis Domine Iddiou, chë i spantiëreu mè Spirit sù tutti i omini; e vosti fieui e voste fie a proufetisëran; e vosta giouventù a vëdrà dë visioun; e vosti vei a seugnëran dë seugn.
18E anche ënt coui dì lì i spantiëreu dë mè Spirit sù i mè sërvitour e sù mie serve, e a proufetisëran.
19E i fareu dë cose maraviouse ënt ’l ciel ën sù, e dë proudigi sù la terra ën giù, dë sang e dë feu, e un vapour dë fum.
20’L soul a sarà cambià ën tenebre, e la luna ën sang, dënans chë coul gran e noutabil dì dël Sëgnour a vena.
21Ma a arrivërà chë chiounque a invouchërà ’l nom dël Sëgnour a sarà salv.
22Omini Israeliti, senti ste parole; Gesu ’l Nazareno, përsounage approuvà da Diou tra dë voui për i miracoul, le maravie, e i proudìgi ch’ Iddiou a l ha fait për meso dë chiel souta vosti eui, coum i lou savi dëcò;
23Essend stait tradi secound ’l counsei determinà e secound la prouvidensa d’ Iddiou, i l’ eve pià‐lou, e buttà‐lou ën crouss, e i l’ eve fà‐lou meuiri për man d’i cattiv souget;
24Iddiou a l’ ha arsussità‐lou, avend rout le stache dë la mort, përché ch’a l era nen poussibil ch’a fussa artënù da chila.
25Përché David a dis dë chiel: I contemplava sempre ’l Sëgnour ënt mia prësensa; përché a l è a mia dritta, afinche i siou nen commos.
26A l è përché dë lon chë mè cœur a s’è rallegrà‐sse, e mia lingua a l ha esultà dë piasi; e dë pi mia carn a riposërà sù la speransa.
27Përché të lassëras nen mia anima al sepulcro, e të përmëtëras nen chë to Sant a senta la courrussioun.
28T’has fà‐me counossi la stra dë la vita, e të më riempiras d’ allegria ënt toua prësensa.
29Omini fratei, i peus ben di‐ve liberament riguard al patriarca David, ch’a l è mort, e ch’a l è stait sepoult, e chë so sepulcro a l è tra dë noui fin a coust dì.
30Ma coum a l era proufeta, e ch’a savia ch’ Iddiou a l avia proumëtù‐ie, coun giurament, chë da soua progenitura a faria nassi, secound la carn, ’l Crist, për fé‐lou assëté sù so trono;
31A l ha dit dë la risurressioun dë Crist, prevëdend‐la, chë soua anima a l è nen staita lassà al sepulcro, e chë soua carn a l ha nen senti la courrussioun.
32Iddiou a l ha arsussità coul Gesu; dë laqual cosa i souma tutti testimoni.
33Dop dounque ch’a l è stait assunt për la poutensa d’Iddiou, e ch’a l ha ricevù da so Padre la proumessa dël Spirit Sant, a l ha spantià lon ch’i vëde adess, e lon ch’i sente.
34Përché David a l è nen mountà ai ciei; ma chiel istess a dis: ’L Sëgnour a l ha dit a mè Sëgnour: Setë‐te a mia dritta,
35Fin ch’i abbiou buttà i to inimis për ’l marcia‐pè d’i to pè.
36Ch’a sappia dounque dë sicur tutta la ca d’Israel ch’ Iddiou a l’ ha fà‐lou Sëgnour e Crist, coul Gesu ch’i eve crucificà.
37Avend senti ste cose, a soun senti‐sse ’l cœur coumpount, e a l han dit a Pietrou e ai aitri apostoul: Omini fratei, cosa faroum‐ne?
38E Pietrou a l ha di‐ie: Armande‐ve; e chë ciaschedun dë voui aiti a sia batësà ën nom dë Gesu‐Crist, për outëni ’l përdoun d’i vosti pëcà, e i ricevrì ’l don dël Spirit Sant.
39Përché la proumessa a l è faita a voui e a vosti fieui, e a tutti coui ch’a soun lountan, outant chë nost Sëgnour Iddiou a n’a ciamërà a chiel.
40E coun diverse aitre parole a i coungiurava e a i esourtava, disand: Separe‐ve da sta generassioun perversa.
41Coui dounque ch’a l han ricevù dë boun cœur soua parola, a soun stait batësà; e ënt coul dì lì a s’è giuntà‐sse circa tre mil’ anime.
42E a persistiou tutti ënt la doutrina d’i apostoul, e ënt la coumunion e la frassioun dël pan, e ënt le ourassioun.
43Oura tutta persouna a l avia dë timour; e moutouben dë miracoul e dë proudigi a së fasiou për meso d’i apostoul.
44E tutti coui ch’a crëdiou a l erou ënsem ënt l’istess leug, e a l aviou tutte le cose ën coumun;
45E a vendiou i so pousses e i so beni, e a i distribuiou a tutti, secound chë ognidun a n’avia da bësogn.
46E tutti i dì a prouseguiou d’accordi a sté ënt ’l tempio; e roumpand ’l pan da una ca al autra, a piavou i so past coun allegria e coun semplicità dë cœur;
47Dasand gloria a Diou, e fasend‐se voulei ben da tut ’l popoul. E ’l Sëgnour a giuntava tutti i dì a la ciesa dë gent për essi salv.
Currently Selected:
Atti 2: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 2
2
La discesa dël Spirit Sant; predicassioun dë Pietrou, e counversioun dë diversi mille anime.
1E coum ’l dì dë la pentescoste a l era vënù, a l erou tutti ënsem ënt l’istess leug.
2E a s’è fà‐sse tut a coulp un soun dal ciel, coun a fussa d’un vent ch’a souffia coun veemensa, e a l ha ëmpi tutta la ca doua ch’a l erou assëtà.
3E a i è coumpars dë lingue divise coum dë feu, ch’a soun pousà‐sse sù ciaschedun dë lour.
4E a soun stait tutti riempi dël Spirit Sant, e a l han coumensà a parlé dë lingue fourëstere, secound chë l’Spirit a i fasia parlé.
5Oura a i era a Gerusalem d’Ebreou ch’a i sougiournavou, gent dëvot, dë tutta nassioun ch’a i e souta ’l ciel.
6E coul rumour essend‐se fait, a i è vënù‐ie moutoubin dë gent ënsem, ch’a soun stait tutti stupi dë lon chë ognidun a i sentia parlé ënt soua propria lingua.
7A l erou dounque tutti sourpreis dë lon, e a së n’a stupiou, disand‐se un al aut: Eccou, tutti sti‐ssi ch’a parlou soun‐ne pa Galilean?
8Coum va‐lou dounque chë ognidun dë noui i sentouma parlé la propria lingua dël pais doua ch’i souma nassù?
9Parti, Medi, Elamiti, e noui ch’i stouma ënt la Mesopotamia, ën Giudea, e ën Cappadocia, al pais dël Pont, e ën Asia,
10En Frigia, en Panfilia, ën Egit, e ënt i quartè dë la Libia ch’a l è vësin dë Cirene, e noui ch’i stouma a Rouma?
11Tant Ebreou chë proseliti; Creteis e Arabi, i sentouma parlé ognidun ënt nostra lingua, dë le maravie d’Iddiou.
12A l erou dounque tut stupi; e a saviou nen cosa pensé‐sse, disand‐se un al aut: Cosa veul‐lou di son?
13Ma i aitri burland‐se dë lour, a disiou: A l è ch’a soun pien dë vin dous.
14Ma Pietrou presentand‐se ënsem ai oundess, a l ha aussà la vouss, e a l ha di‐ie: Omini Ebreou! e tutti voui ch’i ste a Gerusalem, ëmpare sò‐ssi, e fe attensioun a mie parole.
15Përché sti‐ssi a soun nen ëmbriac, coum i vë pense, mentre a l è la tersa oura dël dì.
16Ma eccou lon ch’a l è stait dit dal proufeta Gioel:
17E a arrivërà ënt i ultim dì, a dis Domine Iddiou, chë i spantiëreu mè Spirit sù tutti i omini; e vosti fieui e voste fie a proufetisëran; e vosta giouventù a vëdrà dë visioun; e vosti vei a seugnëran dë seugn.
18E anche ënt coui dì lì i spantiëreu dë mè Spirit sù i mè sërvitour e sù mie serve, e a proufetisëran.
19E i fareu dë cose maraviouse ënt ’l ciel ën sù, e dë proudigi sù la terra ën giù, dë sang e dë feu, e un vapour dë fum.
20’L soul a sarà cambià ën tenebre, e la luna ën sang, dënans chë coul gran e noutabil dì dël Sëgnour a vena.
21Ma a arrivërà chë chiounque a invouchërà ’l nom dël Sëgnour a sarà salv.
22Omini Israeliti, senti ste parole; Gesu ’l Nazareno, përsounage approuvà da Diou tra dë voui për i miracoul, le maravie, e i proudìgi ch’ Iddiou a l ha fait për meso dë chiel souta vosti eui, coum i lou savi dëcò;
23Essend stait tradi secound ’l counsei determinà e secound la prouvidensa d’ Iddiou, i l’ eve pià‐lou, e buttà‐lou ën crouss, e i l’ eve fà‐lou meuiri për man d’i cattiv souget;
24Iddiou a l’ ha arsussità‐lou, avend rout le stache dë la mort, përché ch’a l era nen poussibil ch’a fussa artënù da chila.
25Përché David a dis dë chiel: I contemplava sempre ’l Sëgnour ënt mia prësensa; përché a l è a mia dritta, afinche i siou nen commos.
26A l è përché dë lon chë mè cœur a s’è rallegrà‐sse, e mia lingua a l ha esultà dë piasi; e dë pi mia carn a riposërà sù la speransa.
27Përché të lassëras nen mia anima al sepulcro, e të përmëtëras nen chë to Sant a senta la courrussioun.
28T’has fà‐me counossi la stra dë la vita, e të më riempiras d’ allegria ënt toua prësensa.
29Omini fratei, i peus ben di‐ve liberament riguard al patriarca David, ch’a l è mort, e ch’a l è stait sepoult, e chë so sepulcro a l è tra dë noui fin a coust dì.
30Ma coum a l era proufeta, e ch’a savia ch’ Iddiou a l avia proumëtù‐ie, coun giurament, chë da soua progenitura a faria nassi, secound la carn, ’l Crist, për fé‐lou assëté sù so trono;
31A l ha dit dë la risurressioun dë Crist, prevëdend‐la, chë soua anima a l è nen staita lassà al sepulcro, e chë soua carn a l ha nen senti la courrussioun.
32Iddiou a l ha arsussità coul Gesu; dë laqual cosa i souma tutti testimoni.
33Dop dounque ch’a l è stait assunt për la poutensa d’Iddiou, e ch’a l ha ricevù da so Padre la proumessa dël Spirit Sant, a l ha spantià lon ch’i vëde adess, e lon ch’i sente.
34Përché David a l è nen mountà ai ciei; ma chiel istess a dis: ’L Sëgnour a l ha dit a mè Sëgnour: Setë‐te a mia dritta,
35Fin ch’i abbiou buttà i to inimis për ’l marcia‐pè d’i to pè.
36Ch’a sappia dounque dë sicur tutta la ca d’Israel ch’ Iddiou a l’ ha fà‐lou Sëgnour e Crist, coul Gesu ch’i eve crucificà.
37Avend senti ste cose, a soun senti‐sse ’l cœur coumpount, e a l han dit a Pietrou e ai aitri apostoul: Omini fratei, cosa faroum‐ne?
38E Pietrou a l ha di‐ie: Armande‐ve; e chë ciaschedun dë voui aiti a sia batësà ën nom dë Gesu‐Crist, për outëni ’l përdoun d’i vosti pëcà, e i ricevrì ’l don dël Spirit Sant.
39Përché la proumessa a l è faita a voui e a vosti fieui, e a tutti coui ch’a soun lountan, outant chë nost Sëgnour Iddiou a n’a ciamërà a chiel.
40E coun diverse aitre parole a i coungiurava e a i esourtava, disand: Separe‐ve da sta generassioun perversa.
41Coui dounque ch’a l han ricevù dë boun cœur soua parola, a soun stait batësà; e ënt coul dì lì a s’è giuntà‐sse circa tre mil’ anime.
42E a persistiou tutti ënt la doutrina d’i apostoul, e ënt la coumunion e la frassioun dël pan, e ënt le ourassioun.
43Oura tutta persouna a l avia dë timour; e moutouben dë miracoul e dë proudigi a së fasiou për meso d’i apostoul.
44E tutti coui ch’a crëdiou a l erou ënsem ënt l’istess leug, e a l aviou tutte le cose ën coumun;
45E a vendiou i so pousses e i so beni, e a i distribuiou a tutti, secound chë ognidun a n’avia da bësogn.
46E tutti i dì a prouseguiou d’accordi a sté ënt ’l tempio; e roumpand ’l pan da una ca al autra, a piavou i so past coun allegria e coun semplicità dë cœur;
47Dasand gloria a Diou, e fasend‐se voulei ben da tut ’l popoul. E ’l Sëgnour a giuntava tutti i dì a la ciesa dë gent për essi salv.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835